- Katılım
- 15 Mart 2026
- Mesajlar
- 7
- Emoji Skoru
- 20
- Puanlar
- 3
- Yaş
- 31
- Konu Sahibi hilalzorlu
- #1
Merhaba kızlar,
Uzun süredir bu forumu okuyordum ama hiç yazamadım. Bugün ilk kez yazıyorum çünkü artık her şey bitti ve içimi dökmek
istiyorum. Belki benzer durumda olan birine de cesaret verir.
Ben Hilal, 30 yaşındayım, İzmir'de yaşıyorum. Geçen ay boşanma kararım kesinleşti. 5 yıllık evliliğim resmen bitti.
---
Evliliğim nasıl bozulmaya başladı?
İlk 2 yıl her şey güzeldi aslında. Sonra yavaş yavaş bir şeyler değişti. Eşim her konuda kontrolcü olmaya başladı.
Paramı nasıl harcadığımdan, kiminle görüştüğüme kadar her şeye karışıyordu. "Seni sevdiğim için" diyordu ama bu sevgi
değildi, ben de bunu geç anladım.
Son 1 yıl artık dayanılmaz hale geldi. Sürekli tartışma, bağırma, küçümseme... Bir gün aynaya baktım ve kendimi
tanıyamadım. 25 yaşında hayat dolu bir kızdım, 29 yaşında gölge gibi bir kadın olmuştum.
Boşanmaya karar vermek en zor kısımdı
Karar vermem aylar sürdü. Aile baskısı ayrı bir konu zaten. "Bir daha dene", "her evlilikte olur", "düşün bir kere
daha"... Annem babam iyi niyetli ama bu sözler çok yıprattı beni. Bir de "boşanmış kadın" damgası korkusu var tabii,
bunu yaşamayan bilmez.
Ekonomik korku da çok büyüktü. Çalışıyorum ama İzmir'de tek başına kira, faturalar, her şey üst üste binince "acaba
dayanabilir miyim?" diye çok düşündüm.
Süreci nasıl başlattım?
Önce avukata danıştım. İlk görüşmede her şeyi anlattım, haklarımı öğrendim. O görüşme benim için dönüm noktası oldu.
Çünkü kafamda çok büyüttüğüm şeylerin aslında hukuki çözümü olduğunu öğrendim. Nafaka, eşyalar, ev konusu... Hepsinin
bir yolu varmış.
Anlaşmalı boşanma denedik önce ama eşim kabul etmedi. Çekişmeli boşanma sürecine girdik. Toplamda yaklaşık 1.5 yıl
sürdü. Uzun ve yıpratıcı bir süreçti, yalan söylemeyeceğim. Ama her duruşmadan sonra bitiş çizgisine bir adım daha
yaklaştığımı hissettim.
En çok zorlandığım şeyler:
- Ortak tanıdıklara açıklamak
- Eşyaları bölüşmek (inanılmaz sinir bozucu bir süreç)
- Duruşma günleri — mahkeme kapısında eski eşinle yüzleşmek hiç kolay değil
- Yalnız kaldığım ilk geceler
- Herkesin "neden?" diye sorması
Peki şimdi nasılım?
Kararın verildiği günü hiç unutmam. Mahkemeden çıktım, Kordon'da yürüdüm, denize baktım ve ilk kez RAHAT bir nefes
aldım. Gerçekten fiziksel olarak hafifledim sanki. Omuzlarımdan bir yük kalktı.
Şimdi küçük bir dairede tek başıma yaşıyorum. Maaşım ancak yetiyor ama HUZURLUYUM. Bu huzurun parası olmaz kızlar,
inanın bana. Sabah uyanıyorum, kimse bağırmıyor. Akşam eve geliyorum, kimseye hesap vermiyorum. Arkadaşlarımla
görüşüyorum, kimse surat asmıyor.
Kendimi yeniden keşfediyorum. Geçen ay resim kursuna başladım, 5 yıldır hiçbir hobim yoktu. Aileme içimi açtım, onlar
da artık anlıyor. Annem "keşke daha önce destek olsaydım" dedi, o cümle beni çok duygulandırdı.
---
Eğer şu an benzer bir durumda olan varsa şunu söylemek istiyorum: Korkmayın. Ben de çok korktum. Ekonomik olarak,
sosyal olarak, duygusal olarak. Ama o kapıdan çıktığınızda sizi bekleyen hayat, katlanıp durduğunuz hayattan bin kat
daha iyi.
