Merhaba arkadaşlar,
Konudanda anlaşılacağı üzere ablamı kaybettim. Hepimizle vedalaştı tüm ailemizi topladı pikniğe götürdü yedirdi içirdi. Annemin anneler kutladı, babama bayramlık giysi almış onu verdi. Aradan 1 gün geçti. Gece bi anda kötüleşmiş. Öleceğini anlamış enişteme ben babam gibi beyin kanaması geçiriyorum galiba, ölücem demiş. Şehadet getirmiş. Bayılmış. Ondan sonra ambulansla hastaneye kaldırılmış beyninde anevrizma olduğu anlaşılmış o patlamış denilmiş. Ameliyata almaları gerekiyor ama 2. Kanamayı geçirdi alamadılar beyni açarsak geri kapatamayız dediler. 38 yaşındaydı anevrizması olduğunu bilmiyordu. Zaten hiç belirti vermiyormuş şans eseri öğreniliyormuş başka bişiden emar vs çektirirsen. Zaten ölmeden nasıl hastaneye gelmiş ona bile şaşırmış doktorlar. Bir hafta sürdü mücadelesi. İlk önce beyin ölümü 4 gün sonra tamamen kaybettik. Ben interstisyel sistit hastasıyım. Strese vs gelemiyorum. Bu aralar çok iyi gidiyodum ağrılarım yok gibiydi. Ama ablam vefat edince başa sardım çok ağrılarım var. Sonradan pişman olurum diye kefenlenmiş yüzünü görmek istedim. Pamuk gibi bembeyazdı. Gözlerinin rengi değişmişti mavi, griye çalar olmuştu. İnternetten araştırdım her ölünün değişiyormuş oksijensizlikten ama çok etkilendim. Aynada gözlerime bakamıyorum. Uyuyamıyorum. Onu çok özlüyorum. Onunla konuşmayalı bir hafta sonra 1 ay olacak. Her gün ama hergün konuşurduk. İki tane 11 ve 14 yaşlarında yetim bıraktı. Çocuklara annesinin ölümünü söyledik o çığlıkları ağlamaları unutamıyorum. 4 kız bir erkek 5 kardeştik. Ablam en büyüğümüzdü. Bize ablalık değil annelik yapardı. Benim hastalığıma çare bulmak için elimden tutup doktor doktor dolaştırdı. Unutamıyorum arkadaşlar napıcam bilmiyorum yüzü gözümün önünden gitmiyor. Çaresiz kalınca, ağrım olunca, çok sevinince, çok üzülünce ilk onu arardım. 11 mayısta 7 dk görüşmüşüz en son. Keşke daha fazla görüşebilseydim. 2 yaşında kızım var ağlayınca gözlerimi gelip siliyor. Onada dayanamıyorum. Annem babam kardeşler olarak biz hepimiz perperişanız nasıl toplarız bilmiyorum. O çocuklar ne olur bilmiyorum. Eniştem artık bu evde kalamam bem diyip çocukları alıp annesinin evine gitti. Annesi gerçekten iyi bir insan, çocuklara çok iyi bakar biliyorum ama zoruma giden bugün yeğenimi aradım ne yapıyorsun diye kuran kursuna gittim dersin başlamasını bekliyorum teyze dedi. Babanemler yengemlerle evi boşaltıyolar dedi. O kadar zoruma gitti ki. Bize geçen hafta geldiler sizde gelin hatıra olarak vs bişi almak isterseniz diye biz hiç bişi istemiyoruz dedik. Beyin ölümü gerçekleştiğinde kedisi bile iki gözüyle ağladı resmen. Ona bile annelik yapıyordu. Şimdi kedisini sahiplendirmişler. Daha 40 ı dolmadan evini boşaltıyorlar. Çok zoruma gitti. Ablam çok iyi bir insandı. Çarşaflıydı. Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz demişler ya ablam daha ölmeden 100 tane hatim indi ablam için. Sayısız kur’anlar okundu. Anneme diyorum insan bir ölüme imrenir mi imrendim anne diyorum. Ama kendimi onu özlemekten alıkoyamıyorum. Bayramda mezarına gittik. Mezarını açıp sarılasım geldi. Bu acı hep bu düzlükte mi gidiyor arkadaşlar bu acıya nasıl alışılır kendimi asla ikna edemiyorum. Derdime ortak olabilir misiniz… Teşekkürler
