Anne olamama psikolojisi. Güzel fikirlere ihtiyacım var.

meracyusra .!.:

Merhaba. Fikirlerinize ve moral vericek mesajlariniza ihtiyacim var. Çocuğum yok. Dört buçuk yıldır evliyim ve üç gebelik kaybı yaşadım. Bunlardan biri 10 haftalıktı; kalbi durmuştu. Ona hamile kaldığımda bile bir gün gerçekten anne olacağıma, onu doğuracağıma ve kucağıma alacağıma inanamıyordum.
Kendimi çok kötü hissediyorum. Bilinen herhangi bir sağlık sorunumuz olmadığı halde olmuyor. Bazen eşimin baba olma mutluluğundan benim yüzümden mahrum kalacağını düşünüyorum ve bu beni çok üzüyor.
Bir çocuğumun olacağını, onu doğuracağımı, emzireceğimi, ona bakacağımı, eşimle birlikte büyüteceğimizi hayal bile edemiyorum. Bunların hepsi bana o kadar uzak geliyor ki... Birisi bana "İnşallah sana da nasip olur" dediğinde, içimden "Acaba gerçekten olur mu?" diye geçiriyorum. Çünkü bana çok zor, hatta imkânsız gibi geliyor.
Benden sonra evlenen insanların bile iki ya da üç çocuğu oldu. Ben ise kendi kendime, "Hiç olmazsa bir tane olsun" diyorum. Öldüğümde bu dünyada benden bir parça kalsın, bana dua eden bir evladım olsun istiyorum. Ama bu bana çok zor geliyor.
Bazen kendimi o kadar gereksiz hissediyorum ki... Gün boyu evde yalnız oluyorum. Eşim akşam işten geliyor. Ben ise bütün gün düşünüyorum: Bu hayatta ne yapacağım?
Bir çocuk insana yaşama sevinci veriyor. Onunla birlikte sanki yeniden büyüyorsun. Ben ise o duygudan mahrum gibiyim. Şimdi gencim ama yıllar sonra herkesin kızı ya da oğlu onu aradığında, bana böyle bir telefon gelmemesi beni çok incitecek diye düşünüyorum.
Üstelik çocukları her zaman çok sevdim. Daha çocukluğumdan beri anne olmayı hayal ederdim. 21 yaşımda evlendim. O zamanlar, "22 yaşında anne olurum" diye düşünüyordum. Şimdi 25 yaşındayım, yakında 26 olacağım ama hâlâ anne değilim. Bu düşüncelerle nasıl başa çıka bilirim?

Genişletmek için tıkla...

meracyusra .!.:

Merhaba. Fikirlerinize ve moral vericek mesajlariniza ihtiyacim var. Çocuğum yok. Dört buçuk yıldır evliyim ve üç gebelik kaybı yaşadım. Bunlardan biri 10 haftalıktı; kalbi durmuştu. Ona hamile kaldığımda bile bir gün gerçekten anne olacağıma, onu doğuracağıma ve kucağıma alacağıma inanamıyordum.
Kendimi çok kötü hissediyorum. Bilinen herhangi bir sağlık sorunumuz olmadığı halde olmuyor. Bazen eşimin baba olma mutluluğundan benim yüzümden mahrum kalacağını düşünüyorum ve bu beni çok üzüyor.
Bir çocuğumun olacağını, onu doğuracağımı, emzireceğimi, ona bakacağımı, eşimle birlikte büyüteceğimizi hayal bile edemiyorum. Bunların hepsi bana o kadar uzak geliyor ki... Birisi bana "İnşallah sana da nasip olur" dediğinde, içimden "Acaba gerçekten olur mu?" diye geçiriyorum. Çünkü bana çok zor, hatta imkânsız gibi geliyor.
Benden sonra evlenen insanların bile iki ya da üç çocuğu oldu. Ben ise kendi kendime, "Hiç olmazsa bir tane olsun" diyorum. Öldüğümde bu dünyada benden bir parça kalsın, bana dua eden bir evladım olsun istiyorum. Ama bu bana çok zor geliyor.
Bazen kendimi o kadar gereksiz hissediyorum ki... Gün boyu evde yalnız oluyorum. Eşim akşam işten geliyor. Ben ise bütün gün düşünüyorum: Bu hayatta ne yapacağım?
Bir çocuk insana yaşama sevinci veriyor. Onunla birlikte sanki yeniden büyüyorsun. Ben ise o duygudan mahrum gibiyim. Şimdi gencim ama yıllar sonra herkesin kızı ya da oğlu onu aradığında, bana böyle bir telefon gelmemesi beni çok incitecek diye düşünüyorum.
Üstelik çocukları her zaman çok sevdim. Daha çocukluğumdan beri anne olmayı hayal ederdim. 21 yaşımda evlendim. O zamanlar, "22 yaşında anne olurum" diye düşünüyordum. Şimdi 25 yaşındayım, yakında 26 olacağım ama hâlâ anne değilim. Bu düşüncelerle nasıl başa çıka bilirim?

