Ablam öldü .. Atlatamıyorum.

Aycemil .!.:

Öncelikle başınız sağolsun. Ölüm çok ciddidir travma ama durum ve nefes alın. Ablanız sizi görüyor olsaydı ne söylerdi size

Genişletmek için tıkla...

Aycemil .!.:

Öncelikle başınız sağolsun. Ölüm çok ciddidir travma ama durum ve nefes alın. Ablanız sizi görüyor olsaydı ne söylerdi size sizce?

Genişletmek için tıkla...

tubikomo .!.:

Vah gidene diyorlar ya gerçekten öyleymiş biliyor musunuz. Dünya güzeli bir kızı var şiir yarışmasını kazanmış perşembe günü ödül alacakmış ailece oraya gideceğiz asla bırakmayız. Teyze anne yarısı. Onlar bize ablacığımın emaneti

Genişletmek için tıkla...

Prenses bella .!.:

Her şey bir anlık işte bir dakika sonrası yok, ablanız acı çekmemiş dua ile gitmiş herkesede nasip olmaz. Yatakta aylarca acı içinde ölümü bekleyen insanlar var, bu bi teselli değil biliyorum ama keşke demenin yaşasaydı şöyle olurdu diyip üzülmenin anlamı yok, geleceği hiç bilmiyoruz çünkü.
Çocukların evini dağıtmasalardı keşke tüm düzenleri dünyaları alt üst oldu, kendi evlerinde annelerinin düzeninde yaşasalardı. Siz teyze olarak sarıp sarmalayın yavruları ne olursa olsun yanlarında olun, ablanıza yapacağınız en güzel iyilikte bu olur.

Genişletmek için tıkla...

tubikomo .!.:

Merhaba arkadaşlar,
Konudanda anlaşılacağı üzere ablamı kaybettim. Hepimizle vedalaştı tüm ailemizi topladı pikniğe götürdü yedirdi içirdi. Annemin anneler kutladı, babama bayramlık giysi almış onu verdi. Aradan 1 gün geçti. Gece bi anda kötüleşmiş. Öleceğini anlamış enişteme ben babam gibi beyin kanaması geçiriyorum galiba, ölücem demiş. Şehadet getirmiş. Bayılmış. Ondan sonra ambulansla hastaneye kaldırılmış beyninde anevrizma olduğu anlaşılmış o patlamış denilmiş. Ameliyata almaları gerekiyor ama 2. Kanamayı geçirdi alamadılar beyni açarsak geri kapatamayız dediler. 38 yaşındaydı anevrizması olduğunu bilmiyordu. Zaten hiç belirti vermiyormuş şans eseri öğreniliyormuş başka bişiden emar vs çektirirsen. Zaten ölmeden nasıl hastaneye gelmiş ona bile şaşırmış doktorlar. Bir hafta sürdü mücadelesi. İlk önce beyin ölümü 4 gün sonra tamamen kaybettik. Ben interstisyel sistit hastasıyım. Strese vs gelemiyorum. Bu aralar çok iyi gidiyodum ağrılarım yok gibiydi. Ama ablam vefat edince başa sardım çok ağrılarım var. Sonradan pişman olurum diye kefenlenmiş yüzünü görmek istedim. Pamuk gibi bembeyazdı. Gözlerinin rengi değişmişti mavi, griye çalar olmuştu. İnternetten araştırdım her ölünün değişiyormuş oksijensizlikten ama çok etkilendim. Aynada gözlerime bakamıyorum. Uyuyamıyorum. Onu çok özlüyorum. Onunla konuşmayalı bir hafta sonra 1 ay olacak. Her gün ama hergün konuşurduk. İki tane 11 ve 14 yaşlarında yetim bıraktı. Çocuklara annesinin ölümünü söyledik o çığlıkları ağlamaları unutamıyorum. 4 kız bir erkek 5 kardeştik. Ablam en büyüğümüzdü. Bize ablalık değil annelik yapardı. Benim hastalığıma çare bulmak için elimden tutup doktor doktor dolaştırdı. Unutamıyorum arkadaşlar napıcam bilmiyorum yüzü gözümün önünden gitmiyor. Çaresiz kalınca, ağrım olunca, çok sevinince, çok üzülünce ilk onu arardım. 11 mayısta 7 dk görüşmüşüz en son. Keşke daha fazla görüşebilseydim. 2 yaşında kızım var ağlayınca gözlerimi gelip siliyor. Onada dayanamıyorum. Annem babam kardeşler olarak biz hepimiz perperişanız nasıl toplarız bilmiyorum. O çocuklar ne olur bilmiyorum. Eniştem artık bu evde kalamam bem diyip çocukları alıp annesinin evine gitti. Annesi gerçekten iyi bir insan, çocuklara çok iyi bakar biliyorum ama zoruma giden bugün yeğenimi aradım ne yapıyorsun diye kuran kursuna gittim dersin başlamasını bekliyorum teyze dedi. Babanemler yengemlerle evi boşaltıyolar dedi. O kadar zoruma gitti ki. Bize geçen hafta geldiler sizde gelin hatıra olarak vs bişi almak isterseniz diye biz hiç bişi istemiyoruz dedik. Beyin ölümü gerçekleştiğinde kedisi bile iki gözüyle ağladı resmen. Ona bile annelik yapıyordu. Şimdi kedisini sahiplendirmişler. Daha 40 ı dolmadan evini boşaltıyorlar. Çok zoruma gitti. Ablam çok iyi bir insandı. Çarşaflıydı. Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz demişler ya ablam daha ölmeden 100 tane hatim indi ablam için. Sayısız kur’anlar okundu. Anneme diyorum insan bir ölüme imrenir mi imrendim anne diyorum. Ama kendimi onu özlemekten alıkoyamıyorum. Bayramda mezarına gittik. Mezarını açıp sarılasım geldi. Bu acı hep bu düzlükte mi gidiyor arkadaşlar bu acıya nasıl alışılır kendimi asla ikna edemiyorum. Derdime ortak olabilir misiniz… Teşekkürler

