Bebek kaybı ve sonraki süreç

Bsrs .!.:

Öncelikle başınız sağolsun rabbim içinize inşirah ferahlığı versin sizinle hemen hemen aynı süreci yaşamış biri olarak yazıyorum 38+2 de sancım ve suyumun gelmesiyle hastaneye gittim bu sürece kadar hamileliğimde bebeğimle ilgili herhangi bir sorun yoktu bende sizin gibi özel hastanede doğum gerçekleştirdim gittiğimde açılmam vardı sancım vardı ama kendi takipli doktorum hafta sonu olduğu için eğitime gitmiş bu sebeple başka doktora yönlendirdi normalde 2 gün sonrası için sezeryan günü verilmişti takipli doktorum tarafından gebeliğe bağlı bacak ve bel ağrımdan ve kasılmalarımdan dolayı beni yönlendirdiği doktor vajinal çatı muayenesi sonrası çok kolay normal doğum yapabileceğimi fizyolojimin normal doğuma çok uygun olduğunu söyledi ve beni cesaretlendirdi bende ona güvenerek normal doğum sürecine girdim daha sonrasında öğlen 12 den ertesi gün 2.30 kadar sancı çektim ve acıdan artık maf olmuş durumdayım ve artık o acıya dayanamayıp epudural iğne istedim iğne sonrası bedenimi hissetmedim ama buna rağmen doktor karna baskı ile normal yolla alabileceklerini iletti ilk doğum tecrübesizliğle doktor ne derse o yönde ilerledim ve doğum haneye alındım 4.30 da doğum gerçekleşti ve aklıma o acı ile hiç beni sezeryana alın artık dayanamıyorum demek gelmedi iğnenin etkisiyle ıkınamadım hissizlikten ve karnıma baskı uygulayarak vakum ve kesi yaparak vajinaya bebeğimi dünyaya getirdim aynı şekilde doğum gerçekleşti ve bebeğim ağlamadı sonra hava tüpüyle kendine getirdiler ve ben kendimi unuttum acımı herşeyi tek düşüncem melek kızımdı daha sonrasında yavrumu görmek istedim ve yoğun bakıma indim dokundum konuştum onunla içim rahatladı yaşadığını gördüm bana baktı sonra doğum esnasında zorlu doğum gerçekleştiği için beynine oksijen gitmediğini bu nedenle ağlamadığını öğrendim çocuğumu soğutucuya koyulması gerektiği bilgisi verildi ve özel olan hastanede bulunmadığı devletin fakülte hastanesine ambulansla sevk ettiler çocuğumu ve ben o hastaneye sığamadım saat 1.30 da fakülteye süt bırakılması gerekiyordu yattığım hastaneden tüm riskleri göze alarak imza attım ve çıktım sütümü sağıp yavruma götürdüm hafta sonu olduğu için doktora yalvarak kızımı görmeye girdim ve ben girince sesimi duyunca ağladı yavrum beynine ekg cihazı takılıydı minicik bedeniyle savaş veriyordu doktora sorduğunda tek açıklaması stabil olduğu iyi yada kötü diyemem oldu ve oradan nasıl çıktığımı hatırlamıyorum o psikolojiyle bana yapılan açıklamadan tatmin olmadım ama ebe olan bir arkadaşımla irtibata geçtim ve kendisinin bana yaptığı acıklamayla bir kez daha yıkıldım soğutma cihazının doğum sonrası beyne oksijen gitmediği için çocuğumda olan engelin %10 indirmek için yapılan bir işlem olduğunu öğrendim doğuma kadar hiçbir sıkıntısı olmadığı için idrak etmeye çalıştım nasıl olduğunu normal doğum sonrası zorlu doğum olarak cevabını aldım gittiğim yerlerden ve sonrasına 4.30 da doğum yaptığın kızımın ertesi gün 4.30 da öldüğü haberini aldım ve dünyam başıma yıkıldı 1 gün yaşadı sadece yavrum o hastaneden eli boş ve tabutla çıkınca yıkıldım ama sonrasında kendimi şununla telkin ettim verende rabbim alanda o ondan gelen herşeye razıyız dünyada en zor imtihanla karşı karşıyayız sizin gibi her gün bir sebep arıyorum neden diyorum konduramıyorum kabullenemiyorum 30 gün oldu hala kötü bir rüya gibi geliyor odasına giremiyorum nasıl atlatırım bilemiyorum ama tek gördüğüm yanlız değiliz bizim gibi bu süreci yaşayan çok kişi var hepimiz için duam rabbim bize en yakın zamanda en güzeliyle ve kolayıyla tekrar evlat sahibi olmayı tüm korkularımızdan e

