Yazım uzun olacak lütfen şimdiden kusura bakmayın fakat ben işin içerisinden çıkamıyorum.
Öncelikle kendim 18 gün yatılı olarak derin depresyon tedavisi gördüm. Hali hazırda panik atak ve anksiyete nedeniyle psikiyatri tedavim varken 36 kiloya kadar düşerek intihar etmem sonucu klinikte derin depresyon tedavisi gördüm. Psikolojik olarak rahatsızlığın en büyük desteğinin tedavi ve ilaç olduğunu terapilerle profesyonel destekle tamamlanması gerektiğini destekleyen bir bireyim.
Konu ailem. Ailem ile artık yaklaşık 2 aydır tamamen iletişimimi kesmiş durumdayım. Size sürecimi anlatmak ve ailemin mi yoksa hala benim mi hatalı olup olmadığı hakkında bilgilerinize ihtiyacım var.
Büyük kardeşim öncelikle bir küçüğüm var iki kardeşiz.
Babam; sosyal hayatında saygı duyulan ve gerçekten dışarıda beyefendi görünen bir insandır.Yapıcı görünür, karşı tarafın duygu düşüncelerini önemser, keyifli sohbet eder, nasihat verir, mantıklı konuşur, karşıt görüş olsanız bile sırtınızı sıvazlayarak sizi önemseyerek yanınızda olur. (Bu tutumu aileden kardeşim hariç hiç kimseye yapmaz kendi babası dahil)Rol modeldir, efendiliği, babalığı, eş oluşu herşeyiyle takdir toplar. Ev içerisinde ise bambaşkadır bir kaç örnek vermem gerekirse, ben hamileyken benim üzerime yürüyüp bana vurmakla tehdit etmiş küçük çocuğum korkudan bacağıma sarıldı halde bağırmaya devam etmiş, 20 li yaşlarda bir çorba yapmak için 2 yumurta kullandım diye yüzüme tükürmüş, beni evden kovmuş, mahalledeki arkadaşlarımla dışarı çıkmak istediğimde keyfi istemediği için izin vermeyip arkadaşlarım babamı arayıp izin istediğinde bağırıp çağırıp ben üzerime yürüyüp, vurmaya yeltendiği için odama kendimi kilitlediğim için kapıyı tekmeleyerek kırmış bir insan aslında ev içerisinde. Benim ergenlik dönemimde annemi aldattı (bir defa oldu ve hata olarak kaldı), bileklerini kesmek üzereyken babamı yakaladım ağlayarak sarıldı özür diledi sanırım ilk ve son özürüydü bu ömrümde. Annem ve babam fiziksel olarak da kavgalar eden insanlardır, (eski zamanlarda daha fazlaydı şiddet karşılıklı benim ergenlik dönemim) vurup kırılan şeylerle mesela ayna gibi cam gibi şeylerle birbirlerini kesmeye birbirlerini yaralamaya çalışmış insanlardır sağ elimin içerisi bu nedenle yaralanmışlığı dahi var onları ağlayarak bağırarak ayırmak için. Annem ile iletişimi hep tartışmadır(annem yüzünden çıkar ve karşılıklı tartışmaya döner) kendi haklıysa bazen ses yükseltir, gözlerini kocaman yapar bağırır, vurur kırar eşyalara ve odasına gider. Tartışma babam için bitse de annem için uzar, genel olarak annemin beddua okuma, baba tarafına hakaretler, şimdiki aklım olsa evlenmezdim, yıllar önce olan olayları anlatır, suçlar, bir yaşandıysa 5 kendi aklında yaşanmışlık ekler ama annem asla susmaz. Ben anneme sakinleşmesi için yanaşsamda namusuma kadar küfürler eder benimde soyuma sopuma küfür eder babam ile olan tartışmasına bu defa benim üzerimden hala devam eder, ağlamaya devam etmez bana bağırdıkça küfürler ettikçe keyiflenir. Babamın tartışmada sakinleşmesi için yanına gidip nasılsın, böyle olmasaydı baba keşke , şunu demeseydin bak öfkeleniyor annem gibi yaklaşım gösterdiğimde de genelde aşağılayıcı kelimeler sarf eder, geçmişimden hatalarımı (depresyon tedavisi görmeme sebep olan süreçteki) hatalarımı yüzüme vurur, beni küçümser, sen kimsin, sen bana akıl veremezsin, senden fikrini isteyen oldu mu, sen kendi hayatına dair karar alabiliyormusun bana akıl veriyorsun gibi gibi tepkiler verir .. Evde ise rolu yalnızca telefon ile ilgilenmek, oyun, sosyal medya, siyaset gibi şeylerdir sosyal aile iletişimimiz ev içerisinde yoktur.