Genişletmek için tıkla...

tubikomo .!.:

Kronik sistit yaşam kalitesini çok düşüren bir hastalık olduğu için ürolojim zaten destek almam gerektiğini söylemişti. İlaç tedavisi görüyorum şuan da. Size neler yaşadığımı anlatamam. Bağrım yandı resmen o sıcaklığı hissediyorum ama ilaç içtiğim için ağlayamıyordum. İlacımı içmeme kararı aldım hastaneden eve 10 km yolu arabayla getiremedim kaza yapıcam diye çok korktum hemen içtim ilacımı tekrar. Ölüyorum ama ağlayamıyorum. Sabaha karşı ilacımın etkisi biraz geçmiş oluyor. Gözümü açar açmaz ağlıyorum. Her sabah çocukları okula bırakıp kahvaltı yaparken beni arardı. Kahvaltı etmek bile gelmiyor içimden. Boğazımı tutamıyorum kilo veremiyorum derdim. 3 haftada 6 kilo verdim. Sizindr başınız sağ olsun size de çok üzüldüm. Rabbimin hazinesi büyük. Size dua edeceğim.

Genişletmek için tıkla...

EMiNe_mi .!.:

Başınız sağ olsun
Allahrahmet eylesin
Sabır dilerim tüm sevenlerine
Bqyramdan bir gün önce yiğenimizi kjaybettik bizde
Dışarda futbol oynuyormuş
Birden bayılmış
Hastanede beyin kanaması dendi
20 gün yoğun bakım
21 gün beyin ölümü
Sonra vefat etti
Çantası okul elbiseleri olduğu gibi duruyordu
Annesi ailesi ile kaldı bayramda
Babası çocuğa dair herşeyi toplamış annesi gelince görmesin diye
Küçük bir kız kardeşi var
Abim nerede artık gelsin diyormuş
Sabır dilerim

Genişletmek için tıkla...

