- Katılım
- 21 Ocak 2026
- Mesajlar
- 96
- Emoji Skoru
- 172
- Puanlar
- 8
- Konu Sahibi jodiesaiden
- #1
Merhaba. Ben çocukluğumdan beri asosyalim. Çocukken ailem salmadı. Lise çağında bile arkadaşlarımın gittiği yerlere (avm, sahil vs) asla gidemezsin derlerdi. Tabii ki çocuk aklıyla hata yapmamak için denetlemek gerekli ama bu kadar korumacı olmak da iyi değil. Üniversitede yine biraz rahattım. Fakat arkadaşlarım yakın şehirlere günübirlik gezmeye gittiklerinde bana yine müsaade yoktu. İzin almadan gitseydin diyenler olacaktır; gün içinde sık sık konuşuyoruz ve saklamam mümkün değildi. Gittiğimi bilseler de aramız bozulurdu. Onlar okuttuğu için karşı da gelmek istemedim. Bu arada ailemle aramız çok iyidir çok seviyorum. Nankör gibi görünmek istemem. En değerlilerim onlar.
Genel olarak yalnız vakit geçirmeyi severim. Ama bazen keşke yakın arkadaşım olsaydı arada görüşebilseydik diyorum. Yaşadığım şehirde arkadaşım yok. Hayatımda kimseyle kavga, küslük yaşamadım sadece araya mesafe girdi ve bazılarıyla koptuk. Şehir dışında ve yurt dışında var ama herkes kendi hayatının koşturmasında. Çalıştığım yerde ise bana samimi gelmiyor ya da uyuşmuyoruz. Sadece çalışırken günlük sohbet ederim, dışarıda görüşecek kadar arkadaş değilim kimseyle. Arkadaşım olsa da ailem sık dışarı çıkmamı hoş karşılamaz zaten. Onlara göre sosyalleşmek ayda yılda bir olmalı.
Neyse esasen; benim 5 yıllık bir ilişkim var. Aramızda 2 yaş var. Üniversitede aynı şehirdeydik ama ailelerden ayrıydık. Şimdi yine aynı şehirdeyiz ve aile evlerindeyiz. Mecburen döndük kira işi zor.
Ailem ilişkimi bilmiyor. Babam ''evlenirken öğreneyim'' kafasında. Anneme de söylemiyorum çünkü her şeyi babama söylüyor. Hem bu yüzden hem de ben part o full çalışıyor, sık görüşemiyoruz. İş çıkışından sonra dışarıda olmam da imkansız. Şu an da söyleyemem çünkü evlenebilecek maddi düzeyde değiliz.
Sevgilim sosyal biri. Girdiği ortamda bir nebze uyuştuğu bir erkekle bile arkadaşlık kurar. Ama zaten çocukluğundan beri belli bir arkadaş grubu var. İş çıkışlarında sık sık görüşüyorlar. Hepsini tanırım, gittiği yerleri bilirim. Hepsi erkek, kimine göre garip gelebilir ama bizim ilişkimizde karşı cinsle arkadaşlık söz konusu değil. Anca çift olur.
Neyse, sevgilim arkadaşlarıyla buluştuğu zaman bazen çok sinirleniyorum ve eve gitmesini istiyorum. O sosyalleşirken benim sosyalleşecek bir çevremin ve imkanımın olmaması beni üzüyor. Ona da aslında engel olmak istemiyorum akşamları 2-3 saat keyfine baksın diye. Ama işte bazen kendimi tutamıyorum. Mesela bir yerde yemek yesinler hemen kızmaya başlıyorum 'benimle de orada yemek yiyeceksin' şunu yapacaksın vs vs diye. Çok tepki vermemi gerektirecek bir durum olmadığını bilsem de sinirimi tutamıyorum ve duygusala bağlıyorum. Normalde sevgilimle çok iyiyiz aramızda pek sorun olmaz. Ama bu duygu çalkalanmalarımı ne yapacağımı bilmiyorum. Bu konuda tartışarak ikimizi de yoruyor gibi hissediyorum.
Kurslara git vs önerisi gelirse; çalışmadığım günlerde sınava çalışıyorum o yüzden şu an sıfırdan bir kursa başlayacak enerjim yok. Spora gidiyorum enerji topladıkça.
Ben buraya içimi dökmek istedim
Genel olarak yalnız vakit geçirmeyi severim. Ama bazen keşke yakın arkadaşım olsaydı arada görüşebilseydik diyorum. Yaşadığım şehirde arkadaşım yok. Hayatımda kimseyle kavga, küslük yaşamadım sadece araya mesafe girdi ve bazılarıyla koptuk. Şehir dışında ve yurt dışında var ama herkes kendi hayatının koşturmasında. Çalıştığım yerde ise bana samimi gelmiyor ya da uyuşmuyoruz. Sadece çalışırken günlük sohbet ederim, dışarıda görüşecek kadar arkadaş değilim kimseyle. Arkadaşım olsa da ailem sık dışarı çıkmamı hoş karşılamaz zaten. Onlara göre sosyalleşmek ayda yılda bir olmalı.
Neyse esasen; benim 5 yıllık bir ilişkim var. Aramızda 2 yaş var. Üniversitede aynı şehirdeydik ama ailelerden ayrıydık. Şimdi yine aynı şehirdeyiz ve aile evlerindeyiz. Mecburen döndük kira işi zor.
Ailem ilişkimi bilmiyor. Babam ''evlenirken öğreneyim'' kafasında. Anneme de söylemiyorum çünkü her şeyi babama söylüyor. Hem bu yüzden hem de ben part o full çalışıyor, sık görüşemiyoruz. İş çıkışından sonra dışarıda olmam da imkansız. Şu an da söyleyemem çünkü evlenebilecek maddi düzeyde değiliz.
Sevgilim sosyal biri. Girdiği ortamda bir nebze uyuştuğu bir erkekle bile arkadaşlık kurar. Ama zaten çocukluğundan beri belli bir arkadaş grubu var. İş çıkışlarında sık sık görüşüyorlar. Hepsini tanırım, gittiği yerleri bilirim. Hepsi erkek, kimine göre garip gelebilir ama bizim ilişkimizde karşı cinsle arkadaşlık söz konusu değil. Anca çift olur.
Neyse, sevgilim arkadaşlarıyla buluştuğu zaman bazen çok sinirleniyorum ve eve gitmesini istiyorum. O sosyalleşirken benim sosyalleşecek bir çevremin ve imkanımın olmaması beni üzüyor. Ona da aslında engel olmak istemiyorum akşamları 2-3 saat keyfine baksın diye. Ama işte bazen kendimi tutamıyorum. Mesela bir yerde yemek yesinler hemen kızmaya başlıyorum 'benimle de orada yemek yiyeceksin' şunu yapacaksın vs vs diye. Çok tepki vermemi gerektirecek bir durum olmadığını bilsem de sinirimi tutamıyorum ve duygusala bağlıyorum. Normalde sevgilimle çok iyiyiz aramızda pek sorun olmaz. Ama bu duygu çalkalanmalarımı ne yapacağımı bilmiyorum. Bu konuda tartışarak ikimizi de yoruyor gibi hissediyorum.
Kurslara git vs önerisi gelirse; çalışmadığım günlerde sınava çalışıyorum o yüzden şu an sıfırdan bir kursa başlayacak enerjim yok. Spora gidiyorum enerji topladıkça.
Ben buraya içimi dökmek istedim
çok tartışma bu konuyu. Ters teper. Bi noktada sevgilin bunalır ve artık senin triplerini çekemez olur.
