- Katılım
- 30 Ocak 2026
- Mesajlar
- 5
- Emoji Skoru
- 9
- Puanlar
- 1
- Yaş
- 28
- Konu Sahibi ElifDestan01
- #1
Her şey çok güzel giderken insanın başına her şey gelebiliyormuş…
Umutla başladığımız bir yolculuk, tarifsiz bir acıyla yarım kalmıştı.
2023 yılının Kasım ayında Diyarbakır Bahçeci Tüp Bebek Merkezi’nde tüp bebek tedavisi olduk. Doktorumuz herhangi bir sorunumuz olmadığını söyledi ama 3 yıldır evliydik ve bir türlü çocuğumuz olmuyordu. Biz de bir tanıdığımızın tavsiyesi üzerine tedaviye gittik. Yumurta ve sperm toplama işlemleri tamamlandı ve bir ay sonrasında, yani 2024 Ocak ayında transferimiz yapıldı.
Şehir dışından gidip gelmemiz ve eşimle birlikte çalışmamız bizi maddi ve manevi olarak çok zorladı. Her şey çok güzel ilerlerken, oğlumuz için ayrıntılı ultrasona bulunduğumuz ildeki doktorumuza gittik. Doktor direkt olarak “korpus kallozyum agenezisi var, yarın gelin aldırmak için İstanbul’a yönlendirelim” dedi. Biz güle oynaya gitmiştik, oysa dünyamız başımıza yıkıldı. Hem doktorun tavrı hem de daha ne olduğunu bile bilmediğimiz bir teşhis…
En az 20 doktora fetal MR’ı göstermek için gittik. Her gün, her an “yanlıştır, görememişlerdir” diye dua ettim ama maalesef İstanbul Çapa Hastanesi’nde oğlumuzu suni sancıyla kaybettik. İnsanın o an aklına her şey geliyor; kimseden destek görememek, insanların “geçmiş olsun” ya da “başınız sağ olsun” demekte bile zorlanması… Her an “neden ben?” diye sormak… “Hatta eşimin ailesinin bile davulla zurnayla düğün yapması bir arama bir mesaj bile gelmemesi, bir kaç ay sonra arayıp da oğluşummm dayı oluyorsun” demeleri biz acı çekerken birçok şeyin yapılması yüzsüzlük insanlıkla alakalı olmayan bişey di insan çok üzülüyor. Her şey çok güzel ilerlerken insanın başına her şey gelebiliyormuş; tüm planlar bir anda yerle bir oldu.
Ama pes etmedik. Altı ay sonrasında tekrar Diyarbakır Bahçeci Tüp Bebek Merkezi’ne gittik ve çok şükür embriyo tuttu. Kızımı kucağıma aldım ve şu an 4 aylık oldu bile. Tabii o süreçte yine her gün aklıma kötü şeyler geliyordu; “bir şey olur mu, ya bir şey olursa” diye… Ama her şey güzel oldu. Aslında insanın başına ne gelirse gelsin, pes etmemeli. Tüm zorluklara, insanlara rağmen pes etmemeli. Bunları yazma gereksinimi duydum çünkü hissediyorum umuda ihtiyacı olan biri okuyacak, belki birilerine umut olacak.. Sağlıcakla Kalın..!
Umutla başladığımız bir yolculuk, tarifsiz bir acıyla yarım kalmıştı.
2023 yılının Kasım ayında Diyarbakır Bahçeci Tüp Bebek Merkezi’nde tüp bebek tedavisi olduk. Doktorumuz herhangi bir sorunumuz olmadığını söyledi ama 3 yıldır evliydik ve bir türlü çocuğumuz olmuyordu. Biz de bir tanıdığımızın tavsiyesi üzerine tedaviye gittik. Yumurta ve sperm toplama işlemleri tamamlandı ve bir ay sonrasında, yani 2024 Ocak ayında transferimiz yapıldı.
Şehir dışından gidip gelmemiz ve eşimle birlikte çalışmamız bizi maddi ve manevi olarak çok zorladı. Her şey çok güzel ilerlerken, oğlumuz için ayrıntılı ultrasona bulunduğumuz ildeki doktorumuza gittik. Doktor direkt olarak “korpus kallozyum agenezisi var, yarın gelin aldırmak için İstanbul’a yönlendirelim” dedi. Biz güle oynaya gitmiştik, oysa dünyamız başımıza yıkıldı. Hem doktorun tavrı hem de daha ne olduğunu bile bilmediğimiz bir teşhis…
En az 20 doktora fetal MR’ı göstermek için gittik. Her gün, her an “yanlıştır, görememişlerdir” diye dua ettim ama maalesef İstanbul Çapa Hastanesi’nde oğlumuzu suni sancıyla kaybettik. İnsanın o an aklına her şey geliyor; kimseden destek görememek, insanların “geçmiş olsun” ya da “başınız sağ olsun” demekte bile zorlanması… Her an “neden ben?” diye sormak… “Hatta eşimin ailesinin bile davulla zurnayla düğün yapması bir arama bir mesaj bile gelmemesi, bir kaç ay sonra arayıp da oğluşummm dayı oluyorsun” demeleri biz acı çekerken birçok şeyin yapılması yüzsüzlük insanlıkla alakalı olmayan bişey di insan çok üzülüyor. Her şey çok güzel ilerlerken insanın başına her şey gelebiliyormuş; tüm planlar bir anda yerle bir oldu.
Ama pes etmedik. Altı ay sonrasında tekrar Diyarbakır Bahçeci Tüp Bebek Merkezi’ne gittik ve çok şükür embriyo tuttu. Kızımı kucağıma aldım ve şu an 4 aylık oldu bile. Tabii o süreçte yine her gün aklıma kötü şeyler geliyordu; “bir şey olur mu, ya bir şey olursa” diye… Ama her şey güzel oldu. Aslında insanın başına ne gelirse gelsin, pes etmemeli. Tüm zorluklara, insanlara rağmen pes etmemeli. Bunları yazma gereksinimi duydum çünkü hissediyorum umuda ihtiyacı olan biri okuyacak, belki birilerine umut olacak.. Sağlıcakla Kalın..!
Rabbim bizlere de kolaylıkla nasip etsin.piskolojik anlamda çok zor hele bu süreçte maddi manevi yıkılıyo insan .Allah var gam yok hepimiz ona teslimiz pes etmemişsiniz ne güzel 