Annem; negatiftir, olumsuzdur, mutsuzdur, gülmez, herşeye küfür eder, bilmediği konularda dahi bilgisi varmış gibi konuşur, iddialaşır, izlemediği duymadığı şeyleri sanki izlemiş, duymuş görmüş, biriyle konuşmuş gibi örnek verecek olursam, bilmem neredeki profesör doktor söyledi bana der halbuki öyle birşey olmamıştır bile, sosyal hayatta sadece idare edilen veya duymazdan gelinen birisidir. Annemle yalnızca iletişim ve ruh halinin pozitifliği, hiç yaşını göstermiyorsun, ne kadar tatlısınız, ne kadar zayıfsınız gibi şeyler söylerseniz sizden iyisi olmaz ve asla ama asla size karşı kötü yüzünü göstermez. Kötü niyetli birisi değildir, kimseye kötülük, hıyanetlik yapmaz, yalnızca karakter olarak mutsuz ve negatif birisi olduğu için mutsuzluğunu yayar. Normal şartlarda iletişim çok zordur. Ev içerisinde birtek bana karşı saldırganlığı asla benden tepki alana kadar bitmez ve susmamayı tercih eder, üzülmez babamdaki gibi ağlamaz. Aşağılar küfürler eder, sen zavallısın, sen or..sun, sen yapayalnız birisin, seni deli hastanesine kapattık kimse aramadı bile, kimse yok çevrende, yalancısın sen, ortalık karıştırıcısın, iftiracısın, o zavallı kocan sana nasıl idare ediyor, oda gurursuz gibi gibi aşağılayıcı sözler kullanır, sinirlendirmeyi başarır ve ağlar yada bağırırsam seni yine kapatalım biz seni hastaneye en iyisi yada antidepresan iç bak iyi değilsin yine sen der güler bana. Beni aşağılarken, bağırırken evde hiç kimse ona ses etmez. Ben bağırdığımda kardeşim(bazen) ve babam hemen hadsizleştiğimi söyler üzerime gelirler üçü birden bağırır bu defa. Ağlayarak söylemiştim bunu şüpheli durumum olduğunu ve kendimi zar zor toparlayarak.. Kanser şüphesi gibi büyük bir süreç atlattım, biyopsi alınma süreçleri, bekleme süreçleri babam ve annem aramadı. Hani süreç hakkında aramaktan bahsetmiyorum nasılsın dahi demediler bana. Neden o süreçte yanında olmadıklarını sordum anneme, gülerek cevap verdi peki şimdi sorayım o zaman kaç gün ömrün kalmış, söyle hadi bakalım ona göre helvanı hazırlayalım tarzı tepkiler vermişti.(Testlerimin temiz ve kanserli hücre çıkmadığını öğrendiğimiz zaman) Annem normaldeyken ise beni büyütürken yaşadığı maddi zorluğu hep anlatır, mama alamadığını hatırlar ağlar, benim ilk çocuk olduğum için başka sevdiğini söyler beni. Fakat bu sohbetler çok çok nadirdir.
Kardeşim, sosyal hayatında bir iki tane gerçekten dostu vardır yıllardır süren çok güzel dostlukları uzakta yaşasalar bile sosyal medya, telefon gibi iletişimdelerdir hep. Geri kalan çevresindeki hiç kimseyi sevmez fakat hepsiyle çok iyi geçiniyor, seviyor gibi davranır. O kişilerin acılarını, dertlerini benimle paylaşır güler sosyal olarak onlarla hep bir aradadır. Eğitim olarak başarılı ve azimlidir. Kariyeri yerinde maddi özgürlüğü elindedir. (Çokta takdir ederim ve gurur duyarım) Karşı cinse karşı çok fazla naiftir, bambaşka birisi olur, benimle iletişimi dahi keser, benim hakkımda dedikodular dahi yapar annem gibi ileri geri konuşacak kadar. Aile kavramı yoktur babam ve annem hakkında da ileri geri de konuşur. Genel olarak ergenlikten itibaren maddi ve manevi olanaklar eğitim ve iş hayatımda bana asla sunulmayan tüm olanaklar genişletilerek ona sunuldu. Birşey olduğunda da " annem babam yapacaklar tabi ! " Diye tepki verir ve afaki dahi bir talebi olsa gerçekleşir, nitekim ben makul birşeyi talep etsem kardeşimi kıskanmakla, zavallılıkla, bencillikle suçlanırım ve asla olanak yaratılmaz bana. Annem ve babamın benim üzerimde kurdukları baskı tartışma hakaret içerikli iletişim ve kavga ortamında asla bir taraf olmaz sesini çıkartmaz ta ki kendisine dokunulmadığına kadar, bana neden bunları yapmalarına izin verdin dediğimde değişen hiçbir şey olmayacak, ben kimsenin arasına girmem, girmek zorunda da değilim gibi tutumda oluyor. Fakat sonradan da yalnızken bile benim ağladığımı görse dahi nasıl olduğunu sormaz. Olaylar olurken elinde telefonla kıkır kıkır arkadaşlarıyla mesajlaşır, olmadık arkadaşlarını arar kahkahalarla güler ev içerisinde hiçbir sorun yokmuş gibi davranır, süreçlere dahil olmaz evdeki, sohbetlerini hiç birşey olmuyormuş gibi kahkalarla sürdürür. Annemin ve babamın hakaretleri son bulup sigara içmeye gitme gibi durumları olduğunda yanlarına gider havadan sudan sohbetler ederler kahkahalar atarlar. Neden, niye denmez. Derin depresyon yaşama sürecimde dahi yanımda olmadığını, neden bunu yaptığını sorduğumda sen kendi kafanda büyüttün boş ver demiştim ben sana tarzı cevapları olur genelde. Hayatına gece klüperinde, arkadaş ortamlarında, alkolle neşeyle hiç birşey olmayarak devam etmişti, anlatmak konuşmak istediğimde amma taktın kafaya ya boşversene artık demişti.
