- Katılım
- 28 Mart 2013
- Mesajlar
- 12.927
- Emoji Skoru
- 17.777
- Puanlar
- 498
- Konu Sahibi Ceylinimdeceylinim
- #1
Herkese merhaba, yine kimseyle konuşamadığım konuları konuşup akıl almaya geldim buraya(chatgvtye yazdirdim karisiliklik
Olursa kusura bakmayin)
Ben yaklaşık 3 senedir aynı birimde çalışıyorum ve beraber çalıştığım bir arkadaşımın bazı huyları beni son zamanlarda rahatsız etmeye başladı. Yanlış mı düşünüyorum yoksa haklılık payım var mı biraz içimi dökmek istedim.
Öncelikle bu arkadaşımı çok severim gerçekten çok tatlı sohbet etmesi keyifli bir insan ama asla sosyal aktiviteler yapamıyor arkadaşlığımızı çok fazla kurum dışına taşıyamıyoruz. Bunun temel sebebi arkadaşımın aile hayatının biraz sıkıntılı olması (eşi ve kendi ailesi). Henüz 3 senedir bir kere bile dışarda yemek yemişliğimiz yok misal. Şöyle ki benim bu arkadaşımdan ziyade yine aynı kurumda çalıştığım bir arkadaş grubumda var ve onlarla çok sosyal bir ilişkimiz var. Bu arkadaşım birkaç kere bende sizinle geleyim beni de çağır deyince onu birkaç plana dahil ettik ama hepsinden ya çok erken kalktı ya da planı değiştirdik onun yüzünden. Diğer kızlar da rahatsız olunca ben de haliyle onu artık çağırmamaya başladım.
Günümüze girmek istedi ama ben sadece katılayım maddi olarak zor durumdayım gelir giderim dedi, tamam dedik. Hepimizin evine geldi ama kendi davet etmedi. Bu tür 2 kere döndü. En azından kibarlık yapıp 1 kere davet etmesi gerekirdi diye düşünüyorum. Kızların son geldiğinde ise ben davet etmedim onu ve çok bozuldu, fark ettim.
Bu grubun dışında da küçük çocuğu olduğu için dışarda rahat edemediğini belirtti. Ben onu kaç kere evime davet ettim, karşılık olarak bir kere o beni davet etmişti ve yalnızca kahve ikram etmişti, akşam yemeği saati. Ben bu tavırlarının sebebi olarak yemek yapmayı bilmediğini söylediği için ona yordum hep, üstünde de durmadım.
En sonunda ilişkimiz şuna evrildi: Ben çağırıyorum evime, ben hazırlık yapıyorum. İş yerine güzel bir şey yapınca (tatlı, dolma, börek vs.) kocaman porsiyonlarla ben götürüyorum ve birlikte yiyoruz ama kendi bir şey getirdiğinde sadece tek kişilik saklama kabına koymuş, kendine getirmiş oluyor. Ben bunu da maddi olarak sıkıntıda olduklarına yoruyor ve üstünde durmuyordum. Ta ki eşiyle arasında geçen konuşmaya şahit olana kadar.
Eşinin bekar bir arkadaşı bizim nöbette olduğumuz günler bunların evine gidiyormuş ara sıra. Bundan şikâyet ettiğini biliyorum. Arkadaşım yine adamın bunlara gittiği bir gün eşine, “Madem öyle eli boş gelmesin, söyle marketten sipariş ver, onları al gel de aşevi mi bizim ev?” dedi.
O an neye uğradığımı şaşırdım. Bana sürekli tatlı siparişi veren, “Senin o tatlın güzel oluyor, yap.” diyen arkadaşımın evine çay içmeye gelene aşevi mi burası demesi şok etti beni.
Demek ki bizi çağırmamasının sebebi buymuş dedim. Bu arkadaşımla yakın bir ilişkimiz olduğunu düşünür, severdim kendisini ama bunu duyduktan sonra uzaklaşma hissi geldi. Bilmiyorum, yanılıyor muyum?
Olursa kusura bakmayin)
Ben yaklaşık 3 senedir aynı birimde çalışıyorum ve beraber çalıştığım bir arkadaşımın bazı huyları beni son zamanlarda rahatsız etmeye başladı. Yanlış mı düşünüyorum yoksa haklılık payım var mı biraz içimi dökmek istedim.
Öncelikle bu arkadaşımı çok severim gerçekten çok tatlı sohbet etmesi keyifli bir insan ama asla sosyal aktiviteler yapamıyor arkadaşlığımızı çok fazla kurum dışına taşıyamıyoruz. Bunun temel sebebi arkadaşımın aile hayatının biraz sıkıntılı olması (eşi ve kendi ailesi). Henüz 3 senedir bir kere bile dışarda yemek yemişliğimiz yok misal. Şöyle ki benim bu arkadaşımdan ziyade yine aynı kurumda çalıştığım bir arkadaş grubumda var ve onlarla çok sosyal bir ilişkimiz var. Bu arkadaşım birkaç kere bende sizinle geleyim beni de çağır deyince onu birkaç plana dahil ettik ama hepsinden ya çok erken kalktı ya da planı değiştirdik onun yüzünden. Diğer kızlar da rahatsız olunca ben de haliyle onu artık çağırmamaya başladım.
Günümüze girmek istedi ama ben sadece katılayım maddi olarak zor durumdayım gelir giderim dedi, tamam dedik. Hepimizin evine geldi ama kendi davet etmedi. Bu tür 2 kere döndü. En azından kibarlık yapıp 1 kere davet etmesi gerekirdi diye düşünüyorum. Kızların son geldiğinde ise ben davet etmedim onu ve çok bozuldu, fark ettim.
Bu grubun dışında da küçük çocuğu olduğu için dışarda rahat edemediğini belirtti. Ben onu kaç kere evime davet ettim, karşılık olarak bir kere o beni davet etmişti ve yalnızca kahve ikram etmişti, akşam yemeği saati. Ben bu tavırlarının sebebi olarak yemek yapmayı bilmediğini söylediği için ona yordum hep, üstünde de durmadım.
En sonunda ilişkimiz şuna evrildi: Ben çağırıyorum evime, ben hazırlık yapıyorum. İş yerine güzel bir şey yapınca (tatlı, dolma, börek vs.) kocaman porsiyonlarla ben götürüyorum ve birlikte yiyoruz ama kendi bir şey getirdiğinde sadece tek kişilik saklama kabına koymuş, kendine getirmiş oluyor. Ben bunu da maddi olarak sıkıntıda olduklarına yoruyor ve üstünde durmuyordum. Ta ki eşiyle arasında geçen konuşmaya şahit olana kadar.
Eşinin bekar bir arkadaşı bizim nöbette olduğumuz günler bunların evine gidiyormuş ara sıra. Bundan şikâyet ettiğini biliyorum. Arkadaşım yine adamın bunlara gittiği bir gün eşine, “Madem öyle eli boş gelmesin, söyle marketten sipariş ver, onları al gel de aşevi mi bizim ev?” dedi.
O an neye uğradığımı şaşırdım. Bana sürekli tatlı siparişi veren, “Senin o tatlın güzel oluyor, yap.” diyen arkadaşımın evine çay içmeye gelene aşevi mi burası demesi şok etti beni.
Demek ki bizi çağırmamasının sebebi buymuş dedim. Bu arkadaşımla yakın bir ilişkimiz olduğunu düşünür, severdim kendisini ama bunu duyduktan sonra uzaklaşma hissi geldi. Bilmiyorum, yanılıyor muyum?
