• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Boşanma sonrası toparlanmak...

Merhaba hanımlar ...

8 yıllık eşimle şiddetli geçimsizliğimiz vardı.
20 gün önce boşandık.
Öncesinde 3 4 ay eşim ayrı bir eve çıktı.
Son kez şiddet gördüm ve evden kovmuştum. O yüzden gitti ev tuttu.
Şimdi şiddet evet kesinlikle kabul edilebilir bir şey değil. Bu yüzden de bitti zaten. Bunu söyleyeceğinizi biliyorum. Ama ben kendimi çok suçluyorum. Suçladığım nokta da alttan almadım, dilimi çenemi tutmadım, kapris yaptım tavır yaptım diye.
Biz kavga etmediğimiz zaman çok iyi bir çifttik. Bu süreç bazen 1 2 ay sürüyordu kavgasız şekilde.
Ama sonra bi kavga oluyor, evde saatlerce kıyametler kopuyordu. Sonra bi şekilde barışıyorduk ve 1 2 ay yine sakin.
Benim eşim çok duygusal, çok sakin bir insandı.
Özel günleri kutlayan, hediyeler alan, ev işi yapan,
Düşünceli bir insandı.
Öte yandan da evlendiğimiz günden beri bazı kronik sorunlar vardı.
İlk sorunlar ailesi yüzünden çıktı, çok uzatmayacağım bu kısımları.
Bizim tartışmalarımız git gide daha da uzadı uzadı, fiziksel temasa kadar vardı.
En son da bunun yüzünden bitti.
Ama ben iyi günleri unutamıyorum ve çok zorlanıyorum.
Eşimin yaptığı incelikler, düşünceli halleri, bebek gibi beni sevmesi, yani ayrılmadan daha 3 gün önce bile çok iyiydik. Sonra bi kavga dalgası geldi ve bu sefer biz bunu atlamadık.
Şimdi kendimi çok güçsüz ve yalnız hissediyorum.
Hayata nasıl adapte olacağımı bilmiyorum.
Çalışıyorum, işe gidip geliyorum, sadece günleri geçiriyorum her şey bir an önce geçsin gitsin modundayım, hiçbir şeyden zevk alamıyorum, uyurken bile dinlenemiyorum. Çok zor durumdayım.
Bende boşanma aşamasındayım ve 9 aylık bir oğlum var doğumuma 20 gün kala aldatıldım hem boşanma psikolojisi hemde lohusa psikolojisini atlatmaya çalıştım .Bu hisleri yaşamanız çok normal insan güzel günleri hatırlıyor söyle yapsa mıydım acaba bende hata var mıydı diye fakat ne olursa olsun şiddetde asla ama asla affedilmemeli ve zatende bu yüzden boşanmışsınız.Evliliği bitirmek hiç kolay değil beynimiz sürekli oyun oynuyor eski günleri bir kaset gibi gözden geçirtiyor bu gibi durumlarda yaşadığınız kötü süreçleri hatırlayın.Ve daha cok yeni gecmısı düşünmek yerine gelecegınıze ve kendinize odaklanın süreç kolay değil fakat hepsi geçecek bende böyle umuyorum umarım her şey gönlünüzce olur
 
Merhaba hanımlar ...

8 yıllık eşimle şiddetli geçimsizliğimiz vardı.
20 gün önce boşandık.
Öncesinde 3 4 ay eşim ayrı bir eve çıktı.
Son kez şiddet gördüm ve evden kovmuştum. O yüzden gitti ev tuttu.
Şimdi şiddet evet kesinlikle kabul edilebilir bir şey değil. Bu yüzden de bitti zaten. Bunu söyleyeceğinizi biliyorum. Ama ben kendimi çok suçluyorum. Suçladığım nokta da alttan almadım, dilimi çenemi tutmadım, kapris yaptım tavır yaptım diye.
Biz kavga etmediğimiz zaman çok iyi bir çifttik. Bu süreç bazen 1 2 ay sürüyordu kavgasız şekilde.
Ama sonra bi kavga oluyor, evde saatlerce kıyametler kopuyordu. Sonra bi şekilde barışıyorduk ve 1 2 ay yine sakin.
Benim eşim çok duygusal, çok sakin bir insandı.
Özel günleri kutlayan, hediyeler alan, ev işi yapan,
Düşünceli bir insandı.
Öte yandan da evlendiğimiz günden beri bazı kronik sorunlar vardı.
İlk sorunlar ailesi yüzünden çıktı, çok uzatmayacağım bu kısımları.
Bizim tartışmalarımız git gide daha da uzadı uzadı, fiziksel temasa kadar vardı.
En son da bunun yüzünden bitti.
Ama ben iyi günleri unutamıyorum ve çok zorlanıyorum.
Eşimin yaptığı incelikler, düşünceli halleri, bebek gibi beni sevmesi, yani ayrılmadan daha 3 gün önce bile çok iyiydik. Sonra bi kavga dalgası geldi ve bu sefer biz bunu atlamadık.
Şimdi kendimi çok güçsüz ve yalnız hissediyorum.
Hayata nasıl adapte olacağımı bilmiyorum.
Çalışıyorum, işe gidip geliyorum, sadece günleri geçiriyorum her şey bir an önce geçsin gitsin modundayım, hiçbir şeyden zevk alamıyorum, uyurken bile dinlenemiyorum. Çok zor durumdayım.
Öncelikle geçmiş olsun

Bende çekişmeli boşanma sürecindeyim. Eski eşim beni birkaç kadınla aldattı. Onlara paralar vs göndermiş beni kötülemiş. Kanıtları topladım dava açtım. Hala davam 2 yıldır sürüyor. Tahminen seneye bitecek.

