Arkadaşlar geçen hafta babama wpda annemle beni ne kadar üzdüğüne dair bi paragraf attım, bana benim mutlu olmaya hakkım yok mu yazmış. Annemi kaç senedir aldatıyor bilmiyorum ama küçükken hatırlamıyorum büyüdükçe idrak etmeye ve tüketen birşey oldu şuan işe de gitmiyorum evde sürekli babamı düşünüyorum, babam bana karşı çok iyi ama annemi hiç sevmiyor mutlu bir evlilik yapmışlar. Annem çok saf bi kadın ya hiç kötülük yok çok ağlıyorum. yukarıdaki wpdan attığım mesajı anlatayım, mesajı attıktan sonra akşam geldi annemle tartışlar, ben de araya girdim tabii ki. Bizi hiç mi düşünmüyorsun dedim boğazım da kelimeler çıkmadı konuşamadım sadece ağladım annem de yanım da ağlamaya başladı, babam konuşmaya devam etti. "Beni böyle kabul edin ben kendi hayatımı yaşıyorum eve para bırakıyorum istediğiniz şeyleri alıyorum" gibi şeyler söyledi. Sonra tak diye o kadına imam nikahı kıydığını söyledi. Ben ne yapacağımı bilemedim. Babam yapmaz diyordum, Allah belasını versin. başka bi konuya çevirdi. Hiç bir evladını mı düşünmez insan saatlerce ağladım gitmek kaçmak istedim. Çok tiksindim artık yüzüne bakamıyorum. Eve gelince odama saklanıyorum. Babam böyle değil di, O aldattığı kadın da uzaktan bir akraba ismini biliyorum yakın da oturuyormuş ama evini bilmiyorum, gitsem ne değişir ki 5 sene boyunca ya, Kendi kocasını boşamış kadın. Nasıl bu kadar iğrenç olabiliyorlar. boşanmıyorlar da ne yapıcam babamla konuşmak istemiyorum artık sesini bile duymak istemiyorum, misafirliğe gittiğimiz de mutlu aile tablosu rolü yapmaktan usandım arkadaşlar çok kötü bir psikolojideyim