Arkadaşlar bundan yaklaşık 5 yıl önce annemi babamla ettiği bir tartışma sonrası tansiyonu yükselip beyin kanamasından kaybettim babam ise annemden sonra yani bir ay sonra hemen evlendi sonra da babam pankreas kanseri olup vefat etti geçen yıl… fakat anneme çok çektirmişti yani onu çok üzdü… zaten dediğim gibi ölür ölmezde evlendi ben babamın yaptığını unutamadığım için zaten çocukluğumuzda da bize çok babalık sağlamamadığı için bize dedem baktığı için mezarlık ziyaretine gittiğimde babama hiç çiçek almam vs anneme dua ederim ama babama etmem annemin mezarıyla onun mezarının arasına mermer yaptırdım yani ayrı iki mezar gibi görünmesi için yani toprağın arasına bir tane mermer koydurdum… bazen kendimi suçluyorum ama hatamı yaptım diye yani bilmiyorum ona da mı dua etmeliyim ne de olsa babam diye düşünüp bir arkadaşım böyle söyledi yapma ne de olsa baban dedi ama onun yüzünden ben genç yaşımda annesiz kaldım ben mesela yeni evli sayılırım ve etrafındaki evli olan arkadaşlarım annelerine kahve içmeye gidiyor ya da anneleri onlara geliyor ben hiç böyle şeyler yaşayamıyorum ve bunun da tek sorumlusunu babam olarak görüyorum onu bu kadar üzmeseydi belki de benim de annem olmuş olacaktı… bu yüzden ona hiç dua etmiyorum onun mezarını görmezden gelip sadece annemin mezarı ile ilgileniyorum fakat suçluluk duymalımıyım bilmiyorum garip bir duygu işte ne bileyim.. linçlenicem bilerek böyle bir konu açtım fakat bugün annemin doğum günü biraz dertleşmek istedim kime anlatsam beni asla anlamıyor etrafındaki herkes diyor ki o senin nede olsa baban toprak almayı düşünüyorum yarın annemin mezarına serpip toprağını yenileyeceğim babama almadım ama onun toprağı beni hiç ilgilendirmiyor keşke annem yaşıyor olsaydı ve ben ben anneme gidiyorum deseydim eşime mesela ertesi gün çıkıp anneme gitseydim bir kahve içseydim onunla o bana gelseydi birlikte dışarı çıksaydık bu duygular nasıl hiç bilmiyorum hayat hiç adil değil hayat çok acımasız bence