Bir de üstüne bana iftiralar attı. Düşünün hem suçlu hem güçlü.. Ne sınavlardan geçtim. İnanın çok zor zamanlar geçirdim. Ama şunu bilin her acı geçiyor.

Sadece keşke onunla evlenmeseydim belki şu an çocuğum vardı diyorum. 39 yaşındayım çocuğum olmadı.

Bir ilişkide geçmişe dönüp keşke şunu şöyle yapsaydım diyorsanız iyileşme başlamıştır. Artık o ilişkideki aynı kişi değilsinizdir.

Tarihte bir kavram vardır ya, her olay kendi kronolojik zaman çizgisinde değerlendirilir diye. O zamanlar en iyi bildiğiniz şeyi yaptınız. Maalesef olmadı. Derslerinizi alıp olayı kafanızda kapatmaniz lazım.

Mesela bende bazı konularda çok uyumlu davrandım. Halbuki kişiliğim o kadar uyumlu değildir. Sırf evliliğim yipranmasin diye ılımlı oldum. Ama ne öğrendim biliyor musunuz, hayatta her yerde hakkınızı savunacaksiniz. Her insana hak ettiği gibi davranacaksınız.

Ben çok geleneksel yetiştirildim ama anlıyorum ki insanları her zaman mutlu, memnun etmek zorunda değilim. Ama kendimi memnun etmek zorundayım.

Bir de benim eski eşim ailesine aşıktı. Onlara tüm özelimizi naklen anlatırdı. Ben buna rest çekecektim. Çekmedim. Bir de bir insanın kalitesini en iyi bir kavgada görürsünüz. O yüzden bundan sonraki ilişkinizde tartışın ve sizinle nasıl tartıştığına bakın. Bel altı vurup size hakaret ediyorsa o sizi hak etmiyordur.

Zamanla iyileşeceksiniz. Ve zamanla karşınızdaki kişiye duyduğunuz sevgi bitecek. Hatta onu görünce deccal görmüş gibi olacaksınız. Her şey zamanla..

Bu süreçte en önemli tavsiyem tamamen duygu durumunuz iyi olmadan bir ilişkiye başlamayın. Önceki ilişkinizi sindirin varsa travmalariniz üzerine çalışın sonra yeni bir ilişkiye başlayın.

Bu arada aklınıza iyi anılar gelince de kendinize evet iyi birkaç zaman vardı ama evlilikte önemli olan sürekliliğin ne olduğudur. Yani güzel mutlu huzurlu zamanlarınız daha çok olmalı..

Umutsuz olmayın. Ben değilim. 39 oldum. Tahminen 40 yaşımın başında evliliğim bitecek. Allah nasip ederse hayatıma beni hak edecek biri girebilir.

Sizin için de aynısını diliyorum. Umarım hayatınıza sizi hak eden biri girer ve çok mutlu olursunuz..
 
Bende çok iyi anlıyorum seni 15 gün önce 18 yıllık evliliğimi bitirdim..3 kızçocuğunun zorlukları ile baş etmeye çalışırken kendi acımı yaşayamadım belkide.. Şiddet görmedim ama psikolojik şiddeti dibine kadar yasadim, aldatilmada vardı..ama inan.bi insan ya hep iyi olmalı y hep kötü.. bizde 2 ay iyi isek 1 ay kötüydük. Bize yapılan manipulasyon işte bu.. diyorum ki bazen daha kotu hep kötü olsa belki kendimi buna daha iyi ikna edebilirdim ama benim eşim bana kendimi hep suçlu yetersiz hissettirdi için hala kendimi acaba bendede hata varmı diye dusunuyorum.. Bazen öfkeleniyorum çocuklarla Ben tek başına uğraşıyorum o keyif yapıyor diye, bazen eski zamanları dusunuyorum.. boşanıp mutlu şekilde hayatına bir anda devam edenlere özeniyorum.. Elbet geçecek bir gun buna inanıyorum :(

Size gönülden sarılıyorum. Pek çok kişinin belki de kafasını kuma gömüp devam edebileceği bir alışkanlığı büyük bir cesaret ile bitirmişsiniz. Yanlış bi evlilikte süreç ne kadar uzarsa boşanma da o kadar zor oluyor bence. Alışkanlıklar müthiş derecede oturuyor çünkü. O hayatı alt üst etmek gibi geliyor. Sizi kutluyorum. Çocuklarınız olmasına da sevindim diyebilirim, anlıyorum şuan çok zor ama çocuklarınız büyüyüp yetişkin insanlar olduğunda size çok güzel destek olacaklarını düşünüyorum. Umuyorum. Ben de evliliğimden bana destek olacak bir evladın kalmasını isterdim fakat ne kadar zor olacağını tahmin edebiliyorum ya da ettiğimi sanıyorum.

Eski eşime ben de çok öfkeleniyorum. Türkiyede yalnız bir kadın olmak çok zor. Evimi taşıyorum bu günlerde. İlk başta dediler ki bu şehirde yalnız bekar hatta boşanmış bir kadının kiralık ev bulması çok zor. Hadi oradan canım dedim. Ne alaka. Derken bir baktım gerçekten de, bulduğum evlerden dönüş yapılmıyor emlakçılar aramıyor vs. En sonunda bi tanıdık vasıtasıyla buldum. Sonra Ustasıydı tesisatıydı klimasıydu doğalgazıydı ocağıydı elektrik arızasıydı derken erkek çalışanlara laf anlatmaktan bunaldığımda veya dayılar tarafından ciddiye alınmadığımda kaldırıma çöküp ağlamışlığım oldu sinirimden.
Her boşanmanın kendine özgü çok zor süreçleri varmış maddi manevi.
 
