Annesi böyle olanlar var mı?

muitap .!.:

Merhaba, sanırım çok uzun olacak. Bunu yazarken de çok mahcup hissediyorum, anneme karşı suç işliyor gibi ama bir yanım katlanamıyorum artık.

Annem bizi resmen bebekleri çok seviyorum diye doğurmuş. Başka bir düşünce yok, sadece bebek seviyorum o zaman doğurayım mantığı. Büyüdükçe bizle gerçek bir anne gibi ilgilendiğini hatırlamıyorum. Mesela ben okula giderken saçımı 1. sınıfta dahi kendim yapardım. Bir gün fotoğraf çekimine gideceğiz, hastaydım, saçım başım dağınık; annem o gün bile şu saçını bir taramalı demedi. Fotoğrafım hâlâ duruyor, kabarık iğrenç bir saçım var. Daha sonrasında anneme dedim insan bir saçımı yapar diye, kardeşin küçüktü onunla mı uğraşayım zaten tüm işlere ben bakıyorum dedi. Asla yavrum nasılsın, kızım karnın aç mı diye konuşmaz. Erkek kardeşim var, hani anneler oğullarını pohpohlar ya, aman oğlum yemeğini ye falan filan, ona bile böyle konuşmaz hiç oğlum dediğini bilmem. Her gün temizlik yapar, yemek yapar ama mesela estetikten çok uzaktır. On saat uğraşıp yemek yapar masaya iki tabak yemek koyar, 5 kişiysek 4 kaşık koyar. Yemeği seçerek yer, kahvaltı tabağında en güzel domatesi arar, çatalıyla iki saat onu seçer, çayımız bitse asla fark etmez. Bakın doldursun diye demiyorum, kendine çay doldururken hemen kendi bardağının yanındaki bardak boş olsun onu görmez, asla asla. Babam mesela birimizin çayı bitse doldurur hemen, annem asla. Ekmeğin bitse fark etmez, uzatmaz. Sürekli bir şey düşünüp kendi kendine konuşur, düşündüğü için kaşları çatık olur, düşündüğü için söylediğimiz şeyleri ilkinde duymaz. Sofranın en alakasız yerinde kardeşime o tırnaklar ne, o saçlar ne diye aniden çıkışır. Sahurda saat 5 bile olsa. Gözlerini belertir. Sürekli babamın ve babaannemin, yengelerimin neler yaptığını düşünüp konuşur durur bu yüzden babama düşmanca davranır. Babam gelince hoş geldini bırak niye geldin der. Bir de müslüman biri annem. Mesela Nihat Hatipoğlu karı ve kocanın haklarını anlatıyordu geçen gün. Annem babam duysun diye sesini açtı tv'nin. Hâlbuki orada esas kendisine yönelik şeyler söyleniyor. Eşiniz gelince bir güleryüzle hoş geldin deyin vs. Onları asla kendi üzerine alınmaz ama kendisine yapılan her şey için tv'nin sesini açar. Telefonda bağırarak konuşur, babamdan şikâyet eder, küfür eder. Bizle çekildiği fotoğraflarda asla gülmez. Hadi babamı geçtim, benle mesela fotoğraf çekilse gülmez. Ama kendi ailesinin yanında, kendi çektiği fotoğraflarda güler. Kendi kardeşi amcamın yaptıklarıyla aynı şeyleri yapsa normalleştirir, amcam bir şey yapınca şeytanlaştırır. Bana sen küçükken tatlıydın büyüyünce çirkinleştin der. Bir ara teyzem bir oğlan var konuş dedi annem dedi ki "Herkes güzelliğe bakmaz, bazıları da iyi olmaya bakar." Yani çirkinsin ama en azından iyi birisin dedi sağ olsun. Yeni bir şey yapılınca asla yemez. Mesela mutfağa girdin saatlerce uğraşıp bir şey yaptın diyelim. Yüzünü ekşitir, götür götür der. O yüz ifadesini görünce kendimi tokatlıyorum. Şaka değil, gerçekten annem beni sinirlendirince artık kendime zarar vermeden öfkem dinmiyor, bugün sahurda annemin çatık kaşlarını, iğrenen bakışlarını görünce bacağımı çimdikledim. Annenin yüzüne bakası gelmez mi bir insanın? Ben artık bakmadan konuşuyorum resmen. Söylediği şeyleri kabul etmez, tek doğru onun dediğidir. Suratına alenen sen peygamber misin, hiç mi hatan yok, peygamber bile hata yapmıştı dediğinde müslüman olmasına rağmen ben yapmıyorum diyor. Sürekli şikâyet ediyor. Hasta olması çok kötü. Bir ara finallerim varken annem hastalandı, benim de sınavlarım deli dehşet zor. Evde anneme kahvaltı hazırladım, yanına koydum, ilaç da koydum; evi de ben temizliyorum. Okula hazırlanırken ölüyorum bitiyorum diye ağlar ses tonuyla yanıma geldi ve bana hiç bakmıyosun dedi sinirden kendimi kesecektim, o kadar bunaldım ki. Annemin hiç arkadaşı yok. Sadece yaşlılarla arkadaş. Şu ana kadar bildiğim iki arkadaşı oldu, onlarla da küstü. Teyzelerime falan bakıyorum, can ciğer kuzu sarması 20 yıllık dostlukları var, annemin arkadaşı bile yok hani aile dostu görüştüğümüz kimse yok. Bir gün hastanede kalması gerekti, yengem kalsın dedim, ben şimdi hasta/baygın yatacağım beni öyle mi görsün? dedi. Bu nereden aklına geldi anlamadım ama sınava girmeyip annemle gittim, finalden 0 aldım yani, meğer hastanede kalmalık, baygın olmalık bir işlem değilmiş 10 saniyede halledildi bitti gittik eve. Boşuna girmedim sınavıma yani. Bir de annem asla başka insanları dinlemiyor. Mesela teyzem telefonda dün benim çocuk hastalandı, şöyle oldu böyle oldu, şunu yaşadım bir şey anlatırken annem kaynanam şunu dedi, akşam ne yapsam falan diyor. Şoklar geçiriyorum, teyzemi dinlesene diyorum. Bir ara komşuyla bir yemek yaparken komşu bir akrabasının beyin kanaması mi ne geçirdiğini söyledi, üzücü bir hikâyeydi, şimdi hastanede yatıyor dedi hadi ya dedim. Annem diyor ki buna tuz atmış mıydınız, bir utandım bir utandım ki. Geçmiş olsun vs. diye ben konuşmaya devam ettim. Mesela bundan da bıktım. Sanki annem anne değil de ben anneyim. Sürekli bir şeylerin ardını topluyorum. Teyzemlere bakıyorum annemle alakaları yok. Çocuklarını bir seviyorlar bir seviyorlar. İmreniyorum. Onlar çocuklarını çok tanıyor, mesela Ayşe o yemeği yemez, Ayşe şöyle giyinir, Ayşe 2 şeker atar dediklerinde şok geçiriyorum. Çocuklarının her şeylerini biliyorlar. Benim annem bizi tanımıyor. Mesela alışverişe gidince mor uzun bir elbise getiriyor bana. Benden önce babam diyor muitap bunu giymez ki diye. Babam bile erkek beyniyle tarzımı anlıyor annem "Ama çok güzel." diye yanıt verip geçiyor. Bize asla sarılmaz, etmez. Hadi bilmiyor diyelim ama sevmeyi öğrenmek bu kadar zor mu? İnsan yavrusunu otomatik olarak sevmez mi? Yaz tatilinde teyzemlerde kaldım, kocaman kuzenlerimle bir ilgileniyor bir ilgileniyor. Şakalar, gıdıklamalar, öpmeler, alttan almalar. Kuzenim bağırsa bile alttan alıp şaka yapıyor, ben bağırsam annem neler neler yapar. İmreniyorum açıkçası. Teyzelerimin sayfalarına giriyorum, canım kızım iyi ki doğdun vs. vs. Annem ben fotoğraf paylaşınca bile beğenmiyor. Bilmiyorum garip geliyor. Bir yandan da her zaman temizlik yapıyor, zaten evin en büyüğü de oymuş, kardeşlerine bakmış vs. diyorum ama sonra bu her şeyin sebebi olamaz, OLMAMALI diyorum. Kafayı yiyorum gerçekten. Arkadaşlarımın annesini görünce de bu insanlar böyle mi yaşıyor diyorum ya, 23 yaşındaki koca kızları anneleri yavrum karnın aç mı diye arıyor. Ben anneme bir kez laf olsun diye çok acıktım dedim, mutfak orada koca kızsın ben mi ağzına getireyim diye bağırdı; iştahım kaçtı. Mesela anneleri arıyor şunu şunu yaptım sen yemezsin gelirken kendine bir şey al diyorlar. Benim annem yemediğim şeyi aklında bile tutmaz.