Sormak istediğiniz bir şey varsa yazın, elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışırım. Bu süreçte çok yalnız hissettim,
kimsenin öyle hissetmesini istemiyorum.
Sevgiler,
Hilal
Uzun süredir bu forumu okuyordum ama hiç yazamadım. Bugün ilk kez yazıyorum çünkü artık her şey bitti ve içimi dökmek
istiyorum. Belki benzer durumda olan birine de cesaret verir.
Ben Hilal, 30 yaşındayım, İzmir'de yaşıyorum. Geçen ay boşanma kararım kesinleşti. 5 yıllık evliliğim resmen bitti.
---
Evliliğim nasıl bozulmaya başladı?
İlk 2 yıl her şey güzeldi aslında. Sonra yavaş yavaş bir şeyler değişti. Eşim her konuda kontrolcü olmaya başladı.
Paramı nasıl harcadığımdan, kiminle görüştüğüme kadar her şeye karışıyordu. "Seni sevdiğim için" diyordu ama bu sevgi
değildi, ben de bunu geç anladım.
Son 1 yıl artık dayanılmaz hale geldi. Sürekli tartışma, bağırma, küçümseme... Bir gün aynaya baktım ve kendimi
tanıyamadım. 25 yaşında hayat dolu bir kızdım, 29 yaşında gölge gibi bir kadın olmuştum.
Boşanmaya karar vermek en zor kısımdı
Karar vermem aylar sürdü. Aile baskısı ayrı bir konu zaten. "Bir daha dene", "her evlilikte olur", "düşün bir kere
daha"... Annem babam iyi niyetli ama bu sözler çok yıprattı beni. Bir de "boşanmış kadın" damgası korkusu var tabii,
bunu yaşamayan bilmez.
Ekonomik korku da çok büyüktü. Çalışıyorum ama İzmir'de tek başına kira, faturalar, her şey üst üste binince "acaba
dayanabilir miyim?" diye çok düşündüm.
Süreci nasıl başlattım?
Önce avukata danıştım. İlk görüşmede her şeyi anlattım, haklarımı öğrendim. O görüşme benim için dönüm noktası oldu.
Çünkü kafamda çok büyüttüğüm şeylerin aslında hukuki çözümü olduğunu öğrendim. Nafaka, eşyalar, ev konusu... Hepsinin
bir yolu varmış.
Anlaşmalı boşanma denedik önce ama eşim kabul etmedi. Çekişmeli boşanma sürecine girdik. Toplamda yaklaşık 1.5 yıl
sürdü. Uzun ve yıpratıcı bir süreçti, yalan söylemeyeceğim. Ama her duruşmadan sonra bitiş çizgisine bir adım daha
yaklaştığımı hissettim.
En çok zorlandığım şeyler:
- Ortak tanıdıklara açıklamak
- Eşyaları bölüşmek (inanılmaz sinir bozucu bir süreç)
- Duruşma günleri — mahkeme kapısında eski eşinle yüzleşmek hiç kolay değil
- Yalnız kaldığım ilk geceler
- Herkesin "neden?" diye sorması
Peki şimdi nasılım?
Kararın verildiği günü hiç unutmam. Mahkemeden çıktım, Kordon'da yürüdüm, denize baktım ve ilk kez RAHAT bir nefes
aldım. Gerçekten fiziksel olarak hafifledim sanki. Omuzlarımdan bir yük kalktı.
Şimdi küçük bir dairede tek başıma yaşıyorum. Maaşım ancak yetiyor ama HUZURLUYUM. Bu huzurun parası olmaz kızlar,
inanın bana. Sabah uyanıyorum, kimse bağırmıyor. Akşam eve geliyorum, kimseye hesap vermiyorum. Arkadaşlarımla
görüşüyorum, kimse surat asmıyor.
Kendimi yeniden keşfediyorum. Geçen ay resim kursuna başladım, 5 yıldır hiçbir hobim yoktu. Aileme içimi açtım, onlar
da artık anlıyor. Annem "keşke daha önce destek olsaydım" dedi, o cümle beni çok duygulandırdı.
---
Eğer şu an benzer bir durumda olan varsa şunu söylemek istiyorum: Korkmayın. Ben de çok korktum. Ekonomik olarak,
sosyal olarak, duygusal olarak. Ama o kapıdan çıktığınızda sizi bekleyen hayat, katlanıp durduğunuz hayattan bin kat
daha iyi.
Sormak istediğiniz bir şey varsa yazın, elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışırım. Bu süreçte çok yalnız hissettim,
kimsenin öyle hissetmesini istemiyorum.
Sevgiler,
Hilal