Madem adam bu kadar iyi biri niye cenenizi tutup huzur vermiyorsunuz. Toksik kisiler degismez, degismiyor

Bir evliliği sürdürmek için iyi biri olmak yetmediği için. Evli misiniz bekar mısınız bilmiyorum ama evlilikte iyi insan olmak ve hatta karşındaki seviyor olmak bile yetmiyor. Aynı zamanda uyumlu olmak ve sorumluluk almak gerekiyor.
 
Bende boşanma aşamasındayım ve 9 aylık bir oğlum var doğumuma 20 gün kala aldatıldım hem boşanma psikolojisi hemde lohusa psikolojisini atlatmaya çalıştım .Bu hisleri yaşamanız çok normal insan güzel günleri hatırlıyor söyle yapsa mıydım acaba bende hata var mıydı diye fakat ne olursa olsun şiddetde asla ama asla affedilmemeli ve zatende bu yüzden boşanmışsınız.Evliliği bitirmek hiç kolay değil beynimiz sürekli oyun oynuyor eski günleri bir kaset gibi gözden geçirtiyor bu gibi durumlarda yaşadığınız kötü süreçleri hatırlayın.Ve daha cok yeni gecmısı düşünmek yerine gelecegınıze ve kendinize odaklanın süreç kolay değil fakat hepsi geçecek bende böyle umuyorum umarım her şey gönlünüzce olur

Çok teşekkür ederim. Siz de çok zor süreçler geçirmişsiniz. Dilerim her şey sizin de gönlünüzce olur, içinize sinen huzurlu bir hayat içerisinde sevdiklerinizle beraber evladınızı sağlıkla güzellikle büyütürsünüz 🙏🏻
 
Öncelikle geçmiş olsun

Bende çekişmeli boşanma sürecindeyim. Eski eşim beni birkaç kadınla aldattı. Onlara paralar vs göndermiş beni kötülemiş. Kanıtları topladım dava açtım. Hala davam 2 yıldır sürüyor. Tahminen seneye bitecek.

Bir de üstüne bana iftiralar attı. Düşünün hem suçlu hem güçlü.. Ne sınavlardan geçtim. İnanın çok zor zamanlar geçirdim. Ama şunu bilin her acı geçiyor.

Sadece keşke onunla evlenmeseydim belki şu an çocuğum vardı diyorum. 39 yaşındayım çocuğum olmadı.

Bir ilişkide geçmişe dönüp keşke şunu şöyle yapsaydım diyorsanız iyileşme başlamıştır. Artık o ilişkideki aynı kişi değilsinizdir.

Tarihte bir kavram vardır ya, her olay kendi kronolojik zaman çizgisinde değerlendirilir diye. O zamanlar en iyi bildiğiniz şeyi yaptınız. Maalesef olmadı. Derslerinizi alıp olayı kafanızda kapatmaniz lazım.

Mesela bende bazı konularda çok uyumlu davrandım. Halbuki kişiliğim o kadar uyumlu değildir. Sırf evliliğim yipranmasin diye ılımlı oldum. Ama ne öğrendim biliyor musunuz, hayatta her yerde hakkınızı savunacaksiniz. Her insana hak ettiği gibi davranacaksınız.

Ben çok geleneksel yetiştirildim ama anlıyorum ki insanları her zaman mutlu, memnun etmek zorunda değilim. Ama kendimi memnun etmek zorundayım.

Bir de benim eski eşim ailesine aşıktı. Onlara tüm özelimizi naklen anlatırdı. Ben buna rest çekecektim. Çekmedim. Bir de bir insanın kalitesini en iyi bir kavgada görürsünüz. O yüzden bundan sonraki ilişkinizde tartışın ve sizinle nasıl tartıştığına bakın. Bel altı vurup size hakaret ediyorsa o sizi hak etmiyordur.

Zamanla iyileşeceksiniz. Ve zamanla karşınızdaki kişiye duyduğunuz sevgi bitecek. Hatta onu görünce deccal görmüş gibi olacaksınız. Her şey zamanla..

Bu süreçte en önemli tavsiyem tamamen duygu durumunuz iyi olmadan bir ilişkiye başlamayın. Önceki ilişkinizi sindirin varsa travmalariniz üzerine çalışın sonra yeni bir ilişkiye başlayın.

Bu arada aklınıza iyi anılar gelince de kendinize evet iyi birkaç zaman vardı ama evlilikte önemli olan sürekliliğin ne olduğudur. Yani güzel mutlu huzurlu zamanlarınız daha çok olmalı..

Umutsuz olmayın. Ben değilim. 39 oldum. Tahminen 40 yaşımın başında evliliğim bitecek. Allah nasip ederse hayatıma beni hak edecek biri girebilir.

Sizin için de aynısını diliyorum. Umarım hayatınıza sizi hak eden biri girer ve çok mutlu olursunuz..

Ben de evlenirken eşimin ailesi düğünde toplanan takılara çöktüğünde hakkımı aramamıştım. Ki normalde her yerde korkmadan hakkını savunan sivri bir insanım. Ama orada eşim için sustum. Ondan bekledim kendi ailesi ile o muhatap olsun istedim. Ailesi bir gün hatasını anlar diye bekledim. Bekledim de bekledim. Benim de mesela bu evlilikten çıkarttığım çok ders var (çok şükür) ama en önemli derslerden biri de kimse için kendi doğrumdan, kendi hakkımdan vazgeçmemek.