Bir yeri ağrısa sürekli bunu dile getirir. Bir yeri ağrımadan şuram ağrıyacak der. Bu aralar sürekli ayaklarım ağrıyor diyor ama uyandığı andan itibaren. Şu televizyonu açsana ayağım ağrıyor diyor, mutfağa gidiyor ayağım ağrıyor diyor. Tüm gün aynı ağrıyı söylüyor. Artık bir şey yapamadığım için öfkeleniyorum, sussun diye her şeyi ben yapmaya çalışıyorum. Doktora gitmek yerine söyleniyor sadece, benim ağrısa da onun ağrımasa diyorum artık. Hastalanmasından çok korkuyorum çünkü ay, uh, ölüyorum, öleceğim tepkileri yüzünden kendimi boğasım geliyor.

Öyle işte. Böyle bir ebeveyn modeli ile evde huzur olmuyor. Eve huzur veren kesinlikle annedir. Annem eve bakıyor, yemek yapıyor ediyor ama yıllar sonra benim aklımda bunlar kalmayacak. Böyle şeyler yaşayanlar var mı bilmiyorum ama bu aralar kafaya çok takıyorum.

Genişletmek için tıkla...

succulentaski .!.:

Bütün narsist mağdurları aynı durumu sergilemez ki.
Bu senin karakterinle ilgili bir şey pasifsen sinersin.
Bazısı ona benzer.
Bazısı daha güçlü çıkar.
Bu mağdur olduğun gerçeğini değiştirmez.

Genişletmek için tıkla...

muitap .!.:

Merhaba, sanırım çok uzun olacak. Bunu yazarken de çok mahcup hissediyorum, anneme karşı suç işliyor gibi ama bir yanım katlanamıyorum artık.

