- Katılım
- 13 Ocak 2024
- Mesajlar
- 16
- Emoji Skoru
- 6
- Puanlar
- 16
- Yaş
- 35
Kızlar merhaba… gerçekten çok zor bir dönemden geçiyorum, biraz uzun olacak ama özellikle rapor/heyet konusunda tecrübesi olanların fikrine ihtiyacım var 
5 ay önce doğum yaptım ve bu sürece çok hazırlandım (normal doğum). Ama benim doğum sürecim ve lohusalığım çok travmatik geçti. Bu süreçte 3 kez ciddi sinir krizi yaşadım ve kendimi kontrol etmekte çok zorlandım.
Şu an:
Eşim çok yoğun çalışıyor, maddi olarak borçlarımız var ve evde sürekli bir stres hali var. Son aylarda iş seyahatleri de oldu ve çoğu zaman yalnız kaldım. Kayınvalidemle de lohusalıkta ciddi bir kriz yaşadım.
Buna ek olarak annemi 5 yıl önce kaybettim, bu süreçte onun yokluğu da duygusal olarak beni çok etkiliyor.
Eşimle birbirimizi seviyoruz ama yaşananlar yüzünden çok yıprandık. Birkaç kez evden uzaklaşmayı düşündüğüm anlar oldu (özellikle geçen hafta). Şu an çift terapisine gitmek istiyoruz ama hem zaman hem maddi olarak zorlanıyoruz.
Ben aslında çalışan bir kadınım ve hep güçlü durmaya alıştım ama şu an gerçekten tükenmiş hissediyorum ve öğretmenlik benim için keyifle güzel enerji ile yapmak istediğim bir şey bir vicdan yükünü daha almak istemiyorum.
Bu yüzden psikiyatriye gitmeye karar verdim ama kafam çok karışık:
Ayrıca birkaç özel hastaneye sorduğumda “sadece kurumda doğum yapana ” veya “sezeryan ” gibi farklı şeyler söylendi, açıkçası bu konuları anlatmak vs beni hep daha da kötü hissettiriyor.
Bir yandan da “kul hakkı olur mu, gerçekten hakkım mı” diye çok sorguluyorum ama diğer yandan yaşadığım şeylerin gerçekten ağır olduğunu hissediyorum.
Burada özellikle benzer süreçlerden geçmiş, bebeği olup çalışan kadınların tecrübe ve empatisine ihtiyacım var. Dışarıdan bakınca bu durum sizce rapor/heyet gerektirecek bir durum mu, yoksa ben mi çok zorlanıyorum bilmiyorum
5 ay önce doğum yaptım ve bu sürece çok hazırlandım (normal doğum). Ama benim doğum sürecim ve lohusalığım çok travmatik geçti. Bu süreçte 3 kez ciddi sinir krizi yaşadım ve kendimi kontrol etmekte çok zorlandım.
Şu an:
- Aşırı tükenmişlik ve uykusuzluk
- Ciddi unutkanlık ve odaklanma problemi
- Günlük hayatta bile güvenlik hataları yapıyorum (telefonumu sokakta arabanın üstünde unutacak kadar)
- Bebeğe tamamen tek başıma bakıyorum (banyoya bile onunla birlikte giriyorum, bırakacak kimsem yok)
- Bebeğim uyuduğunda bile eşime bırakıp en fazla 1 saat evden uzaklaşabiliyorum meme düşkünü bir bebek grcd de çoğu zaman memede iken uyuyabiliyorum bu yüzden de uykular da çok dinlendirici değil
Eşim çok yoğun çalışıyor, maddi olarak borçlarımız var ve evde sürekli bir stres hali var. Son aylarda iş seyahatleri de oldu ve çoğu zaman yalnız kaldım. Kayınvalidemle de lohusalıkta ciddi bir kriz yaşadım.
Buna ek olarak annemi 5 yıl önce kaybettim, bu süreçte onun yokluğu da duygusal olarak beni çok etkiliyor.
Eşimle birbirimizi seviyoruz ama yaşananlar yüzünden çok yıprandık. Birkaç kez evden uzaklaşmayı düşündüğüm anlar oldu (özellikle geçen hafta). Şu an çift terapisine gitmek istiyoruz ama hem zaman hem maddi olarak zorlanıyoruz.
Ben aslında çalışan bir kadınım ve hep güçlü durmaya alıştım ama şu an gerçekten tükenmiş hissediyorum ve öğretmenlik benim için keyifle güzel enerji ile yapmak istediğim bir şey bir vicdan yükünü daha almak istemiyorum.
Bu yüzden psikiyatriye gitmeye karar verdim ama kafam çok karışık:- Doğum sonrası 40 gün rapor kullandım
- Bu durumda psikiyatri tekrar rapor verebilir mi?
- Yoksa direkt heyet raporu mu gerekir?
Ayrıca birkaç özel hastaneye sorduğumda “sadece kurumda doğum yapana ” veya “sezeryan ” gibi farklı şeyler söylendi, açıkçası bu konuları anlatmak vs beni hep daha da kötü hissettiriyor.
Bir yandan da “kul hakkı olur mu, gerçekten hakkım mı” diye çok sorguluyorum ama diğer yandan yaşadığım şeylerin gerçekten ağır olduğunu hissediyorum.
Burada özellikle benzer süreçlerden geçmiş, bebeği olup çalışan kadınların tecrübe ve empatisine ihtiyacım var. Dışarıdan bakınca bu durum sizce rapor/heyet gerektirecek bir durum mu, yoksa ben mi çok zorlanıyorum bilmiyorum
bazen istenmeyen krizler, sinirler yaşanabiliyor ama hayat bu hiçbir şey sağlığınızdan önemli değil. Evde kalıp raporunuzu uzatsanız bile aynı döngüde kıstırılmış hissedeceksiniz. 