Bsrs .!.:

Öncelikle başınız sağolsun rabbim içinize inşirah ferahlığı versin sizinle hemen hemen aynı süreci yaşamış biri olarak yazıyorum 38+2 de sancım ve suyumun gelmesiyle hastaneye gittim bu sürece kadar hamileliğimde bebeğimle ilgili herhangi bir sorun yoktu bende sizin gibi özel hastanede doğum gerçekleştirdim gittiğimde açılmam vardı sancım vardı ama kendi takipli doktorum hafta sonu olduğu için eğitime gitmiş bu sebeple başka doktora yönlendirdi normalde 2 gün sonrası için sezeryan günü verilmişti takipli doktorum tarafından gebeliğe bağlı bacak ve bel ağrımdan ve kasılmalarımdan dolayı beni yönlendirdiği doktor vajinal çatı muayenesi sonrası çok kolay normal doğum yapabileceğimi fizyolojimin normal doğuma çok uygun olduğunu söyledi ve beni cesaretlendirdi bende ona güvenerek normal doğum sürecine girdim daha sonrasında öğlen 12 den ertesi gün 2.30 kadar sancı çektim ve acıdan artık maf olmuş durumdayım ve artık o acıya dayanamayıp epudural iğne istedim iğne sonrası bedenimi hissetmedim ama buna rağmen doktor karna baskı ile normal yolla alabileceklerini iletti ilk doğum tecrübesizliğle doktor ne derse o yönde ilerledim ve doğum haneye alındım 4.30 da doğum gerçekleşti ve aklıma o acı ile hiç beni sezeryana alın artık dayanamıyorum demek gelmedi iğnenin etkisiyle ıkınamadım hissizlikten ve karnıma baskı uygulayarak vakum ve kesi yaparak vajinaya bebeğimi dünyaya getirdim aynı şekilde doğum gerçekleşti ve bebeğim ağlamadı sonra hava tüpüyle kendine getirdiler ve ben kendimi unuttum acımı herşeyi tek düşüncem melek kızımdı daha sonrasında yavrumu görmek istedim ve yoğun bakıma indim dokundum konuştum onunla içim rahatladı yaşadığını gördüm bana baktı sonra doğum esnasında zorlu doğum gerçekleştiği için beynine oksijen gitmediğini bu nedenle ağlamadığını öğrendim çocuğumu soğutucuya koyulması gerektiği bilgisi verildi ve özel olan hastanede bulunmadığı devletin fakülte hastanesine ambulansla sevk ettiler çocuğumu ve ben o hastaneye sığamadım saat 1.30 da fakülteye süt bırakılması gerekiyordu yattığım hastaneden tüm riskleri göze alarak imza attım ve çıktım sütümü sağıp yavruma götürdüm hafta sonu olduğu için doktora yalvarak kızımı görmeye girdim ve ben girince sesimi duyunca ağladı yavrum beynine ekg cihazı takılıydı minicik bedeniyle savaş veriyordu doktora sorduğunda tek açıklaması stabil olduğu iyi yada kötü diyemem oldu ve oradan nasıl çıktığımı hatırlamıyorum o psikolojiyle bana yapılan açıklamadan tatmin olmadım ama ebe olan bir arkadaşımla irtibata geçtim ve kendisinin bana yaptığı acıklamayla bir kez daha yıkıldım soğutma cihazının doğum sonrası beyne oksijen gitmediği için çocuğumda olan engelin %10 indirmek için yapılan bir işlem olduğunu öğrendim doğuma kadar hiçbir sıkıntısı olmadığı için idrak etmeye çalıştım nasıl olduğunu normal doğum sonrası zorlu doğum olarak cevabını aldım gittiğim yerlerden ve sonrasına 4.30 da doğum yaptığın kızımın ertesi gün 4.30 da öldüğü haberini aldım ve dünyam başıma yıkıldı 1 gün yaşadı sadece yavrum o hastaneden eli boş ve tabutla çıkınca yıkıldım ama sonrasında kendimi şununla telkin ettim verende rabbim alanda o ondan gelen herşeye razıyız dünyada en zor imtihanla karşı karşıyayız sizin gibi her gün bir sebep arıyorum neden diyorum konduramıyorum kabullenemiyorum 30 gün oldu hala kötü bir rüya gibi geliyor odasına giremiyorum nasıl atlatırım bilemiyorum ama tek gördüğüm yanlız değiliz bizim gibi bu süreci yaşayan çok kişi var hepimiz için duam rabbim bize en yakın zamanda en güzeliyle ve kolayıyla tekrar evlat sahibi olmayı tüm korkularımızdan emin olmayı nasip etsin

Genişletmek için tıkla...