Annem bizi resmen bebekleri çok seviyorum diye doğurmuş. Başka bir düşünce yok, sadece bebek seviyorum o zaman doğurayım mantığı. Büyüdükçe bizle gerçek bir anne gibi ilgilendiğini hatırlamıyorum. Mesela ben okula giderken saçımı 1. sınıfta dahi kendim yapardım. Bir gün fotoğraf çekimine gideceğiz, hastaydım, saçım başım dağınık; annem o gün bile şu saçını bir taramalı demedi. Fotoğrafım hâlâ duruyor, kabarık iğrenç bir saçım var. Daha sonrasında anneme dedim insan bir saçımı yapar diye, kardeşin küçüktü onunla mı uğraşayım zaten tüm işlere ben bakıyorum dedi. Asla yavrum nasılsın, kızım karnın aç mı diye konuşmaz. Erkek kardeşim var, hani anneler oğullarını pohpohlar ya, aman oğlum yemeğini ye falan filan, ona bile böyle konuşmaz hiç oğlum dediğini bilmem. Her gün temizlik yapar, yemek yapar ama mesela estetikten çok uzaktır. On saat uğraşıp yemek yapar masaya iki tabak yemek koyar, 5 kişiysek 4 kaşık koyar. Yemeği seçerek yer, kahvaltı tabağında en güzel domatesi arar, çatalıyla iki saat onu seçer, çayımız bitse asla fark etmez. Bakın doldursun diye demiyorum, kendine çay doldururken hemen kendi bardağının yanındaki bardak boş olsun onu görmez, asla asla. Babam mesela birimizin çayı bitse doldurur hemen, annem asla. Ekmeğin bitse fark etmez, uzatmaz. Sürekli bir şey düşünüp kendi kendine konuşur, düşündüğü için kaşları çatık olur, düşündüğü için söylediğimiz şeyleri ilkinde duymaz. Sofranın en alakasız yerinde kardeşime o tırnaklar ne, o saçlar ne diye aniden çıkışır. Sahurda saat 5 bile olsa. Gözlerini belertir. Sürekli babamın ve babaannemin, yengelerimin neler yaptığını düşünüp konuşur durur bu yüzden babama düşmanca davranır. Babam gelince hoş geldini bırak niye geldin der. Bir de müslüman biri annem. Mesela Nihat Hatipoğlu karı ve kocanın haklarını anlatıyordu geçen gün. Annem babam duysun diye sesini açtı tv'nin. Hâlbuki orada esas kendisine yönelik şeyler söyleniyor. Eşiniz gelince bir güleryüzle hoş geldin deyin vs. Onları asla kendi üzerine alınmaz ama kendisine yapılan her şey için tv'nin sesini açar. Telefonda bağırarak konuşur, babamdan şikâyet eder, küfür eder. Bizle çekildiği fotoğraflarda asla gülmez. Hadi babamı geçtim, benle mesela fotoğraf çekilse gülmez. Ama kendi ailesinin yanında, kendi çektiği fotoğraflarda güler. Kendi kardeşi amcamın yaptıklarıyla aynı şeyleri yapsa normalleştirir, amcam bir şey yapınca şeytanlaştırır. Bana sen küçükken tatlıydın büyüyünce çirkinleştin der. Bir ara teyzem bir oğlan var konuş dedi annem dedi ki "Herkes güzelliğe bakmaz, bazıları da iyi olmaya bakar." Yani çirkinsin ama en azından iyi birisin dedi sağ olsun. Yeni bir şey yapılınca asla yemez. Mesela mutfağa girdin saatlerce uğraşıp bir şey yaptın diyelim. Yüzünü ekşitir, götür götür der. O yüz ifadesini görünce kendimi tokatlıyorum. Şaka değil, gerçekten annem beni sinirlendirince artık kendime zarar vermeden öfkem dinmiyor, bugün sahurda annemin çatık kaşlarını, iğrenen bakışlarını görünce bacağımı çimdikledim. Annenin yüzüne bakası gelmez mi bir insanın? Ben artık bakmadan konuşuyorum resmen. Söylediği şeyleri kabul etmez, tek doğru onun dediğidir. Suratına alenen sen peygamber misin, hiç mi hatan yok, peygamber bile hata yapmıştı dediğinde müslüman olmasına rağmen ben yapmıyorum diyor. Sürekli şikâyet ediyor. Hasta olması çok kötü. Bir ara finallerim varken annem hastalandı, benim de sınavlarım deli dehşet zor. Evde anneme kahvaltı hazırladım, yanına koydum, ilaç da koydum; evi de ben temizliyorum. Okula hazırlanırken ölüyorum bitiyorum diye ağlar ses tonuyla yanıma geldi ve bana hiç bakmıyosun dedi sinirden kendimi kesecektim, o kadar bunaldım ki. Annemin hiç arkadaşı yok. Sadece yaşlılarla arkadaş. Şu ana kadar bildiğim iki arkadaşı oldu, onlarla da küstü. Teyzelerime falan bakıyorum, can ciğer kuzu sarması 20 yıllık dostlukları var, annemin arkadaşı bile yok hani aile dostu görüştüğümüz kimse yok. Bir gün hastanede kalması gerekti, yengem kalsın dedim, ben şimdi hasta/baygın yatacağım beni öyle mi görsün? dedi. Bu nereden aklına geldi anlamadım ama sınava girmeyip annemle gittim, finalden 0 aldım yani, meğer hastanede kalmalık, baygın olmalık bir işlem değilmiş 10 saniyede halledildi bitti gittik eve. Boşuna girmedim sınavıma yani. Bir de annem asla başka insanları dinlemiyor. Mesela teyzem telefonda dün benim çocuk hastalandı, şöyle oldu böyle oldu, şunu yaşadım bir şey anlatırken annem kaynanam şunu dedi, akşam ne yapsam falan diyor. Şoklar geçiriyorum, teyzemi dinlesene diyorum. Bir ara komşuyla bir yemek yaparken komşu bir akrabasının beyin kanaması mi ne geçirdiğini söyledi, üzücü bir hikâyeydi, şimdi hastanede yatıyor dedi hadi ya dedim. Annem diyor ki buna tuz atmış mıydınız, bir utandım bir utandım ki. Geçmiş olsun vs. diye ben konuşmaya devam ettim. Mesela bundan da bıktım. Sanki annem anne değil de ben anneyim. Sürekli bir şeylerin ardını topluyorum. Teyzemlere bakıyorum annemle alakaları yok. Çocuklarını bir seviyorlar bir seviyorlar. İmreniyorum. Onlar çocuklarını çok tanıyor, mesela Ayşe o yemeği yemez, Ayşe şöyle giyinir, Ayşe 2 şeker atar dediklerinde şok geçiriyorum. Çocuklarının her şeylerini biliyorlar. Benim annem bizi tanımıyor. Mesela alışverişe gidince mor uzun bir elbise getiriyor bana. Benden önce babam diyor muitap bunu giymez ki diye. Babam bile erkek beyniyle tarzımı anlıyor annem "Ama çok güzel." diye yanıt verip geçiyor. Bize asla sarılmaz, etmez. Hadi bilmiyor diyelim ama sevmeyi öğrenmek bu kadar zor mu? İnsan yavrusunu otomatik olarak sevmez mi? Yaz tatilinde teyzemlerde kaldım, kocaman kuzenlerimle bir ilgileniyor bir ilgileniyor. Şakalar, gıdıklamalar, öpmeler, alttan almalar. Kuzenim bağırsa bile alttan alıp şaka yapıyor, ben bağırsam annem neler neler yapar. İmreniyorum açıkçası. Teyzelerimin sayfalarına giriyorum, canım kızım iyi ki doğdun vs. vs. Annem ben fotoğraf paylaşınca bile beğenmiyor. Bilmiyorum garip geliyor. Bir yandan da her zaman temizlik yapıyor, zaten evin en büyüğü de oymuş, kardeşlerine bakmış vs. diyorum ama sonra bu her şeyin sebebi olamaz, OLMAMALI diyorum. Kafayı yiyorum gerçekten. Arkadaşlarımın annesini görünce de bu insanlar böyle mi yaşıyor diyorum ya, 23 yaşındaki koca kızları anneleri yavrum karnın aç mı diye arıyor. Ben anneme bir kez laf olsun diye çok acıktım dedim, mutfak orada koca kızsın ben mi ağzına getireyim diye bağırdı; iştahım kaçtı. Mesela anneleri arıyor şunu şunu yaptım sen yemezsin gelirken kendine bir şey al diyorlar. Benim annem yemediğim şeyi aklında bile tutmaz.