Ben de 36 yaşındayım. Bir gün çocuğum olacak mı bilmiyorum. Sizi çok iyi anlıyorum o yüzden. 8 yılımı heba etmiş gibi hissediyorum bu anlamda yani çocuk istediğim zamanlarda da olmadığı için. Zaman zaman umudumu kessem de yine de içimde bi kırıntı var. 42 43 yaşında anne olan insanlar var çevremde. Belki diyorum. İnşallah diyorum. Nasip.

Güzel yazınız için çok teşekkür ederim. Çok güzek ifade etmişsiniz kendinizi. Size gönülden sarılıyorum. Bu güne kadar hayalini kurduğunuz her şeyi ve daha güzellerini bu hayatın size vermesini diliyorum 🙏🏻🌸🩷
 
Merhaba hanımlar ...

8 yıllık eşimle şiddetli geçimsizliğimiz vardı.
20 gün önce boşandık.
Öncesinde 3 4 ay eşim ayrı bir eve çıktı.
Son kez şiddet gördüm ve evden kovmuştum. O yüzden gitti ev tuttu.
Şimdi şiddet evet kesinlikle kabul edilebilir bir şey değil. Bu yüzden de bitti zaten. Bunu söyleyeceğinizi biliyorum. Ama ben kendimi çok suçluyorum. Suçladığım nokta da alttan almadım, dilimi çenemi tutmadım, kapris yaptım tavır yaptım diye.
Biz kavga etmediğimiz zaman çok iyi bir çifttik. Bu süreç bazen 1 2 ay sürüyordu kavgasız şekilde.
Ama sonra bi kavga oluyor, evde saatlerce kıyametler kopuyordu. Sonra bi şekilde barışıyorduk ve 1 2 ay yine sakin.
Benim eşim çok duygusal, çok sakin bir insandı.
Özel günleri kutlayan, hediyeler alan, ev işi yapan,
Düşünceli bir insandı.
Öte yandan da evlendiğimiz günden beri bazı kronik sorunlar vardı.
İlk sorunlar ailesi yüzünden çıktı, çok uzatmayacağım bu kısımları.
Bizim tartışmalarımız git gide daha da uzadı uzadı, fiziksel temasa kadar vardı.
En son da bunun yüzünden bitti.
Ama ben iyi günleri unutamıyorum ve çok zorlanıyorum.
Eşimin yaptığı incelikler, düşünceli halleri, bebek gibi beni sevmesi, yani ayrılmadan daha 3 gün önce bile çok iyiydik. Sonra bi kavga dalgası geldi ve bu sefer biz bunu atlamadık.
Şimdi kendimi çok güçsüz ve yalnız hissediyorum.
Hayata nasıl adapte olacağımı bilmiyorum.
Çalışıyorum, işe gidip geliyorum, sadece günleri geçiriyorum her şey bir an önce geçsin gitsin modundayım, hiçbir şeyden zevk alamıyorum, uyurken bile dinlenemiyorum. Çok zor durumdayım.
Anladığım kadarıyla siz kavgada daha baskın davranıyordunuz bağırıyordunuz şimdi pişmansınız .Sizin yapmanız gereken onun kötü huylarını düşğnmeniz üzülmeyin artık olmuş bitmiş yapacak hiçbirşey yok belki böylesi daha hayırlı olacak sizin için.bol bol dua edin.Her karanlığın ardında aydınlık vardır siz boşanmayı kafanıza koymadığınoznin birden de gurur yaptınız bitirdiniz sizi üzen bu bundan sonra gururla dimdik durun silin geçmişi
 
Merhaba hanımlar ...

8 yıllık eşimle şiddetli geçimsizliğimiz vardı.
20 gün önce boşandık.
Öncesinde 3 4 ay eşim ayrı bir eve çıktı.
Son kez şiddet gördüm ve evden kovmuştum. O yüzden gitti ev tuttu.
Şimdi şiddet evet kesinlikle kabul edilebilir bir şey değil. Bu yüzden de bitti zaten. Bunu söyleyeceğinizi biliyorum. Ama ben kendimi çok suçluyorum. Suçladığım nokta da alttan almadım, dilimi çenemi tutmadım, kapris yaptım tavır yaptım diye.
Biz kavga etmediğimiz zaman çok iyi bir çifttik. Bu süreç bazen 1 2 ay sürüyordu kavgasız şekilde.
Ama sonra bi kavga oluyor, evde saatlerce kıyametler kopuyordu. Sonra bi şekilde barışıyorduk ve 1 2 ay yine sakin.
Benim eşim çok duygusal, çok sakin bir insandı.
Özel günleri kutlayan, hediyeler alan, ev işi yapan,
Düşünceli bir insandı.
Öte yandan da evlendiğimiz günden beri bazı kronik sorunlar vardı.
İlk sorunlar ailesi yüzünden çıktı, çok uzatmayacağım bu kısımları.
Bizim tartışmalarımız git gide daha da uzadı uzadı, fiziksel temasa kadar vardı.
En son da bunun yüzünden bitti.
Ama ben iyi günleri unutamıyorum ve çok zorlanıyorum.
Eşimin yaptığı incelikler, düşünceli halleri, bebek gibi beni sevmesi, yani ayrılmadan daha 3 gün önce bile çok iyiydik. Sonra bi kavga dalgası geldi ve bu sefer biz bunu atlamadık.
Şimdi kendimi çok güçsüz ve yalnız hissediyorum.
Hayata nasıl adapte olacağımı bilmiyorum.
Çalışıyorum, işe gidip geliyorum, sadece günleri geçiriyorum her şey bir an önce geçsin gitsin modundayım, hiçbir şeyden zevk alamıyorum, uyurken bile dinlenemiyorum. Çok zor durumdayım.
Sizin de yazdığınız gibi direnenler yaşar. Bu da bir süreç emin olun atlatacaksınız. Kavgalar tartışmalar her ilişkide oluyor ama çözülüyor yeter ki taraflar kavgaya tartışmaya eğilimli olmasın. Şiddet konusunda diyebilecek bir şey yok. Dayanamayacağınız bir raddeye gelmiş ilişkiniz. Nörobiyolojik olarak beyin biten her şeyin ardından iyi anıları hatırlamaya eğilimli. Size tavsiyem neden boşandığınızı asla ama asla unutmayın.
 
