sevgili arkadaşım, hepimizin kızı,kardeşi var inan başına gelenleri okuyunca çok üzüldüm.daha yolun başında bunlarla karşılaşman inan ilk duyulduğunda tabiki çok kahredici ama işe birde şu yönden bak;eşin demicem ,senin gibi iyi olduğunu hissetdiğim kanımın kaynadığı bir insanın ruh eşi hayat eşi olamaz bu insan.kapılarına gidip yalvardığında o geri gelseydi işte o zaman senin hayatın bitmiş olurdu.sen en baştan bu çok büyük hatayı,afedersin hayvanlığı kabul etseydin daha sonraki yıllarda ne olacaktı biliyormusun elinde 2,3 çoçukla daha çok zalimce hatalarını kabul etmek zorunda kalacaktın.Ailende yokmuş arkanda duracak,çoçukları elinden almaya sana şiddet uygulamaya başlayabilirdi.canım arkadaşım kadın olduğumuz için belki doğunca 1-0 hayata yenik başlıyoruz.ama şunu hiç unutma bizim erkeklerden acı eşiğimiz kat kat daha fazla.bu ülkenin topraklarının adı ANADOLU bir kadın isterse yapamayacağı şey yoktur.Sen bir an önce yükseklisans için başvur o bölgeden ayrıl.onun sorun yokmuş gibi ortalıkta gezmesine hiç mi hiç aldırış etme.son gülen iyi güler.hakkını da maddi manevi almak için uğraş.ne kadar yüce bir mesleğin, sen dimdik ayakta duracaksın ki bizim kızlarımız seni örnek alacak 'bizim ne gururlu öğretmenimiz vardı dimdik durdu ezdirmedi kendini hakkını savundu ' diyecek.o kasabada herkes konuşuyor diyorsun konuşanlar birgün kendilerinin de konuşulacağını bilmeyip gaflete düşüyorlar.sen onları Allaha havale et.Bu sürede kendini öğrencilerine ve yeni hayatında neler yapacağına ver.Bundan sonra ki hayatında Allah yardımcın olsun iyi niyetli insanları karşına çıkarsın inşaallah...
Sağol canım Allah gönlüne göre versin. ben şu anda inan ki öyle bi durumdayım ki hiçbir şey düşünemiyorum. içimi, kalbimi, kafamı bişeyle sıkıştırıyorlar sanki devamlı. çok sinirliyim, devamlı ağlıyorum. öğrencilerim beni çok severlerdi bazen istemeden onlara da kızıyorum. Allahım ya onların da hakkını yiyorsam böyle yaparak. Kul hakkına giriyorsam.
Benim annem kanserdi 6 ay yatalak kalmış. kör oldu kanserden. çığlıkları ta sokağın başında duyulurmuş teyzem de aynı sokakta oturmasına rağmen hiç gitmezmiş yanına. annem onu sorarmış ablam gelmedi mi nerde diye. şimdi aradan neredeyse 20 sene geçti. teyzem kanser. son aşamasında. ağrılarından çığlık atıp duruyormuş. evlatlarından hiçbiri arayıp sormuyor. Annannem anlatıyor bunları bana. etme bulma dünyası kızım diyor. Teyzem de kötü bir insan değildir. Aksine dini bütün ve çok iyi bir insandır. ona çok üzülüyorum. herkes ettiğini çekiyormuş. bunu anladım da . keşke böyle olmasaydı. öğrencilerimin bazıları biliyor durumu çok üstüme gelmiyorlar. bazen beni ağlarken görüyorlar lavaboya giderken falan. kendilerince beni teselli ediyorlar. hocam keşke sizin gibi olsak. çok şanslısınız falan diyorlar. bilmeyenler de hocam eşiniz nerde, siz bi ara evlenmiyor muydunuz falan diye soruyorlar. çok dengesizim, mutsuzum. ilaçlarıma yeniden başlayacağım. bu hafta doktora gidip. ne yapalım olmuyo ilaçsız. hepiniz çok sağolun. çok mutlu olun inşallah. Allah hepimizi beterinden korusun kimseyi sağlıkla sınamasın. çünkü insan sağlığını kaybedince gözü ne evlat görüyomuş ne eş. bunları söylüyoum da inşallah dilimden kalbime ve aklıma dagötürmeyi başarırım