Bir yeri ağrısa sürekli bunu dile getirir. Bir yeri ağrımadan şuram ağrıyacak der. Bu aralar sürekli ayaklarım ağrıyor diyor ama uyandığı andan itibaren. Şu televizyonu açsana ayağım ağrıyor diyor, mutfağa gidiyor ayağım ağrıyor diyor. Tüm gün aynı ağrıyı söylüyor. Artık bir şey yapamadığım için öfkeleniyorum, sussun diye her şeyi ben yapmaya çalışıyorum. Doktora gitmek yerine söyleniyor sadece, benim ağrısa da onun ağrımasa diyorum artık. Hastalanmasından çok korkuyorum çünkü ay, uh, ölüyorum, öleceğim tepkileri yüzünden kendimi boğasım geliyor.

Öyle işte. Böyle bir ebeveyn modeli ile evde huzur olmuyor. Eve huzur veren kesinlikle annedir. Annem eve bakıyor, yemek yapıyor ediyor ama yıllar sonra benim aklımda bunlar kalmayacak. Böyle şeyler yaşayanlar var mı bilmiyorum ama bu aralar kafaya çok takıyorum.

Genişletmek için tıkla...

Simlivazo .!.:

Pasiflikle alakası yok. narsist kisilik bozuklugu tanisi almis biri ile büyüdüm anlattigi narsist taniminin yanindan bile gecmez. Her anlasamadiginiz kisiye narsist denmesi moda oldu kadin narsist falan degil narsist olsa duramazdi

Genişletmek için tıkla...

muitap .!.:

Merhaba, sanırım çok uzun olacak. Bunu yazarken de çok mahcup hissediyorum, anneme karşı suç işliyor gibi ama bir yanım katlanamıyorum artık.

Annem bizi resmen bebekleri çok seviyorum diye doğurmuş. Başka bir düşünce yok, sadece bebek seviyorum o zaman doğurayım mantığı. Büyüdükçe bizle gerçek bir anne gibi ilgilendiğini hatırlamıyorum. Mesela ben okula giderken saçımı 1. sınıfta dahi kendim yapardım. Bir gün fotoğraf çekimine gideceğiz, hastaydım, saçım başım dağınık; annem o gün bile şu saçını bir taramalı demedi. Fotoğrafım hâlâ duruyor, kabarık iğrenç bir saçım var. Daha sonrasında anneme dedim insan bir saçımı yapar diye, kardeşin küçüktü onunla mı uğraşayım zaten tüm işlere ben bakıyorum dedi. Asla yavrum nasılsın, kızım karnın aç mı diye konuşmaz. Erkek kardeşim var, hani anneler oğullarını pohpohlar ya, aman oğlum yemeğini ye falan filan, ona bile böyle konuşmaz hiç oğlum dediğini bilmem. Her gün temizlik yapar, yemek yapar ama mesela estetikten çok uzaktır. On saat uğraşıp yemek yapar masaya iki tabak yemek koyar, 5 kişiysek 4 kaşık koyar. Yemeği seçerek yer, kahvaltı tabağında en güzel domatesi arar, çatalıyla iki saat onu seçer, çayımız bitse asla fark etmez. Bakın doldursun diye demiyorum, kendine çay doldururken hemen kendi bardağının yanındaki bardak boş olsun onu görmez, asla asla. Babam mesela birimizin çayı bitse doldurur hemen, annem asla. Ekmeğin bitse fark etmez, uzatmaz. Sürekli bir şey düşünüp kendi kendine konuşur, düşündüğü için kaşları çatık olur, düşündüğü için söylediğimiz şeyleri ilkinde duymaz. Sofranın en alakasız yerinde kardeşime o tırnaklar ne, o saçlar ne diye aniden çıkışır. Sahurda saat 5 bile olsa. Gözlerini belertir. Sürekli babamın ve babaannemin, yengelerimin neler yaptığını düşünüp konuşur durur bu yüzden babama düşmanca davranır. Babam gelince hoş geldini bırak niye geldin der. Bir de müslüman biri annem. Mesela Nihat Hatipoğlu karı ve kocanın haklarını anlatıyordu geçen gün. Annem babam duysun diye sesini açtı tv'nin. Hâlbuki orada esas kendisine yönelik şeyler söyleniyor. Eşiniz gelince bir güleryüzle hoş geldin deyin vs. Onları asla kendi üzerine alınmaz ama kendisine yapılan her şey için tv'nin sesini açar. Telefonda bağırarak konuşur, babamdan şikâyet eder, küfür eder. Bizle çekildiği fotoğraflarda asla gülmez. Hadi babamı geçtim, benle mesela fotoğraf çekilse gülmez. Ama kendi ailesinin yanında, kendi çektiği fotoğraflarda güler. Kendi kardeşi amcamın yaptıklarıyla aynı şeyleri yapsa normalleştirir, amcam bir şey yapınca şeytanlaştırır. Bana sen küçükken tatlıydın büyüyünce çirkinleştin der. Bir ara teyzem bir oğlan var konuş dedi annem dedi ki "Herkes güzelliğe bakmaz, bazıları da iyi olmaya bakar." Yani çirkinsin ama en azından iyi birisin dedi sağ olsun. Yeni bir şey yapılınca asla yemez. Mesela mutfağa girdin saatlerce uğraşıp bir şey yaptın diyelim. Yüzünü ekşitir, götür götür der. O yüz ifadesini görünce kendimi tokatlıyorum. Şaka değil, gerçekten annem beni sinirlendirince artık kendime zarar vermeden öfkem dinmiyor, bugün sahurda annemin çatık kaşlarını, iğrenen bakışlarını görünce bacağımı çimdikledim. Annenin yüzüne bakası gelmez mi bir insanın? Ben artık bakmadan konuşuyorum resmen. Söylediği şeyleri kabul etmez, tek doğru onun dediğidir. Suratına alenen sen peygamber misin, hiç mi hatan yok, peygamber bile hata yapmıştı dediğinde müslüman olmasına rağmen ben yapmıyorum diyor. Sürekli şikâyet ediyor. Hasta olması çok kötü. Bir ara finallerim varken annem hastalandı, benim de sınavlarım deli dehşet zor. Evde anneme kahvaltı hazırladım, yanına koydum, ilaç da koydum; evi de ben temizliyorum. Okula hazırlanırken ölüyorum bitiyorum diye ağlar ses tonuyla yanıma geldi ve bana hiç bakmıyosun dedi sinirden kendimi kesecektim, o kadar bunaldım ki. Annemin hiç arkadaşı yok. Sadece yaşlılarla arkadaş. Şu ana kadar bildiğim iki arkadaşı oldu, onlarla da küstü. Teyzelerime falan bakıyorum, can ciğer kuzu sarması 20 yıllık dostlukları var, annemin arkadaşı bile yok hani aile dostu görüştüğümüz kimse yok. Bir gün hastanede kalması gerekti, yengem kalsın dedim, ben şimdi hasta/baygın yatacağım beni öyle mi görsün? dedi. Bu nereden aklına geldi anlamadım ama sınava girmeyip annemle gittim, finalden 0 aldım yani, meğer hastanede kalmalık, baygın olmalık bir işlem değilmiş 10 saniyede halledildi bitti gittik eve. Boşuna girmedim sınavıma yani. Bir de annem asla başka insanları dinlemiyor. Mesela teyzem telefonda dün benim çocuk hastalandı, şöyle oldu böyle oldu, şunu yaşadım bir şey anlatırken annem kaynanam şunu dedi, akşam ne yapsam falan diyor. Şoklar geçiriyorum, teyzemi dinlesene diyorum. Bir ara komşuyla bir yemek yaparken komşu bir akrabasının beyin kanaması mi ne geçirdiğini söyledi, üzücü bir hikâyeydi, şimdi hastanede yatıyor dedi hadi ya dedim. Annem diyor ki buna tuz atmış mıydınız, bir utandım bir utandım ki. Geçmiş olsun vs. diye ben konuşmaya devam ettim. Mesela bundan da bıktım. Sanki annem anne değil de ben anneyim. Sürekli bir şeylerin ardını topluyorum. Teyzemlere bakıyorum annemle alakaları yok. Çocuklarını bir seviyorlar bir seviyorlar. İmreniyorum. Onlar çocuklarını çok tanıyor, mesela Ayşe o yemeği yemez, Ayşe şöyle giyinir, Ayşe 2 şeker atar dediklerinde şok geçiriyorum. Çocuklarının her şeylerini biliyorlar. Benim annem bizi tanımıyor. Mesela alışverişe gidince mor uzun bir elbise getiriyor bana. Benden önce babam diyor muitap bunu giymez ki diye. Babam bile erkek beyniyle tarzımı anlıyor annem "Ama çok güzel." diye yanıt verip geçiyor. Bize asla sarılmaz, etmez. Hadi bilmiyor diyelim ama sevmeyi öğrenmek bu kadar zor mu? İnsan yavrusunu otomatik olarak sevmez mi? Yaz tatilinde teyzemlerde kaldım, kocaman kuzenlerimle bir ilgileniyor bir ilgileniyor. Şakalar, gıdıklamalar, öpmeler, alttan almalar. Kuzenim bağırsa bile alttan alıp şaka yapıyor, ben bağırsam annem neler neler yapar. İmreniyorum açıkçası. Teyzelerimin sayfalarına giriyorum, canım kızım iyi ki doğdun vs. vs. Annem ben fotoğraf paylaşınca bile beğenmiyor. Bilmiyorum garip geliyor. Bir yandan da her zaman temizlik yapıyor, zaten evin en büyüğü de oymuş, kardeşlerine bakmış vs. diyorum ama sonra bu her şeyin sebebi olamaz, OLMAMALI diyorum. Kafayı yiyorum gerçekten. Arkadaşlarımın annesini görünce de bu insanlar böyle mi yaşıyor diyorum ya, 23 yaşındaki koca kızları anneleri yavrum karnın aç mı diye arıyor. Ben anneme bir kez laf olsun diye çok acıktım dedim, mutfak orada koca kızsın ben mi ağzına getireyim diye bağırdı; iştahım kaçtı. Mesela anneleri arıyor şunu şunu yaptım sen yemezsin gelirken kendine bir şey al diyorlar. Benim annem yemediğim şeyi aklında bile tutmaz.