Bu yazıyı okuyunca hüngür hüngür ağlamaya başladım. Anlaşılmaya o kadar çok ihtiyacım var ki... Zihnimin oyunlarından bıktım inanın hiç aklıma gelmeyecek anıları hatırlıyorum. Saçma sapan eşyalara anlam yüklüyorum. Evdeki eşyaların neredeyse yarısını attım bu yüzden. Atmakla bitiremiyorum artık iğneden ipliğe 8 yılda her şey eşim olmuş. Diğer yandan da geleceğe dair çok endişeliyim, tek başıma yaşamayı unutmuş gibiyim. 8 yıl önce tek başıma ben napıyordum, her şeyi hatırlayan zihnim bunu hatırlamıyor. Sanki sudan çıkmış balığım. İlk zamanlar yemek bile yapamıyodum çünkü yemek yapmayı eşimle özleştirmişim, o beğenir mi o sever mi diye yaptığım için. 4 aydır 1 tane soğan doğramadım. Ramazanda ailem şehir dışından geldi ramazan boyu yemek yaptılar bana. Gittiler, ben hala ayaküstü atıştırarak idare ediyorum yemek yapamıyorum. Bu hafta evi taşıyacağım öncesinde elektrik su doğalgaz işleri taşınacağım evin temizlik işi vs vs yani bu işler gözümde öyle büyüyor ki. Şuan içinde oturduğum evin bu işlerini hep eşim yapmıştı. Ben de yapamayacağımdan değil, herkes nasıl yapıyorsa yaparım ama acı veriyor tarifi yok :(
Kendiniz için yaşamayı öğrenmek zaman alan bir süreç.
Ama oluyor zamanla inanın ilk 6 ay zor geçiyor sonrasında daha iyi yürüyor işler.
Dile kolay çok uzun zaman geçmiş birlikte ama eminim yapıcı olup elinizden geleni yapmışsınızdır bu konuda hiç kendinizi suçlamayın.
Aklı başında hiçbir kadın keyfi boşanmaz her yolu dener çok acı çeker öyle boşanır.
Birde eşim diye yazmayı bırakıp eski eşim diye yazarak başlayabilirsiniz .
Evi taşımak yeni eşyalar almak baştan sona her şeyi sizin hallettiğiniz bir ev kurmak size zor gelir evet aöa inanın sonrasında çok iyi gelir emin olun.
 
Yine beni hüngür hüngür ağlatan bi mesaj :( inanın ben de market otobüs restoran avm park yani neresi olursa bu şehrin her yerinde kimseden utanmadan, kimseyi umursamadan ağladım :( hatta sessizce ağlamak rahatlatmadı eve geldim bağıra bağıra ağladım enerjim bitince rahatladım ... Çok zor gerçekten nasıl normale dönecek bu hayat, hiç kestiremiyorum :(
oyyy kıyamam size, ağlamanız çok doğal insanlar 1 2 yıllık ilişkileri bitince depresyona girip ağlıyorlar siz koskoca 8 yıl devirmişsiniz umarım acılarınız da en kısa zamanda diner :(( doğru bi karar vermişsiniz bence ayrıca
 
O an konu ne ise, o konuyla ilgili ama geriye de dönük, yıllar öncesi konulara kadar dallanıp budaklandırıp başlar konuşmaya bağırmaya, taramalı tüfek gibi, öyle hırsla gözlerinden ateş çıkar gibi bağırıyor ki tükürükleri yüzüme geliyor. Kollarımdan sıkar, iter düşürür, omuzlarımdan tutup sarsar, bazen kafamı yere vururdum o sarsmalardan dolayı. Başımı vurmamak için kendimi sıktığımdan sonra günlerce hep boynum ağrırdı. Kollarımı sıktığı için hep kollarım morardı. Tişört giydiğimde uzun bişey giy şu kollarının halini görmiyim diye kızardı.

En son, boşanmayı netleştirdiğimde ben yerdeki halıda oturmuş kedimi seviyordum. Tartışmaya başladı sonra üstüme yürüyüp ben yerde otururken beni itti ve yere yatırdı, sonra üstüme çıkıp dizleri ile dizlerimi sıkıştırıp omuzlarından sarsmaya başladı. O sırada kafamı da vurdum yere. Ama çok güçlü bir şekilde. Kedim bile bas bas bağırdı ağladı kedimi hiç öyle görmemiştim kedimin öyle bi sesi olduğunu hiç duymamıştım.