Genişletmek için tıkla...

Mavikelebenk .!.:

Merhaba 3 düşük arastirilmasi gereken bir konu test yapıldı mı? Pıhtılaşma genetik testleri

Genişletmek için tıkla...

Mavikelebenk .!.:

Ayrıca neden sen mahrum etmişsin gibi bir fikrin varki onu anlamadım ben.
Yumurta ve sperm döllenirken oluyor genelde kromozom hataları, sadece senin vucüdünla alakası olan birşey değilki bu, eşinin sperminden de kaynaklabilir?

Genişletmek için tıkla...

meracyusra .!.:

Bilemiyorum neden öyle düşündüğümü, esimde kalite iyi durumda. O yüzden belkide varsa varsa problem bende diye düşünüyorum

Genişletmek için tıkla...

Vignette .!.:

Tüp bebek diye bir seçenek var neden değerlendirmiyorsunuz?

Genişletmek için tıkla...

meracyusra .!.:

Sebepsiz infertilitede tüp bebeğin tutma şansının, nedeni belli olan durumlara göre daha düşük olduğunu söylüyorlar. Açıkçası henüz tüp bebek tedavisine başlamayı da istemiyoruz.Şu an elimizde bir seçenek olarak o var ve buna tutunuyorum. Ama insan ister istemez düşünüyor; ya onu da denersek ve olmazsa? İşte o düşünce beni çok korkutuyor.

Genişletmek için tıkla...

Mavikelebenk .!.:

Siz infertil bir çift değilsiniz ki. 3 kere gebe kalmışsınız.
İnositol kullanıyor musunuz bu arada

Genişletmek için tıkla...

sadeyn .!.:

Hayatta nasip denilen bir durum var. Evet herşeyi bilimsel bir sebep arıyoruz. Ama bazen hayatı akışına bırakıp nasip demek kalıyor. Eşiniz sizinle silah zoruyla kalmıyor. Sizi sevdiği için bu durumda yanınızda kalıyor. Bazen de bunun sizin için bir sınav olduğunu düşünün. Bu bir süreç ve beraber aşacağınız atlatacağınız bir durum.
Ben 9 yıl önce 2. kızımı kaybettim. Herşey normal giderken 7. ayda kalp hastası olduğunu öğrendik. uzun süreçler geçirdik. Üzerine yeniden anne olma fikrine alışmam 4 yıl sürdü. Sonrasında 2 kez kaybettim. Herşeyden vazgeçmişken bir daha denemek istedim yaşım 40 oldu. Şuanda 7. ayımdayım. Aynı korkularım var ama yine de herşey nasip diyorum. Bu süreçte eşimle çok zorlandık. Ama acımızı da sevinci de birlikte yaşadık. Siz duygusal olarak çok yıpranmışsınız. Bence bir destek alın. Belki başka bir bakış açısı başka bir destek size iyi gelir.

Genişletmek için tıkla...

baslayanhayatim .!.:

bence yaşın çok küçük ve 4 yıl da çok değil emin ol, aynı sen yaşlarda 3 kere düşük yaşayan bir tanıdığım var şimdi yaklaşık 30 haftalık hamile ve hiçbir sıkıntısı yok maşallah, çok zor bunu uygulaması ama akışa bırakmak gerek bazen, yaşınız küçük gidin gezin tozun yiyin için çocuk olayını ikinci plana atmaya çalışın, vaktini bekliyor çünkü güzel bebişiniz

Genişletmek için tıkla...

meracyusra .!.:

Merhaba. Fikirlerinize ve moral vericek mesajlariniza ihtiyacim var. Çocuğum yok. Dört buçuk yıldır evliyim ve üç gebelik kaybı yaşadım. Bunlardan biri 10 haftalıktı; kalbi durmuştu. Ona hamile kaldığımda bile bir gün gerçekten anne olacağıma, onu doğuracağıma ve kucağıma alacağıma inanamıyordum.
Kendimi çok kötü hissediyorum. Bilinen herhangi bir sağlık sorunumuz olmadığı halde olmuyor. Bazen eşimin baba olma mutluluğundan benim yüzümden mahrum kalacağını düşünüyorum ve bu beni çok üzüyor.
Bir çocuğumun olacağını, onu doğuracağımı, emzireceğimi, ona bakacağımı, eşimle birlikte büyüteceğimizi hayal bile edemiyorum. Bunların hepsi bana o kadar uzak geliyor ki... Birisi bana "İnşallah sana da nasip olur" dediğinde, içimden "Acaba gerçekten olur mu?" diye geçiriyorum. Çünkü bana çok zor, hatta imkânsız gibi geliyor.
Benden sonra evlenen insanların bile iki ya da üç çocuğu oldu. Ben ise kendi kendime, "Hiç olmazsa bir tane olsun" diyorum. Öldüğümde bu dünyada benden bir parça kalsın, bana dua eden bir evladım olsun istiyorum. Ama bu bana çok zor geliyor.
Bazen kendimi o kadar gereksiz hissediyorum ki... Gün boyu evde yalnız oluyorum. Eşim akşam işten geliyor. Ben ise bütün gün düşünüyorum: Bu hayatta ne yapacağım?
Bir çocuk insana yaşama sevinci veriyor. Onunla birlikte sanki yeniden büyüyorsun. Ben ise o duygudan mahrum gibiyim. Şimdi gencim ama yıllar sonra herkesin kızı ya da oğlu onu aradığında, bana böyle bir telefon gelmemesi beni çok incitecek diye düşünüyorum.
Üstelik çocukları her zaman çok sevdim. Daha çocukluğumdan beri anne olmayı hayal ederdim. 21 yaşımda evlendim. O zamanlar, "22 yaşında anne olurum" diye düşünüyordum. Şimdi 25 yaşındayım, yakında 26 olacağım ama hâlâ anne değilim. Bu düşüncelerle nasıl başa çıka bilirim?

Genişletmek için tıkla...

meracyusra .!.:

Benden sonra evlenen insanların bile iki ya da üç çocuğu oldu.

Genişletmek için tıkla...

ruhay .!.:

4,5 yılda 3 çocuk yapmak normal mi?
Sağlıksız düşünüyorsunuz.Muhtemelen de gençsiniz.Bu sabırsızlık neden?Rabbim en doğru zamanda ve en hayırlı şekilde nasip edecektir.Rabbim ol der ve o olur.Maneviyatınızın zayıflığı sizi yanlış düşüncelere sevkediyor.Siz kendi hayatınıza odaklanın.Başkalarının hayatını boşverin.Eşinizle mutluysanız keyfinize bakın.Kafanızı boşalttığınızda her şey çorap söküğü gibi kendiliğinden gelecek.Herkesi gören Rabbim sizi görmüyor mu?Verirse binlerce şükür.Vermezse vardır bir bildiği.Sabrımızı ölçüyordur belki.Belki vermemesi hayırlıdır.Bizi koruyordur belki.Hayırlısını dileyin elinizden geleni yapın takdiri yaradana bırakın.

Genişletmek için tıkla...

Chickennova .!.:

Düşüklerin kaçıncı hafta da gerçekleşti?

Genişletmek için tıkla...

Ayysssko .!.:

Merhaba. Öncelikle kaybınız için başınız sağ olsun. Bir kaybınız var yani hamile kalabiliyorsunuz. Zaten hamile kalamayacak biri olsanız bir problem olsa sizde veya eşinizde 10 haftalık bir gebelik olmazdı. Demek ki bir sıkıntı yok. Muhakkak yeniden gebe kalacaksınızdır buna emin olun. Ama üst üste hemen olan bir şey değil hamilelik. Bazen 1 senede olur bazen 2. Şu an stres yapmanız da bu durumu etkiler ayrıca. Olduysa yine olur emin olun. Dua edin içinizi ferah tutun. Bir de foliborn myforce diye bir takviye var öneririm ben onu kullanırken hamile kaldım 1 buçuk ay olmuştu başlayalı. Size de tavsiye edeyim belki bir faydam dokunur.

Genişletmek için tıkla...