Bir yeri ağrısa sürekli bunu dile getirir. Bir yeri ağrımadan şuram ağrıyacak der. Bu aralar sürekli ayaklarım ağrıyor diyor ama uyandığı andan itibaren. Şu televizyonu açsana ayağım ağrıyor diyor, mutfağa gidiyor ayağım ağrıyor diyor. Tüm gün aynı ağrıyı söylüyor. Artık bir şey yapamadığım için öfkeleniyorum, sussun diye her şeyi ben yapmaya çalışıyorum. Doktora gitmek yerine söyleniyor sadece, benim ağrısa da onun ağrımasa diyorum artık. Hastalanmasından çok korkuyorum çünkü ay, uh, ölüyorum, öleceğim tepkileri yüzünden kendimi boğasım geliyor.

Öyle işte. Böyle bir ebeveyn modeli ile evde huzur olmuyor. Eve huzur veren kesinlikle annedir. Annem eve bakıyor, yemek yapıyor ediyor ama yıllar sonra benim aklımda bunlar kalmayacak. Böyle şeyler yaşayanlar var mı bilmiyorum ama bu aralar kafaya çok takıyorum.

Genişletmek için tıkla...

muitap .!.:

Merhaba, sanırım çok uzun olacak. Bunu yazarken de çok mahcup hissediyorum, anneme karşı suç işliyor gibi ama bir yanım katlanamıyorum artık.