Ben kurtulmak için tekme atıp üstümden itmeye çalıştıkça da sen bana nasıl vurursun deyip deyip daha da şiddetlendirdi. En son mutfaktan bişey alıp bana saplıcak sandım o kadar korktum ki derhal bu evden defol diye bas bas bağırdım. Ben gitmicem sen gideceksin dedi beni kucaklayıp dış kapıdan atmaya çalıştı. Kucağından kendimi yere attım.

Tüm bunları başlatan konu da dün o nöbetteyken ben bulaşık yıkamamıştım ev kokmuş neden yıkamamışım. Ben de işten yeni gelmiştim o an. Kendisi o gün sabah nöbetten çıkıp eve gelip yatmıştı ben gelene kadar yani akşama kadar.
AAAAA İĞRENÇ MAHLUK ay iyi ki boşanmışsın ablaaa Allah kurtarmış yemin ediyorum
 
Ayyy kiyamam... Bu ben 🥺
Markete hep birlikte giderdik, boşandıktan aylar sonra sonra tek gittim, rafların önünde hıçkıra hıçkıra ağladım.
Bastırma duygularını , ağla yaz anlat...
Boyle boyle azalacak geçecek
Ve üzerine git yapmakta zorlandığın şeylerin
Ağlaya ağlaya da olsa yemek yap
Bi süre sonra yeni yaşantına alışacaksın.
Sonra da o yeni yaşantına aşık olacaksın inan bana
Aşırı duygusal ve eski eşine aşırı bağımlı bir kadin olarak , çivi bile cakmasini beceremediğini düşünen her işini eski esi halletmis bi kadin olarak ben su an yalnız yaşıyorsam ve cook huzurlu ve mutluysam herkes atlatır diyorum
Bi anda degil adım adım...

Bugün çok zor bir gün geçirdim. Yasın atak dönemiydi sanki. Dünden hafif hafif kendini belli etti ve bugün beni resmen felç etti. Yataktan çıkamadım. Sürekli ağladım. Bağıra bağıra ağladım. Bana ulaşmaya çalışan insanları engelledim. Akşam üstü zorla kalkıp duş aldım. Duş almak bi tık iyi gelince bu siteye geldim. Bu konuya bakayım dedim, yorumları tekrar okudum. Buradaki yorumları okumak da iyi geliyor çünkü. Akıllı mantıklı bir iki yorum, aynı şeyleri yaşamış bir iki kişi, insana iyi geliyor. Yalnız olmadığım hissini veriyor. Sizin yaşadıklarınız da çok etkiledi beni. Anlattığınız kadarıyla biliyorum tabi. Bir şey sormak istiyorum. Biz de çok güzel anılar biriktirdik mesela, instagram storylerinde bayram gezilerini, pikniklerini, 2 sandalye 1 katlanır masa alıp bir su kenarında kahve içenleri görünce birebir aynılarını yaşadığım zamanlar geliyor aklıma. Sizin şuan yalnız çok huzurlu ve mutluyum dediğiniz noktaya gelmeniz ne kadar zaman aldı?
 
Canım insan geçmişi hatırlarken iyi şeylere tutunmaya meyillidir. Sürecin sonunda emin ol daha mutlu olacaksın, fiziksel şiddetin telafisi malesef yok. Ne olursa olsun sana şiddet gösterebilecek potansiyelde biriydi, bunu unutmamaya çalış. İnanıyorum ileride bu kararından dolayı çok çok çok mutlu olacaksın, Allah yardımcın olsun. ♥
 
Bugün çok zor bir gün geçirdim. Yasın atak dönemiydi sanki. Dünden hafif hafif kendini belli etti ve bugün beni resmen felç etti. Yataktan çıkamadım. Sürekli ağladım. Bağıra bağıra ağladım. Bana ulaşmaya çalışan insanları engelledim. Akşam üstü zorla kalkıp duş aldım. Duş almak bi tık iyi gelince bu siteye geldim. Bu konuya bakayım dedim, yorumları tekrar okudum. Buradaki yorumları okumak da iyi geliyor çünkü. Akıllı mantıklı bir iki yorum, aynı şeyleri yaşamış bir iki kişi, insana iyi geliyor. Yalnız olmadığım hissini veriyor. Sizin yaşadıklarınız da çok etkiledi beni. Anlattığınız kadarıyla biliyorum tabi. Bir şey sormak istiyorum. Biz de çok güzel anılar biriktirdik mesela, instagram storylerinde bayram gezilerini, pikniklerini, 2 sandalye 1 katlanır masa alıp bir su kenarında kahve içenleri görünce birebir aynılarını yaşadığım zamanlar geliyor aklıma. Sizin şuan yalnız çok huzurlu ve mutluyum dediğiniz noktaya gelmeniz ne kadar zaman aldı?


Keşke sarılma imkanım olsaydı sana...
O kadar iyi anlıyor ve hissediyorum ki içindeki acıyı.
Ben de ağlaya ağlaya aştım inan ki.
ama içimde bi yerde hep kendime, hayata dair bi umut da vardı

Bizim de çook anımız var. Tatiller, kamplar, piknikler... Çok tez canlı ve sosyal biriydi, hiç evde oturmazdık.
Evet insana çok koyuyor bu hatıralar, ama hayat daha bitmedi ki güzelim..
Bi yandan sana dünyaları seren bi adam bi yandan da canını acıtıyor, ruhunu kör bıçakla delik deşik ediyor, bu hayat mı ? bu aşk mı ?
Canı cehenneme sunduğu her zerre mutluluğun diyorsun bi yerden sonra..
İstemez eksik olsun diyorsun.
Çünkü hak etmediğini biliyorsun
İnsan olsalardı da kalsaydım diyorsun

