Öncelikle merhabalar.isin içinden çıkamadığım bir derdim var ve sizinle paylaşmak ve akıl almak istedim.ben 40 yaşındayım ve hiç evlenmedim.bu güne kadar mantıklı iyi diyebileceğim biri girmedi hayatıma.oyle adam akıllı bir iliskimde olmadı açıkçası.son görüştüğüm kişi hayatımın hatasıydı. Aşırı sinirli, inat, anlayışsız ve en önemlisi yalancı biri çıktı.evlenmis boşanmış ve bir oğlu olduğunu öğrendim.bana kendisi söylemedi ben birinden öğrendim.ogrenince ayrilmak istedim.tehtitler hakaretler, çok yıprandım.erkeklere olan güvenimi sarstı benim.kotu günlerdi bitti.üzerinden 4 yıl geçti.simdi kader mi bilemiyorum biri çıktı karşıma 40 yaşında, oda evlenmiş boşanmış ve 14 yaşında bir oğlu var..direk söyledi bana başında.anlatti herşeyi.bir yıl kadar benimle görüşmek için uğraştı.ama ben önceki yaşadıklarımdan dolayı red ettim sürekli. ama o hiç pes etmedi kendini anlatmaya çabaladı durdu.sonra konuşmaya başladık ama bir ilişki içinde değil konuşmamız öyle sohbet gibi.onunla konuşmanın çok iyi geldiğini hissettim beraber ortak nokta bulmak beraber gülebilmek aynı hastalıklarla sınanmak aynı hayali kurabilmek güzel geldi.oda evlenmek istediğini söyledi tekrar, seninle anlasabiliyorum bunu anladım dedi.ne kadar iyi gelsede ben kabul edemiyorum. bir yanim çok istiyor bir yanımda çok korkuyor.yas itibari ile küçük degilim yaşlı bile sayılırım artık farkındayım.ama ruhum genç orasi ayrı :) işin özü herşeyi göze alıp evlenip bu hayatı onunla yaşamalımiyim yoksa ağrısız başıma dert açmadan benden geçti artık deyip, oturup geri kalan ömrümü böyle gecirmelimiyim? Ha kızlar ?
