Konu sahibi çok linç edilmiş, ama girdiği esas nokta haklı. Yani çocuk bakımı diye işe giren birinin, çalıştığı evdeki işlere yardım etme yükümlülüğü yok. Bu ister günlük basit işler olsun, isterse detaylı temizlik olsun, iş tanımı farklıdır. Zaten düzenli ev içi emek için kimsenin sigorta vs yaptırdığı yok, çocuk bakıcısı olarak işe giren birinin de ev sahibine yemek yapma, etrafı toplama yükümlülüğü yok. Ki çoğu şey bizde suistimale açık.
Ablam bir iş bulmuştu, engelli bir çocuk vardı 2-3 yaşlarında, çocukta gelişim geriliği var, ablam 6 aylık bebek kadar demişti. Karı koca tüm birikimlerini mal varlıklarını çocuk için harcamış ama sanırım etki etmemiş. Kadının da psikolojisi ciddi manada bozulmuş çünkü, çocuk kucağından inmiyor, kadının hayatı yok denecek kadar az. Ablamla anlaşması çocuk sende bir iki saatte dursa benim biraz alanım olsun üzerine.
Ablam da çocuk onda durmayınca, garibim boş kaldım diye temizlik, yemek yapmaya başlamıştı. Mutfak dolabını, buzdolabını silmeler vs. Bir süre sonra sanki bu ablamın göreviymiş gibi davranmaya başladı, arkadaşları geliyor onlara bir şey hazırlatıyor, doğru düzgün yemek vermiyor. Sanki ablam o eve çocuk bakmaya değil de hizmetçilik yapmaya gitmiş gibi afralar, tafralar. Ki ablamın küçüklerle arası çok iyi, çocuğa da bakıyor, ama işte bizim insanımızda iki kuruş verdiğini ezebildiği kadar ezme huyu var, özellikle de fakirler yapar. Dandik bir yemek mekanında bile gözlemliyorum, garsonu babasının uşağı sanıyor. Ablam bir ay bile tahammül edemedi.
Konu sahibi biraz ekstrem isteklerde bulunsa da temelinde haklı. Herkesin bir iş tanımı vardır, okula giden çocuk bakıcısı isteyen insan, oocuğun uyuyacağını da okulda olacağını da bilerek alıyor. O zaman da boş vaktinde başka iş de yapıversin demeyecek.