HeySero .!.:

Başınız sağolsum, mekanı cennet kabri nur olsun inşallah. Ne güzel bir insanmış ki böyle güzel bahsettiriyor kendinden.
Çocuklarıda, anne babanıza da sizlere de sabır versin Rabbim.
Ölen kalana daha zor gerçekten. Eniştenize falan kızmayın evi boşaltıyor diye, gidenin ardından insan ilk etapta ne yapacağını bilmiyor. Bende oğlumu kaybedince en son oynadığı oyuncağı bir daha görmek istemediğim için atmıştım, tabi şimdi çok pişmanım ama o an bana o iyi gelecek sanmıştım
İnanan bir insansınız belliki bol bol okuyun ardından yüreğiniz ferahlasın inşallah

Genişletmek için tıkla...

tubikomo .!.:

Çok etkilendiler eniştem çocukların pratikte bakımını maalesef tümüyle üstlenemez daha doğrusu elinden gelmez. Evin her yeri anılarıyla dolu. Rüyamızda ablamızı gördük diyoruz, ben uyumadan her yerde onu görüyorum diyor. Saygı duyduk. Çocuklara oda yapılıyor babanesinin evinde. Tekrar bi düzen kurulmaya çalışılıyor ne kadar olabilirse .. çok zor. Rabbim hepimize dayanma gücü versin inşallah

Genişletmek için tıkla...

tubikomo .!.:

Allah razı olsun.. çok teşekkür ederim her gün okuyoruz Rabbim kabul buyursun. 70.000 ihlasa başlamış watsapta grubu vardı. Ablam öldüğü için ben devam ediyorum onun yerine. Hani derler ya bilmiyorum duydunuz mu ölmeden 70 bin ihlas çeyiz hazırlığı yapın diye ömrü yetmedi. Ama ben Allahın izniyle 5 hafta sonra ablama sıra geliyor tamamlayıp hediye edeceğim ona

Genişletmek için tıkla...

EMiNe_mi .!.:

Başınız sağ olsun
Allahrahmet eylesin
Sabır dilerim tüm sevenlerine
Bqyramdan bir gün önce yiğenimizi kjaybettik bizde
Dışarda futbol oynuyormuş
Birden bayılmış
Hastanede beyin kanaması dendi
20 gün yoğun bakım
21 gün beyin ölümü
Sonra vefat etti
Çantası okul elbiseleri olduğu gibi duruyordu
Annesi ailesi ile kaldı bayramda
Babası çocuğa dair herşeyi toplamış annesi gelince görmesin diye
Küçük bir kız kardeşi var
Abim nerede artık gelsin diyormuş
Sabır dilerim

Genişletmek için tıkla...

tubikomo .!.:

Merhaba arkadaşlar,
Konudanda anlaşılacağı üzere ablamı kaybettim. Hepimizle vedalaştı tüm ailemizi topladı pikniğe götürdü yedirdi içirdi. Annemin anneler kutladı, babama bayramlık giysi almış onu verdi. Aradan 1 gün geçti. Gece bi anda kötüleşmiş. Öleceğini anlamış enişteme ben babam gibi beyin kanaması geçiriyorum galiba, ölücem demiş. Şehadet getirmiş. Bayılmış. Ondan sonra ambulansla hastaneye kaldırılmış beyninde anevrizma olduğu anlaşılmış o patlamış denilmiş. Ameliyata almaları gerekiyor ama 2. Kanamayı geçirdi alamadılar beyni açarsak geri kapatamayız dediler. 38 yaşındaydı anevrizması olduğunu bilmiyordu. Zaten hiç belirti vermiyormuş şans eseri öğreniliyormuş başka bişiden emar vs çektirirsen. Zaten ölmeden nasıl hastaneye gelmiş ona bile şaşırmış doktorlar. Bir hafta sürdü mücadelesi. İlk önce beyin ölümü 4 gün sonra tamamen kaybettik. Ben interstisyel sistit hastasıyım. Strese vs gelemiyorum. Bu aralar çok iyi gidiyodum ağrılarım yok gibiydi. Ama ablam vefat edince başa sardım çok ağrılarım var. Sonradan pişman olurum diye kefenlenmiş yüzünü görmek istedim. Pamuk gibi bembeyazdı. Gözlerinin rengi değişmişti mavi, griye çalar olmuştu. İnternetten araştırdım her ölünün değişiyormuş oksijensizlikten ama çok etkilendim. Aynada gözlerime bakamıyorum. Uyuyamıyorum. Onu çok özlüyorum. Onunla konuşmayalı bir hafta sonra 1 ay olacak. Her gün ama hergün konuşurduk. İki tane 11 ve 14 yaşlarında yetim bıraktı. Çocuklara annesinin ölümünü söyledik o çığlıkları ağlamaları unutamıyorum. 4 kız bir erkek 5 kardeştik. Ablam en büyüğümüzdü. Bize ablalık değil annelik yapardı. Benim hastalığıma çare bulmak için elimden tutup doktor doktor dolaştırdı. Unutamıyorum arkadaşlar napıcam bilmiyorum yüzü gözümün önünden gitmiyor. Çaresiz kalınca, ağrım olunca, çok sevinince, çok üzülünce ilk onu arardım. 11 mayısta 7 dk görüşmüşüz en son. Keşke daha fazla görüşebilseydim. 2 yaşında kızım var ağlayınca gözlerimi gelip siliyor. Onada dayanamıyorum. Annem babam kardeşler olarak biz hepimiz perperişanız nasıl toplarız bilmiyorum. O çocuklar ne olur bilmiyorum. Eniştem artık bu evde kalamam bem diyip çocukları alıp annesinin evine gitti. Annesi gerçekten iyi bir insan, çocuklara çok iyi bakar biliyorum ama zoruma giden bugün yeğenimi aradım ne yapıyorsun diye kuran kursuna gittim dersin başlamasını bekliyorum teyze dedi. Babanemler yengemlerle evi boşaltıyolar dedi. O kadar zoruma gitti ki. Bize geçen hafta geldiler sizde gelin hatıra olarak vs bişi almak isterseniz diye biz hiç bişi istemiyoruz dedik. Beyin ölümü gerçekleştiğinde kedisi bile iki gözüyle ağladı resmen. Ona bile annelik yapıyordu. Şimdi kedisini sahiplendirmişler. Daha 40 ı dolmadan evini boşaltıyorlar. Çok zoruma gitti. Ablam çok iyi bir insandı. Çarşaflıydı. Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz demişler ya ablam daha ölmeden 100 tane hatim indi ablam için. Sayısız kur’anlar okundu. Anneme diyorum insan bir ölüme imrenir mi imrendim anne diyorum. Ama kendimi onu özlemekten alıkoyamıyorum. Bayramda mezarına gittik. Mezarını açıp sarılasım geldi. Bu acı hep bu düzlükte mi gidiyor arkadaşlar bu acıya nasıl alışılır kendimi asla ikna edemiyorum. Derdime ortak olabilir misiniz… Teşekkürler

Genişletmek için tıkla...

tubikomo .!.:

Bizim aşağı mahallede bir çocukta vefat etti dediler bayram zamanı. O da futbol oynuyorken olmuş 16 yaşında .. tesadüf olabilir mi bilemedim. Allah razı olsun. Sizinde başınız sağ olsun

Genişletmek için tıkla...

tubikomo .!.:

Merhaba arkadaşlar,
Konudanda anlaşılacağı üzere ablamı kaybettim. Hepimizle vedalaştı tüm ailemizi topladı pikniğe götürdü yedirdi içirdi. Annemin anneler kutladı, babama bayramlık giysi almış onu verdi. Aradan 1 gün geçti. Gece bi anda kötüleşmiş. Öleceğini anlamış enişteme ben babam gibi beyin kanaması geçiriyorum galiba, ölücem demiş. Şehadet getirmiş. Bayılmış. Ondan sonra ambulansla hastaneye kaldırılmış beyninde anevrizma olduğu anlaşılmış o patlamış denilmiş. Ameliyata almaları gerekiyor ama 2. Kanamayı geçirdi alamadılar beyni açarsak geri kapatamayız dediler. 38 yaşındaydı anevrizması olduğunu bilmiyordu. Zaten hiç belirti vermiyormuş şans eseri öğreniliyormuş başka bişiden emar vs çektirirsen. Zaten ölmeden nasıl hastaneye gelmiş ona bile şaşırmış doktorlar. Bir hafta sürdü mücadelesi. İlk önce beyin ölümü 4 gün sonra tamamen kaybettik. Ben interstisyel sistit hastasıyım. Strese vs gelemiyorum. Bu aralar çok iyi gidiyodum ağrılarım yok gibiydi. Ama ablam vefat edince başa sardım çok ağrılarım var. Sonradan pişman olurum diye kefenlenmiş yüzünü görmek istedim. Pamuk gibi bembeyazdı. Gözlerinin rengi değişmişti mavi, griye çalar olmuştu. İnternetten araştırdım her ölünün değişiyormuş oksijensizlikten ama çok etkilendim. Aynada gözlerime bakamıyorum. Uyuyamıyorum. Onu çok özlüyorum. Onunla konuşmayalı bir hafta sonra 1 ay olacak. Her gün ama hergün konuşurduk. İki tane 11 ve 14 yaşlarında yetim bıraktı. Çocuklara annesinin ölümünü söyledik o çığlıkları ağlamaları unutamıyorum. 4 kız bir erkek 5 kardeştik. Ablam en büyüğümüzdü. Bize ablalık değil annelik yapardı. Benim hastalığıma çare bulmak için elimden tutup doktor doktor dolaştırdı. Unutamıyorum arkadaşlar napıcam bilmiyorum yüzü gözümün önünden gitmiyor. Çaresiz kalınca, ağrım olunca, çok sevinince, çok üzülünce ilk onu arardım. 11 mayısta 7 dk görüşmüşüz en son. Keşke daha fazla görüşebilseydim. 2 yaşında kızım var ağlayınca gözlerimi gelip siliyor. Onada dayanamıyorum. Annem babam kardeşler olarak biz hepimiz perperişanız nasıl toplarız bilmiyorum. O çocuklar ne olur bilmiyorum. Eniştem artık bu evde kalamam bem diyip çocukları alıp annesinin evine gitti. Annesi gerçekten iyi bir insan, çocuklara çok iyi bakar biliyorum ama zoruma giden bugün yeğenimi aradım ne yapıyorsun diye kuran kursuna gittim dersin başlamasını bekliyorum teyze dedi. Babanemler yengemlerle evi boşaltıyolar dedi. O kadar zoruma gitti ki. Bize geçen hafta geldiler sizde gelin hatıra olarak vs bişi almak isterseniz diye biz hiç bişi istemiyoruz dedik. Beyin ölümü gerçekleştiğinde kedisi bile iki gözüyle ağladı resmen. Ona bile annelik yapıyordu. Şimdi kedisini sahiplendirmişler. Daha 40 ı dolmadan evini boşaltıyorlar. Çok zoruma gitti. Ablam çok iyi bir insandı. Çarşaflıydı. Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz demişler ya ablam daha ölmeden 100 tane hatim indi ablam için. Sayısız kur’anlar okundu. Anneme diyorum insan bir ölüme imrenir mi imrendim anne diyorum. Ama kendimi onu özlemekten alıkoyamıyorum. Bayramda mezarına gittik. Mezarını açıp sarılasım geldi. Bu acı hep bu düzlükte mi gidiyor arkadaşlar bu acıya nasıl alışılır kendimi asla ikna edemiyorum. Derdime ortak olabilir misiniz… Teşekkürler

Genişletmek için tıkla...