Annem bizi resmen bebekleri çok seviyorum diye doğurmuş. Başka bir düşünce yok, sadece bebek seviyorum o zaman doğurayım mantığı. Büyüdükçe bizle gerçek bir anne gibi ilgilendiğini hatırlamıyorum. Mesela ben okula giderken saçımı 1. sınıfta dahi kendim yapardım. Bir gün fotoğraf çekimine gideceğiz, hastaydım, saçım başım dağınık; annem o gün bile şu saçını bir taramalı demedi. Fotoğrafım hâlâ duruyor, kabarık iğrenç bir saçım var. Daha sonrasında anneme dedim insan bir saçımı yapar diye, kardeşin küçüktü onunla mı uğraşayım zaten tüm işlere ben bakıyorum dedi. Asla yavrum nasılsın, kızım karnın aç mı diye konuşmaz. Erkek kardeşim var, hani anneler oğullarını pohpohlar ya, aman oğlum yemeğini ye falan filan, ona bile böyle konuşmaz hiç oğlum dediğini bilmem. Her gün temizlik yapar, yemek yapar ama mesela estetikten çok uzaktır. On saat uğraşıp yemek yapar masaya iki tabak yemek koyar, 5 kişiysek 4 kaşık koyar. Yemeği seçerek yer, kahvaltı tabağında en güzel domatesi arar, çatalıyla iki saat onu seçer, çayımız bitse asla fark etmez. Bakın doldursun diye demiyorum, kendine çay doldururken hemen kendi bardağının yanındaki bardak boş olsun onu görmez, asla asla. Babam mesela birimizin çayı bitse doldurur hemen, annem asla. Ekmeğin bitse fark etmez, uzatmaz. Sürekli bir şey düşünüp kendi kendine konuşur, düşündüğü için kaşları çatık olur, düşündüğü için söylediğimiz şeyleri ilkinde duymaz. Sofranın en alakasız yerinde kardeşime o tırnaklar ne, o saçlar ne diye aniden çıkışır. Sahurda saat 5 bile olsa. Gözlerini belertir. Sürekli babamın ve babaannemin, yengelerimin neler yaptığını düşünüp konuşur durur bu yüzden babama düşmanca davranır. Babam gelince hoş geldini bırak niye geldin der. Bir de müslüman biri annem. Mesela Nihat Hatipoğlu karı ve kocanın haklarını anlatıyordu geçen gün. Annem babam duysun diye sesini açtı tv'nin. Hâlbuki orada esas kendisine yönelik şeyler söyleniyor. Eşiniz gelince bir güleryüzle hoş geldin deyin vs. Onları asla kendi üzerine alınmaz ama kendisine yapılan her şey için tv'nin sesini açar. Telefonda bağırarak konuşur, babamdan şikâyet eder, küfür eder. Bizle çekildiği fotoğraflarda asla gülmez. Hadi babamı geçtim, benle mesela fotoğraf çekilse gülmez. Ama kendi ailesinin yanında, kendi çektiği fotoğraflarda güler. Kendi kardeşi amcamın yaptıklarıyla aynı şeyleri yapsa normalleştirir, amcam bir şey yapınca şeytanlaştırır. Bana sen küçükken tatlıydın büyüyünce çirkinleştin der. Bir ara teyzem bir oğlan var konuş dedi annem dedi ki "Herkes güzelliğe bakmaz, bazıları da iyi olmaya bakar." Yani çirkinsin ama en azından iyi birisin dedi sağ olsun. Yeni bir şey yapılınca asla yemez. Mesela mutfağa girdin saatlerce uğraşıp bir şey yaptın diyelim. Yüzünü ekşitir, götür götür der. O yüz ifadesini görünce kendimi tokatlıyorum. Şaka değil, gerçekten annem beni sinirlendirince artık kendime zarar vermeden öfkem dinmiyor, bugün sahurda annemin çatık kaşlarını, iğrenen bakışlarını görünce bacağımı çimdikledim. Annenin yüzüne bakası gelmez mi bir insanın? Ben artık bakmadan konuşuyorum resmen. Söylediği şeyleri kabul etmez, tek doğru onun dediğidir. Suratına alenen sen peygamber misin, hiç mi hatan yok, peygamber bile hata yapmıştı dediğinde müslüman olmasına rağmen ben yapmıyorum diyor. Sürekli şikâyet ediyor. Hasta olması çok kötü. Bir ara finallerim varken annem hastalandı, benim de sınavlarım deli dehşet zor. Evde anneme kahvaltı hazırladım, yanına koydum, ilaç da koydum; evi de ben temizliyorum. Okula hazırlanırken ölüyorum bitiyorum diye ağlar ses tonuyla yanıma geldi ve bana hiç bakmıyosun dedi sinirden kendimi kesecektim, o kadar bunaldım ki. Annemin hiç arkadaşı yok. Sadece yaşlılarla arkadaş. Şu ana kadar bildiğim iki arkadaşı oldu, onlarla da küstü. Teyzelerime falan bakıyorum, can ciğer kuzu sarması 20 yıllık dostlukları var, annemin arkadaşı bile yok hani aile dostu görüştüğümüz kimse yok. Bir gün hastanede kalması gerekti, yengem kalsın dedim, ben şimdi hasta/baygın yatacağım beni öyle mi görsün? dedi. Bu nereden aklına geldi anlamadım ama sınava girmeyip annemle gittim, finalden 0 aldım yani, meğer hastanede kalmalık, baygın olmalık bir işlem değilmiş 10 saniyede halledildi bitti gittik eve. Boşuna girmedim sınavıma yani. Bir de annem asla başka insanları dinlemiyor. Mesela teyzem telefonda dün benim çocuk hastalandı, şöyle oldu böyle oldu, şunu yaşadım bir şey anlatırken annem kaynanam şunu dedi, akşam ne yapsam falan diyor. Şoklar geçiriyorum, teyzemi dinlesene diyorum. Bir ara komşuyla bir yemek yaparken komşu bir akrabasının beyin kanaması mi ne geçirdiğini söyledi, üzücü bir hikâyeydi, şimdi hastanede yatıyor dedi hadi ya dedim. Annem diyor ki buna tuz atmış mıydınız, bir utandım bir utandım ki. Geçmiş olsun vs. diye ben konuşmaya devam ettim. Mesela bundan da bıktım. Sanki annem anne değil de ben anneyim. Sürekli bir şeylerin ardını topluyorum. Teyzemlere bakıyorum annemle alakaları yok. Çocuklarını bir seviyorlar bir seviyorlar. İmreniyorum. Onlar çocuklarını çok tanıyor, mesela Ayşe o yemeği yemez, Ayşe şöyle giyinir, Ayşe 2 şeker atar dediklerinde şok geçiriyorum. Çocuklarının her şeylerini biliyorlar. Benim annem bizi tanımıyor. Mesela alışverişe gidince mor uzun bir elbise getiriyor bana. Benden önce babam diyor muitap bunu giymez ki diye. Babam bile erkek beyniyle tarzımı anlıyor annem "Ama çok güzel." diye yanıt verip geçiyor. Bize asla sarılmaz, etmez. Hadi bilmiyor diyelim ama sevmeyi öğrenmek bu kadar zor mu? İnsan yavrusunu otomatik olarak sevmez mi? Yaz tatilinde teyzemlerde kaldım, kocaman kuzenlerimle bir ilgileniyor bir ilgileniyor. Şakalar, gıdıklamalar, öpmeler, alttan almalar. Kuzenim bağırsa bile alttan alıp şaka yapıyor, ben bağırsam annem neler neler yapar. İmreniyorum açıkçası. Teyzelerimin sayfalarına giriyorum, canım kızım iyi ki doğdun vs. vs. Annem ben fotoğraf paylaşınca bile beğenmiyor. Bilmiyorum garip geliyor. Bir yandan da her zaman temizlik yapıyor, zaten evin en büyüğü de oymuş, kardeşlerine bakmış vs. diyorum ama sonra bu her şeyin sebebi olamaz, OLMAMALI diyorum. Kafayı yiyorum gerçekten. Arkadaşlarımın annesini görünce de bu insanlar böyle mi yaşıyor diyorum ya, 23 yaşındaki koca kızları anneleri yavrum karnın aç mı diye arıyor. Ben anneme bir kez laf olsun diye çok acıktım dedim, mutfak orada koca kızsın ben mi ağzına getireyim diye bağırdı; iştahım kaçtı. Mesela anneleri arıyor şunu şunu yaptım sen yemezsin gelirken kendine bir şey al diyorlar. Benim annem yemediğim şeyi aklında bile tutmaz.