" Sizin şuan yalnız çok huzurlu ve mutluyum dediğiniz noktaya gelmeniz ne kadar zaman aldı?" diye sormuşsun, sanırım 1 sene sonra çok çok daha iyiydim, hayatıma birini aldım hatta ama sonra geçen sene yaz aylarında (1 buçuk sene geçmişti) ciddi ataklar geçirdim, başa çıkamadığımı düşündüğüm zamanlar oldu, beynimi çıkarıp atmak istiyordum, duygularımla asla başa çıkamıyordum, gece gündüz ağlıyordum, evde duramıyordum evimin yakınlarında bi park var orda gidip saatlerce ağlıyordum, kendime kızıyordum neden geçmiyor diye , bu da aslında iyileşmenin en önemli parçasıymış sonradan fark ettim. Çünkü ardından bi duyarsızlaşma geldi.

Şu an zerre duygum yok. Başkası yaşamış gibi. Ben de çok değiştim dönüştüm.
Asla eski ben değilim, alakam yok o kadınla. Ama ona kızmayı da bıraktım.


Şimdiki ilişkimde sevgilim bana asla saygısızlık yapamaz, bırak şiddet uygulamayı bırak küfretmeyi.
Sınırlarım çok net. Ve hayat bitmiyor, bitmez. O piknikleri tatilleri seni hak eden bi adamla yaptığını düşünsene. Evet, henüz çok erken ama düşün, hayal et, umut et. Kendini asla kapatma hayata. Asla.
Bu uzun ömrümüzün bi bölümüydü sadece, asla tamamı değil. Hayat bitmedi. Bi dönem bitti, bu kadar.

Şu an çok yeni, çok çok yeni.
Ama geçecek.
Ben duvarlara tutuna tutuna ağlarken yüksek sesle "geçecek" diyordum.
Ve geçti. Çok şükür.
Sen de çıkacaksın bu yas sürecinden ve çok mutlu bi hayatın olacak, yepyeni bi sen olacaksın
Bambaşka bi kadın olacaksın, kimseye eyvallahı olmayan...
Işıl ışıl ışıldayacaksın, yeniden aşık olacaksın, kalbi kalbine denk bir adama denk geleceksin.
Geçecek.
 
Bugün çok zor bir gün geçirdim. Yasın atak dönemiydi sanki. Dünden hafif hafif kendini belli etti ve bugün beni resmen felç etti. Yataktan çıkamadım. Sürekli ağladım. Bağıra bağıra ağladım. Bana ulaşmaya çalışan insanları engelledim. Akşam üstü zorla kalkıp duş aldım. Duş almak bi tık iyi gelince bu siteye geldim. Bu konuya bakayım dedim, yorumları tekrar okudum. Buradaki yorumları okumak da iyi geliyor çünkü. Akıllı mantıklı bir iki yorum, aynı şeyleri yaşamış bir iki kişi, insana iyi geliyor. Yalnız olmadığım hissini veriyor. Sizin yaşadıklarınız da çok etkiledi beni. Anlattığınız kadarıyla biliyorum tabi. Bir şey sormak istiyorum. Biz de çok güzel anılar biriktirdik mesela, instagram storylerinde bayram gezilerini, pikniklerini, 2 sandalye 1 katlanır masa alıp bir su kenarında kahve içenleri görünce birebir aynılarını yaşadığım zamanlar geliyor aklıma. Sizin şuan yalnız çok huzurlu ve mutluyum dediğiniz noktaya gelmeniz ne kadar zaman aldı?
Rabbim size yardım etsin sizi feraha çıkarsın lütfen umutsuzluğa kapılmayın ne olur sadece 30 saniyeliğine olsun sözlerime kulak verin lutfen bakın çocuk sahibi olabilirdiniz tüm bunları gören yaşayan haliyle ruhunda yaralar açılan cocugunuz olabilirdi
İmkansızlık sebebiyle o evliliği sürdürmek zorunda her yaptığını tolerans etmek sineye çekmek zorunda olabilirdiniz inanın böyle bir sürü kadın var maalesef
Bakın gerçekten şanslı olduğunuz öyle çok husus var ki lutfen ama lutfen bunları yabana atmayın lutfen bunları düşünün lutfen bunlar icin şükredin kurtulmuşsunuz
O insan müsveddesi size neler yapmış neler yaşatmış lutfen aklınıza o iyi güzel duygusal romantik anlariniz geldiğinde hemen ama hemen o kötü anılarla değiştirin lutfen onu iyi hatırlamayin o bunu hak etmiyor Allahvtez vakitte ondan yaptıklarının hesabını sorsun
Güçlü bir insansınız okyanusu geçmişsiniz derede bogulmayin o kim size öyle davranmaya ne hakkı var
Belki de yapamazsınız sandı gidemezsiniz sandı oh ne guzel olmuş neye uğradığını şaşırmıştır beter olsun
 
Keşke sarılma imkanım olsaydı sana...
O kadar iyi anlıyor ve hissediyorum ki içindeki acıyı.
Ben de ağlaya ağlaya aştım inan ki.
ama içimde bi yerde hep kendime, hayata dair bi umut da vardı

Bizim de çook anımız var. Tatiller, kamplar, piknikler... Çok tez canlı ve sosyal biriydi, hiç evde oturmazdık.
Evet insana çok koyuyor bu hatıralar, ama hayat daha bitmedi ki güzelim..
Bi yandan sana dünyaları seren bi adam bi yandan da canını acıtıyor, ruhunu kör bıçakla delik deşik ediyor, bu hayat mı ? bu aşk mı ?
Canı cehenneme sunduğu her zerre mutluluğun diyorsun bi yerden sonra..
İstemez eksik olsun diyorsun.
Çünkü hak etmediğini biliyorsun
İnsan olsalardı da kalsaydım diyorsun