Ben.. asla kendime merhamet duymadığım, yanlış kararlar ve hatanın bedeliyle ödediğim hırpalanmış ben.. derin depresyona uyuşturucu bağımlısı birisini hayatıma alarak, nişanlanarak(ailem bilmiyordu ve onu seviyorlardı) onun "benimle kaçar mısın?" Teklifini reddettikten sonra yaşadığım süreçte oldu herşey, teklifini kabul etmezsem ve ondan ayrılırsam hayatımı karartacağını beni öldüreceğini söyledi bende korkmadığımı ve kaçmayacağımı söyledim. Babamı arayarak benim uyuşturucu kullandığımı söyledi, krediler çektirmişti bana benim uyuşturucu sattığımı söyledi, birliktelik yaşamıştık bunu adice bir duruma dönüştürerek benim başka erkeklerle uyuşturucu için birlikte olduğumu söyledi. Bu süreç sonrası kendime ve ailemi yaşattıklarımı sindiremediğim için depresyon sürecim başladı. Ben ailem tarafından zaten hiç bir şekilde çocukluktan beri sevgi görmemişken bu süreçte de boş ver, kurtuldun işte, sen daha iyilerine layıksın, evin var, huzurun var, sağlığın var, paran var, neyi bu kadar dert ediyorsun neyi kafaya takıyorsun gibi kapatma cümleleri ile yalnızca destek olduklarını zannettiler benimle o süreçte 38 kilograma kadar düştüm ve intihar etmiştim(detayına girmek istemiyorum 48 saatlik müşade ve sonrasında sargılarımla ruh ve sinir hastalıklarına yatışın oldu) Hastaneden çıktıktan sonra eski işime döndüm, azimli bir çalışma programı ayarladım sınavlara hazırlandım bulunduğum şehirde üniversiteyi kazandım okula başladım mezun oldum Veteriner hekim oldum eşimle 4. Sınıftayken tanıştık ve 2 yıl içerisinde evlendik, şuan çok mutlu bir evliliğim var. Evlatlarım var çocuklarıma karşı annem ve babamın bana yaptığı herşeyi yapmaktan sakınarak çok tedbirli şekilde onlarla duygusal bağ kuruyor ve içimde yaşadığım boşluğu onlara aksettirmemeye özen gösteriyorum. Benim kadar kendilerini çaresiz ve yalnız hissetmesinler diye. Eşim Dünya iyisi bir insandır ve tuzdan biberden tartışmalar olur aramızda birtek sevgimiz ve bağımız çok kuvvetli hayattaki en büyük şansımın onunla tanıştığım gün ve evlatlarımı kucağıma aldığım günler olduğunu biliyorum. O günler için hep şükür ederim kendime. Eşim de maalesef ailesi tarafından sevgisiz ve yapayalnız bırakılmış bir geçmişe sahip. Birbirimizin birbirimizden ve evlatlarımızdan başka kimsesi yok.
Ailemi ve beni analiz ettiğinizde sizlerin düşüncesi nedir acaba? Anneme destek alması gerektiğini söylediğimde asla buna yanaşmıyor ben deli değilim tarzı yaklaşımları oluyor. Peki o zaman sen delinin annesi misin? Ben klinikte yattım nasıl böyle düşünüyorsun dediğimde evet delisin sen diyor.. nitekim babam da benzer düşünceler içerisinde benim deli olduğumu söyler. Kardeşim ise benim kendi kendime bunu yaptığımı, benim zavallı olduğumu ve gurursuz olduğumu (uyuşturucu kullanan birisini bile isteye hayatıma aldığım için) düşünüyor. Ev içerisindeki gerginliğin bitmesi adına hiçbirisinin neden adım atmadığını sorduğumda ise sonuç değişecek mi? Neden dahil olalım ki tarzı yaklaşımlar oluyor babam ve kardeşim için bu. Bilmiyorum toparlayabildim mi ya da anlatabildim mi fakat gerçekten artık içim çok dolu sorun bende mi ya da tekrar Ben mi destek almalıyım ben mi hatalı olanım acaba?
Sonuna kadar okuduğunuz için de çok teşekkür ederim, umarım başınızı ağrıtmamışımdır.
cok seyler yasayip, bunlardan dogru dersleri cikarip hayatiniza devam ediyorsunuz.