Bir yeri ağrısa sürekli bunu dile getirir. Bir yeri ağrımadan şuram ağrıyacak der. Bu aralar sürekli ayaklarım ağrıyor diyor ama uyandığı andan itibaren. Şu televizyonu açsana ayağım ağrıyor diyor, mutfağa gidiyor ayağım ağrıyor diyor. Tüm gün aynı ağrıyı söylüyor. Artık bir şey yapamadığım için öfkeleniyorum, sussun diye her şeyi ben yapmaya çalışıyorum. Doktora gitmek yerine söyleniyor sadece, benim ağrısa da onun ağrımasa diyorum artık. Hastalanmasından çok korkuyorum çünkü ay, uh, ölüyorum, öleceğim tepkileri yüzünden kendimi boğasım geliyor.

Öyle işte. Böyle bir ebeveyn modeli ile evde huzur olmuyor. Eve huzur veren kesinlikle annedir. Annem eve bakıyor, yemek yapıyor ediyor ama yıllar sonra benim aklımda bunlar kalmayacak. Böyle şeyler yaşayanlar var mı bilmiyorum ama bu aralar kafaya çok takıyorum.

Genişletmek için tıkla...

muitap .!.:

Merhaba, sanırım çok uzun olacak. Bunu yazarken de çok mahcup hissediyorum, anneme karşı suç işliyor gibi ama bir yanım katlanamıyorum artık.