Öncelikle başınız sağ olsun yazdıklarınızı okudum gerçekten çok üzüldüm aynı durumu ben de yaşadım yaklaşık iki ay önce 13 Mart 2026’da ben de ölü doğum yaptım sezeryanla kızım 38 haftalıktı ve doğum için gittiğim hastanede ultrasonla bakıldığında bebeğimin kalbinin durduğunu öğrendik apar topar sezaryene alındım.o yaşadığım acının tarifi yok bezen hala gerçek değil gibi geliyor kabullenmek çok zor.benim de ilk çocuğum olacaktı ve her şeyini özenle hazırladım aldım odasını özenle hazırladım. Hastaneden eli boş elimiz boş döndük ve odasını görüp üzülmeyeyim oraya girmeyeyim diye odayı kitlediler.hala her gün ağlıyorum kurduğum hayalleri yaşayamıyorum kocaman bir boşluk hissediyorum.yalnızlık hissediyorum her bebek arabası gördüğüm de üzülüyorum ne zaman geçecek bilmiyorum ama tekrar gebe kalmak istiyorum en kısa zamanda çünkü bu boşluğu sadece yeni bir bebek dolduracak yaralarımı sadece o saracak biliyorum asla unutmayacağım tabiki ama böyle istiyorum… bu süreçte bende çok neden dedim hep kendimi sorguladım ama araştırınca yalnız olmadığımı gördüm..umarım bu acıyı yaşayan herkesin en kısa. Zaman da sağlıkla bebeklerimizi kucağımıza almak nasip olur. Ne zaman konuşmak isterseniz bana yazabilirsiniz çünkü aynı durumu yaşayan anlar sadece bizleri…

Genişletmek için tıkla...

chocolateprincess .!.:

Basiniz sağolsun, yasadiklariniz okurken tüylerim urperdi gözlerim doldu. Allah Sabir versin çok zor.
Ben de bebegimi 23 haftalıkken kaybettim ama karnımda ölmüștü rutin bir ultrason muayenesinde farkedildi. Benim de sokum, dogum sırasında ebelerin ve doktorların bilincsizligi yas surecimi çok uzattı, haziran da bir sene olacak ama hala o hastanedeki anları düşündüğümde kotu oluyorum gözlerim doluyor.

Size nacizane tavsiyem bebeğiniz icin hakkinizi arayın, saglikli bir bebeğin dogum sırasındaki ihmalden kaybedilmesi 2026 yılında kabul edilecek akil alacak bir şey degil.

Size güç ve Sabir diliyorum.

Genişletmek için tıkla...

Dream899 .!.:

Merhaba,
Bebeğini kaybedip sonra tekrar cesaret edip hamile kalan var mi aranizda? Bebegimi 34.haftada kaybettim. Ölü dogum yaptim. Icimdeki o tekrar bebegimin olmasi istegi gecmek bilmiyor. Hem korkuyorum hem tekrar anne olmak istiyorum. Karisik duygular icerisindeyim.

Genişletmek için tıkla...

mavigunler .!.:

Ben de bebeğimi 23 gün önce 25 haftalıkken kaybettim gebeliğimin de hiçbir sıkıntı yaşamadım taki 20. Haftadan sonra mide ağrısı gibi ağrılar yaşamaya başladım tarif edilemez bir ağrıydı birçok doktora gittim buna perinatolog da dahil hepsi gastrit ağrısı diyip durdu meğerse hiç de öyle basit bir gastrit ağrısı değilmiş ben preeklamsiymişim sadece tansiyonlarım yükselmiyormuş diğer tüm belirtiler bunu gösteriyormuş 1 ay boyunca böyle ağrılarla yaşadım taki tansiyonlarım yükselip kan değerlerim bozulana kadar beni acil sezeryana aldılar bebeğim haftasına göre çok küçüktü yaşaması çok zordu benim ise durumum çok kötüymüş help sendromunu birebir yaşıyormuşum gebelikte en kötü tablo bu zaten ölümle bile sonuçlanabiliyormuş çok şükür bana bir şey olmadı ama bebeğim sadece 36 saat yaşayabildi Yenidoğan yoğun bakımda çalışan biri olarak birçok ailenin bebeğinin yaşaması için mücadele eden ben kendi bebeğim için hiçbir şey yapamadım sadece acı çekmesin diye dua ettim ve bebeğim melek oldu şimdi koca bir boşluktayım yaşadığım için şükrediyorum ama bebeğimi kaybetmenin acısı çok başka bu acıyı 2.kez hamile kalarak atlatabilir miyim bilmiyorum ama çevremde benle beraber gebe olup bebeğini kucağına alanlara çok özeniyorum Sezeryan olduğum için ve çok kötü bir süreç atlattığım için rahmim 2.gebeliğe ne zaman hazır olur bilmiyorum bunun yanında yine aynı şeyleri yaşar mıyım Onunda korkusu var tabi ama ben de anne olmak istiyorum başkasının bebeğini değil kendi bebeğimi sevmek istiyorum doktorlar 2 Sezeryan arası ideal süre 2 yıl diyor ama bana bu yaşadıklarıma rağmen 2 yıl çok uzun bir süreymiş gibi geliyor 6 ay sonra bir daha denemek istiyorum belki bu acımın daha taze olup sadece duygusal açıdan düşündüğümdendir ama ben de anne olmak istiyorum

Genişletmek için tıkla...

mavigunler .!.:

Ben de bebeğimi 23 gün önce 25 haftalıkken kaybettim gebeliğimin de hiçbir sıkıntı yaşamadım taki 20. Haftadan sonra mide ağrısı gibi ağrılar yaşamaya başladım tarif edilemez bir ağrıydı birçok doktora gittim buna perinatolog da dahil hepsi gastrit ağrısı diyip durdu meğerse hiç de öyle basit bir gastrit ağrısı değilmiş ben preeklamsiymişim sadece tansiyonlarım yükselmiyormuş diğer tüm belirtiler bunu gösteriyormuş 1 ay boyunca böyle ağrılarla yaşadım taki tansiyonlarım yükselip kan değerlerim bozulana kadar beni acil sezeryana aldılar bebeğim haftasına göre çok küçüktü yaşaması çok zordu benim ise durumum çok kötüymüş help sendromunu birebir yaşıyormuşum gebelikte en kötü tablo bu zaten ölümle bile sonuçlanabiliyormuş çok şükür bana bir şey olmadı ama bebeğim sadece 36 saat yaşayabildi Yenidoğan yoğun bakımda çalışan biri olarak birçok ailenin bebeğinin yaşaması için mücadele eden ben kendi bebeğim için hiçbir şey yapamadım sadece acı çekmesin diye dua ettim ve bebeğim melek oldu şimdi koca bir boşluktayım yaşadığım için şükrediyorum ama bebeğimi kaybetmenin acısı çok başka bu acıyı 2.kez hamile kalarak atlatabilir miyim bilmiyorum ama çevremde benle beraber gebe olup bebeğini kucağına alanlara çok özeniyorum Sezeryan olduğum için ve çok kötü bir süreç atlattığım için rahmim 2.gebeliğe ne zaman hazır olur bilmiyorum bunun yanında yine aynı şeyleri yaşar mıyım Onunda korkusu var tabi ama ben de anne olmak istiyorum başkasının bebeğini değil kendi bebeğimi sevmek istiyorum doktorlar 2 Sezeryan arası ideal süre 2 yıl diyor ama bana bu yaşadıklarıma rağmen 2 yıl çok uzun bir süreymiş gibi geliyor 6 ay sonra bir daha denemek istiyorum belki bu acımın daha taze olup sadece duygusal açıdan düşündüğümdendir ama ben de anne olmak istiyorum

Genişletmek için tıkla...

chocolateprincess .!.:

Seni cok iyi anliyorum, basin sağolsun canim.
Ben de bebegimi 23. haftada kaybettim ve ilk gebeliğimdi. Ben de olu dogum yaptım.
Benzer duygular beni de yokluyor arada ama sonra kendime sunu hatırlatıyorum, Alp'imin minik oğlumun yasayamadigi hayati biz yasamalıyız. Ayrıca sevgi korkudan her zaman büyüktür.

Sana kocaman sarılıyorum, konuşmak istersen

Genişletmek için tıkla...