Merhaba,
Bebeğimle ailemin yanına gelmemle birlikte anksiyete ve öfke nöbetleri yaşamaya başladım. Çeşitli takviyeler, emzirme danışmanlığı, emzirme, sorunsuz çıkan ayrıntılı kan tahlillerine rağmen sütüm çok az ve azalıyor. (ne yapabilirim diye sormuyorum konu başka) En son gittiğim endokrinoloji profesörü "kızım yapabileceğin bir şey yok, her şeyi yapmışsın muhtemelen genetik" dedi. Bunu etrafıma duyurmama rağmen akrabalarım sürekli anne sütü övüyor, emzirsen çoğalır diyor. Bebeğimi her gelen elimden çekip alıyor sevmek için. Uyarılarıma rağmen bebeğim ellerinden öpülüyor falan. Tüm bunlar ise bana çok batıyor. Süt sağma için pompamı aldım, hadi inşallah bolca çıkar dedim ve içeri geçerken bir akrabamın "ay emzirse ne kolay gece mama yapmak zor" dediğini duydum ve kendimi odaya kapatarak dakikalarca ağladım. Hala sakinleşebilmiş değilim. Sanırım psikolojik dayanıklılığım çok azaldı. Böyle şeyler yaşayan var mı, varsa nasıl başetti?
Bebeğimle ailemin yanına gelmemle birlikte anksiyete ve öfke nöbetleri yaşamaya başladım. Çeşitli takviyeler, emzirme danışmanlığı, emzirme, sorunsuz çıkan ayrıntılı kan tahlillerine rağmen sütüm çok az ve azalıyor. (ne yapabilirim diye sormuyorum konu başka) En son gittiğim endokrinoloji profesörü "kızım yapabileceğin bir şey yok, her şeyi yapmışsın muhtemelen genetik" dedi. Bunu etrafıma duyurmama rağmen akrabalarım sürekli anne sütü övüyor, emzirsen çoğalır diyor. Bebeğimi her gelen elimden çekip alıyor sevmek için. Uyarılarıma rağmen bebeğim ellerinden öpülüyor falan. Tüm bunlar ise bana çok batıyor. Süt sağma için pompamı aldım, hadi inşallah bolca çıkar dedim ve içeri geçerken bir akrabamın "ay emzirse ne kolay gece mama yapmak zor" dediğini duydum ve kendimi odaya kapatarak dakikalarca ağladım. Hala sakinleşebilmiş değilim. Sanırım psikolojik dayanıklılığım çok azaldı. Böyle şeyler yaşayan var mı, varsa nasıl başetti?