Annem bizi resmen bebekleri çok seviyorum diye doğurmuş. Başka bir düşünce yok, sadece bebek seviyorum o zaman doğurayım mantığı. Büyüdükçe bizle gerçek bir anne gibi ilgilendiğini hatırlamıyorum. Mesela ben okula giderken saçımı 1. sınıfta dahi kendim yapardım. Bir gün fotoğraf çekimine gideceğiz, hastaydım, saçım başım dağınık; annem o gün bile şu saçını bir taramalı demedi. Fotoğrafım hâlâ duruyor, kabarık iğrenç bir saçım var. Daha sonrasında anneme dedim insan bir saçımı yapar diye, kardeşin küçüktü onunla mı uğraşayım zaten tüm işlere ben bakıyorum dedi. Asla yavrum nasılsın, kızım karnın aç mı diye konuşmaz. Erkek kardeşim var, hani anneler oğullarını pohpohlar ya, aman oğlum yemeğini ye falan filan, ona bile böyle konuşmaz hiç oğlum dediğini bilmem. Her gün temizlik yapar, yemek yapar ama mesela estetikten çok uzaktır. On saat uğraşıp yemek yapar masaya iki tabak yemek koyar, 5 kişiysek 4 kaşık koyar. Yemeği seçerek yer, kahvaltı tabağında en güzel domatesi arar, çatalıyla iki saat onu seçer, çayımız bitse asla fark etmez. Bakın doldursun diye demiyorum, kendine çay doldururken hemen kendi bardağının yanındaki bardak boş olsun onu görmez, asla asla. Babam mesela birimizin çayı bitse doldurur hemen, annem asla. Ekmeğin bitse fark etmez, uzatmaz. Sürekli bir şey düşünüp kendi kendine konuşur, düşündüğü için kaşları çatık olur, düşündüğü için söylediğimiz şeyleri ilkinde duymaz. Sofranın en alakasız yerinde kardeşime o tırnaklar ne, o saçlar ne diye aniden çıkışır. Sahurda saat 5 bile olsa. Gözlerini belertir. Sürekli babamın ve babaannemin, yengelerimin neler yaptığını düşünüp konuşur durur bu yüzden babama düşmanca davranır. Babam gelince hoş geldini bırak niye geldin der. Bir de müslüman biri annem. Mesela Nihat Hatipoğlu karı ve kocanın haklarını anlatıyordu geçen gün. Annem babam duysun diye sesini açtı tv'nin. Hâlbuki orada esas kendisine yönelik şeyler söyleniyor. Eşiniz gelince bir güleryüzle hoş geldin deyin vs. Onları asla kendi üzerine alınmaz ama kendisine yapılan her şey için tv'nin sesini açar. Telefonda bağırarak konuşur, babamdan şikâyet eder, küfür eder. Bizle çekildiği fotoğraflarda asla gülmez. Hadi babamı geçtim, benle mesela fotoğraf çekilse gülmez. Ama kendi ailesinin yanında, kendi çektiği fotoğraflarda güler. Kendi kardeşi amcamın yaptıklarıyla aynı şeyleri yapsa normalleştirir, amcam bir şey yapınca şeytanlaştırır. Bana sen küçükken tatlıydın büyüyünce çirkinleştin der. Bir ara teyzem bir oğlan var konuş dedi annem dedi ki "Herkes güzelliğe bakmaz, bazıları da iyi olmaya bakar." Yani çirkinsin ama en azından iyi birisin dedi sağ olsun. Yeni bir şey yapılınca asla yemez. Mesela mutfağa girdin saatlerce uğraşıp bir şey yaptın diyelim. Yüzünü ekşitir, götür götür der. O yüz ifadesini görünce kendimi tokatlıyorum. Şaka değil, gerçekten annem beni sinirlendirince artık kendime zarar vermeden öfkem dinmiyor, bugün sahurda annemin çatık kaşlarını, iğrenen bakışlarını görünce bacağımı çimdikledim. Annenin yüzüne bakası gelmez mi bir insanın? Ben artık bakmadan konuşuyorum resmen. Söylediği şeyleri kabul etmez, tek doğru onun dediğidir. Suratına alenen sen peygamber misin, hiç mi hatan yok, peygamber bile hata yapmıştı dediğinde müslüman olmasına rağmen ben yapmıyorum diyor. Sürekli şikâyet ediyor. Hasta olması çok kötü. Bir ara finallerim varken annem hastalandı, benim de sınavlarım deli dehşet zor. Evde anneme kahvaltı hazırladım, yanına koydum, ilaç da koydum; evi de ben temizliyorum. Okula hazırlanırken ölüyorum bitiyorum diye ağlar ses tonuyla yanıma geldi ve bana hiç bakmıyosun dedi sinirden kendimi kesecektim, o kadar bunaldım ki. Annemin hiç arkadaşı yok. Sadece yaşlılarla arkadaş. Şu ana kadar bildiğim iki arkadaşı oldu, onlarla da küstü. Teyzelerime falan bakıyorum, can ciğer kuzu sarması 20 yıllık dostlukları var, annemin arkadaşı bile yok hani aile dostu görüştüğümüz kimse yok. Bir gün hastanede kalması gerekti, yengem kalsın dedim, ben şimdi hasta/baygın yatacağım beni öyle mi görsün? dedi. Bu nereden aklına geldi anlamadım ama sınava girmeyip annemle gittim, finalden 0 aldım yani, meğer hastanede kalmalık, baygın olmalık bir işlem değilmiş 10 saniyede halledildi bitti gittik eve. Boşuna girmedim sınavıma yani. Bir de annem asla başka insanları dinlemiyor. Mesela teyzem telefonda dün benim çocuk hastalandı, şöyle oldu böyle oldu, şunu yaşadım bir şey anlatırken annem kaynanam şunu dedi, akşam ne yapsam falan diyor. Şoklar geçiriyorum, teyzemi dinlesene diyorum. Bir ara komşuyla bir yemek yaparken komşu bir akrabasının beyin kanaması mi ne geçirdiğini söyledi, üzücü bir hikâyeydi, şimdi hastanede yatıyor dedi hadi ya dedim. Annem diyor ki buna tuz atmış mıydınız, bir utandım bir utandım ki. Geçmiş olsun vs. diye ben konuşmaya devam ettim. Mesela bundan da bıktım. Sanki annem anne değil de ben anneyim. Sürekli bir şeylerin ardını topluyorum. Teyzemlere bakıyorum annemle alakaları yok. Çocuklarını bir seviyorlar bir seviyorlar. İmreniyorum. Onlar çocuklarını çok tanıyor, mesela Ayşe o yemeği yemez, Ayşe şöyle giyinir, Ayşe 2 şeker atar dediklerinde şok geçiriyorum. Çocuklarının her şeylerini biliyorlar. Benim annem bizi tanımıyor. Mesela alışverişe gidince mor uzun bir elbise getiriyor bana. Benden önce babam diyor muitap bunu giymez ki diye. Babam bile erkek beyniyle tarzımı anlıyor annem "Ama çok güzel." diye yanıt verip geçiyor. Bize asla sarılmaz, etmez. Hadi bilmiyor diyelim ama sevmeyi öğrenmek bu kadar zor mu? İnsan yavrusunu otomatik olarak sevmez mi? Yaz tatilinde teyzemlerde kaldım, kocaman kuzenlerimle bir ilgileniyor bir ilgileniyor. Şakalar, gıdıklamalar, öpmeler, alttan almalar. Kuzenim bağırsa bile alttan alıp şaka yapıyor, ben bağırsam annem neler neler yapar. İmreniyorum açıkçası. Teyzelerimin sayfalarına giriyorum, canım kızım iyi ki doğdun vs. vs. Annem ben fotoğraf paylaşınca bile beğenmiyor. Bilmiyorum garip geliyor. Bir yandan da her zaman temizlik yapıyor, zaten evin en büyüğü de oymuş, kardeşlerine bakmış vs. diyorum ama sonra bu her şeyin sebebi olamaz, OLMAMALI diyorum. Kafayı yiyorum gerçekten. Arkadaşlarımın annesini görünce de bu insanlar böyle mi yaşıyor diyorum ya, 23 yaşındaki koca kızları anneleri yavrum karnın aç mı diye arıyor. Ben anneme bir kez laf olsun diye çok acıktım dedim, mutfak orada koca kızsın ben mi ağzına getireyim diye bağırdı; iştahım kaçtı. Mesela anneleri arıyor şunu şunu yaptım sen yemezsin gelirken kendine bir şey al diyorlar. Benim annem yemediğim şeyi aklında bile tutmaz.

Bir yeri ağrısa sürekli bunu dile getirir. Bir yeri ağrımadan şuram ağrıyacak der. Bu aralar sürekli ayaklarım ağrıyor diyor ama uyandığı andan itibaren. Şu televizyonu açsana ayağım ağrıyor diyor, mutfağa gidiyor ayağım ağrıyor diyor. Tüm gün aynı ağrıyı söylüyor. Artık bir şey yapamadığım için öfkeleniyorum, sussun diye her şeyi ben yapmaya çalışıyorum. Doktora gitmek yerine söyleniyor sadece, benim ağrısa da onun ağrımasa diyorum artık. Hastalanmasından çok korkuyorum çünkü ay, uh, ölüyorum, öleceğim tepkileri yüzünden kendimi boğasım geliyor.

Öyle işte. Böyle bir ebeveyn modeli ile evde huzur olmuyor. Eve huzur veren kesinlikle annedir. Annem eve bakıyor, yemek yapıyor ediyor ama yıllar sonra benim aklımda bunlar kalmayacak. Böyle şeyler yaşayanlar var mı bilmiyorum ama bu aralar kafaya çok takıyorum.

Genişletmek için tıkla...