ay burda olsaydın da birlikte ağlasydık senin yazıklarını okuyunca benim de gözlerim doldu,boğazımda düğümlendi bişeyler...olayın aslı ayşe şu benim için;ben evlenmeden önce aynaya bakınca sadece iş kadını görürdüm,hep çalıştım,erkek gibi çalıştım daha iyiye koşmak için.işte iş kadını,yemeklerde salon kadını oldum,çevremdekiler de hep öyle oldu tabii.hep ben konuştum.taa ki bu adamla evlenmeye karar verene kadar.herşey bununla o kadar doğaldı ki kendimi buldum ya da kader denilen şey bu bilmiyorum ama her zaman diyorum onunla evleneceğimi bilseydim başkasıyla çıkmayı bırak bakmazdım bile o gözle.evlendikten sonra herşey değişti benim için;evlilik iş hayatı gibi değilmiş,erler meydanı ya da arena değilmiş.haklı da olsam sonuna kadar susmayı öğrendim.iş hayatım 2.plana geçti benim için.şimdi ne sorun olursa olsun iş hayatımda vız gelir bana evime girince bir sorun olmasın yeter.çünkü ben mutlu,özgüveni tam çocukların mutlu ailelerde yetiştiğini biliyorum,ve bir kere sesim yükselirse son olmayacağını biliyorum,bilmiyorum belki ben çok hassasım.ama tek olay evimizi ve onları çok seviyoruz,tüm huysuzluğumuz aslında bu nedenden dolayı.