Sevindim sizin adınıza. Anne tarafından görülmemek, sevilmemek, önemsenmemek nedir tatmamışsınız demek ki. Annelerimiz bize bakmak zorunda demiyoruz zaten. Öyle böyle bir şekilde altından kalkıyoruz. Ama yaşadığımız şeylere kör, sağır anne olunca da yalnız hissediyoruz.
Anne koşulsuz sevgi demek. Onu alamayınca, sağlığında şefkatine hasret bırakınca buruklaşıyor insan. Diyorsunuz ki evladı için yüreği titreyen milyonlarca anne varken benimki neden böyle.
Neyse damdan düşenin halini damdan düşen anlar derler. Belki o yüzden konu sahibini desteklemek istedim ben. Beğenmemişsiniz mesajımı. Bunu da beğenmezsiniz muhtemelen. Ama ben yine de fikrimi söylemeye devam edeceğim.
Fiziken bir desteği olmasa bile yeni anne olmuş çocuğu bir evladın sorumluluğuna alışırken aynı zamanda kendisinin de bir evlat olduğunu hissettiren kişidir anne. Bu duygu rahatlatır, sorumluluk almasını kolaylaştırır, kendisini güvende hissettirir. Bu kadarını da yapamıyorlarsa o da onların annelik anlayışı ne diyeyim. Hayat ne getirir götürür bilemem. Ama Yaradan ömür ve sağlık verdiği sürece ben evlatlarıma bu kadar yalnız hissettirsem kalbim sızlar, vicdan azabından ölürüm.
Bu sebeple konu sahibi arkadaşıma, tanımadığım bir insan olmasına rağmen yalnız değilsin, duygunu anlıyorum demek istiyorum. Her konuyu eleştirmek, dikenlerle gitmek zorunda değiliz. Bazen sadece omzuna dokunmak, anlıyorum demek yeter.
Ben size uzun uzun yazmış olabilirim ama işin özü ve özeti, biraz empati ve şefkat duygusuyla yaklaşmak zor olmamalı diye düşünüyorum.