Yaranamayan kız çocuğu

neyimbensimdi .!.:

Merhabalar. Ben yirmi beş yaşında, üniversite mezunuyum, şu an işsizim ve ailemle birlikte yaşıyorum. Benden üç yaş küçük erkek kardeşim var o da hala ailemle yaşıyor. Üç kardeşiz ve hepimiz de bekarız ve doğdumuz şehirde hala ailemizle yaşıyoruz. Berbat bir şey. Ailemle yaklaşık iki aydır tek kelime konuşmadım. Çünkü işittiğim hakaretler aldı başını gidiyor. Annem insanı dakika başı eleştiriyor. Hele bir insan gördüğünde evladım gelse de yanıma ona iki kelime söyleyip yılan gibi soksam diye bekliyor. Neyse olayları anlatmaya baslıyorum Dedem bize yatılı kalmaya geldi. Çok yaşlı olduğu için banyosunu biz yaptırıyoruz. Annem de bana evdeki erkek kuzenime ( erkek kuzenim de bizde kalıyor o da yirmi yaşında ev mülteci kampı gibi mk her köşe başında bir insan) ya da erkek kardeşime dedemi yıkamalarını söylememi iletti. Erkek kardeşime bunu söylediğimde haftalık izin gününde bir de dedemi yıkacağım ben çalışıyorum gibi sert tepkiler aldım. Erkek kuzenim ise bana ne kendi kendine yıkansın deyince yüksek tepki verip bu adamcağızın tek torunu ben miyim neden bütün sorumluluk ben de sikicem işini deyip tepki verdim. Bu arada dedeme bu olaydan sonra defalarca banyo yaptırdım bu olayda hiç yaptırmadığım ve annemin de ricası üzerine önce erkeklere sorayım dedim. Ben sikicem deyince erkek kardeşim dakikalarca bana küfürler edip üzerime yürüyüp sürekli dibime dibime girerek beni kışkırttı en sonda ben de onu ittirdim sonra döndü bana tokat attı herkesin içinde. Dedem o yaşlı haliyle kardeşimi uyardı bu sefer de onun üstüne yürüdü. Bu aptal çocuk bana bıçak da çekmişti boğazıma da sarılmıştı annem de dahiyane bir fikir bulup biz evde yokken kendini odaya kilitle demişti. Halbuki yazın hava sıcak diye ikimiz klimalı odada tek başımıza yatıyoruz? Ben olayın şokuyla odama geçtim ağlayarak annemi arayıp olanları anlatıp çok korktuğumu boynumun kıpkırmızı olduğunu söyledim annemse sadece benim babamın üzerine nasıl yürür deyip kapattı telefonu. Eve geldi bana surat astı oğluyla konuşmaya devam etti. Sabah kahvaltı hazırladım evdeki sekiz kişiye kahvaltıya baktı bakar bakmaz bir şeyleri eleştirdi. Oğluyla ilgili bir tepki bekledim ama o herkesin içinde beni azarlayıp sustu. O gün bugündür hiç konuşmuyoruz. İki ay oldu. Babam da benimle konuşmuyor. Kimse paran var mı diye bile sormuyor. Aç mısın demiyor. Hasta mısın iyi misin sağlığın sıhhatin nasıl demiyor. Babam üstüne defol git diyor. Çok yoruldum. Hiç yanına gideceğim akrabam ya da arkadaşım yok. Evlenip gideceğim sevgilim yok. Atanıp atanamama durumlarını kafadan sildim bile. Param olmayınca sosyal hayatım sıfırlandı ama işe girecek mentalim de kalmadı. Üzerime yapışan öyle bir değersizlik hissi var ki boğazım düğüm düğüm sadece tavan izletiyor.

Genişletmek için tıkla...