" Sizin şuan yalnız çok huzurlu ve mutluyum dediğiniz noktaya gelmeniz ne kadar zaman aldı?" diye sormuşsun, sanırım 1 sene sonra çok çok daha iyiydim, hayatıma birini aldım hatta ama sonra geçen sene yaz aylarında (1 buçuk sene geçmişti) ciddi ataklar geçirdim, başa çıkamadığımı düşündüğüm zamanlar oldu, beynimi çıkarıp atmak istiyordum, duygularımla asla başa çıkamıyordum, gece gündüz ağlıyordum, evde duramıyordum evimin yakınlarında bi park var orda gidip saatlerce ağlıyordum, kendime kızıyordum neden geçmiyor diye , bu da aslında iyileşmenin en önemli parçasıymış sonradan fark ettim. Çünkü ardından bi duyarsızlaşma geldi.

Şu an zerre duygum yok. Başkası yaşamış gibi. Ben de çok değiştim dönüştüm.
Asla eski ben değilim, alakam yok o kadınla. Ama ona kızmayı da bıraktım.


Şimdiki ilişkimde sevgilim bana asla saygısızlık yapamaz, bırak şiddet uygulamayı bırak küfretmeyi.
Sınırlarım çok net. Ve hayat bitmiyor, bitmez. O piknikleri tatilleri seni hak eden bi adamla yaptığını düşünsene. Evet, henüz çok erken ama düşün, hayal et, umut et. Kendini asla kapatma hayata. Asla.
Bu uzun ömrümüzün bi bölümüydü sadece, asla tamamı değil. Hayat bitmedi. Bi dönem bitti, bu kadar.

Şu an çok yeni, çok çok yeni.
Ama geçecek.
Ben duvarlara tutuna tutuna ağlarken yüksek sesle "geçecek" diyordum.
Ve geçti. Çok şükür.
Sen de çıkacaksın bu yas sürecinden ve çok mutlu bi hayatın olacak, yepyeni bi sen olacaksın
Bambaşka bi kadın olacaksın, kimseye eyvallahı olmayan...
Işıl ışıl ışıldayacaksın, yeniden aşık olacaksın, kalbi kalbine denk bir adama denk geleceksin.
Geçecek.

O kadar güzel anlatmışsın ki çok teşekkür ederim sana bedenen olmasa da yüreğimden sarılıyorum...

Şuanda ince bi çizgide ama kısmen atak dönemim geçmiş gibi hissediyorum, çünkü akşam kalkıp yavaş yavaş da olsa, durup durup nefes alarak da olsa, birkaç işimi hallettim. Atak anında hiçbir şey yapmak mümkün değil. Yarın da bir arkadaşımla kahvaltıya gideceğiz. Zihnimi ve duygularımı meşgul edecek inşallah.

Biz de türkiyede bir çok yeri (en azından en bilindik yerleri diyeyim) gezmiştik. Son zamanlarda o yerleri rastgele arkadaşlarımın storysinde gördüğümde bile diyorum ahh buraya ben de gitmiştim eşimle. Ve sanki bundan sonraki ilişkilerimde -bu ailemle bile olabilir- anı biriktirmeye korkar oldum. Biriyle anı biriktirmek demek ileride bir acıya sebepmiş gibi geliyor artık. Ya da hayat dedikleri şey belki de böyle bir şey. İnsanlar gelip geçiyor hayatımızdan.

1 seneden sonra iyi hissetmişken atak geçirmen çok sarsıcı olmuştur. İnsana geriye gidiyor gibi hissetirebilir. İyi hissetmenin de garantisi yok diye düşündürebilir. Gerçekten zor, ne diyeyim...

Şuanki psikolojimle tabi çok erken ama sonraki ilişkilerimde eski eşime benzeyen taraflar görüp eski eşimi özlerim diye korkuyorum ya da daha kötü biriyle karşılaşıp eskiyi ararım diye. Gelen gideni aratmasın inşallah. Sanırım zamanla değişecek bu algılarım.

Şuanda mutlu olmana o kadar sevindim ki.
Hem bana umut oldu, hem de bu huzuru hakettiğini anlıyorum. Dilerim bundan sonra o acıların mükafatını gördüğün huzurlu bir yaşama sahip olursun güzel kalpli arkadaşım... 🙏🏻🌸

Çok çok teşekkür ederim desteğin için...
 
Bugün çok zor bir gün geçirdim. Yasın atak dönemiydi sanki. Dünden hafif hafif kendini belli etti ve bugün beni resmen felç etti. Yataktan çıkamadım. Sürekli ağladım. Bağıra bağıra ağladım. Bana ulaşmaya çalışan insanları engelledim. Akşam üstü zorla kalkıp duş aldım. Duş almak bi tık iyi gelince bu siteye geldim. Bu konuya bakayım dedim, yorumları tekrar okudum. Buradaki yorumları okumak da iyi geliyor çünkü. Akıllı mantıklı bir iki yorum, aynı şeyleri yaşamış bir iki kişi, insana iyi geliyor. Yalnız olmadığım hissini veriyor. Sizin yaşadıklarınız da çok etkiledi beni. Anlattığınız kadarıyla biliyorum tabi. Bir şey sormak istiyorum. Biz de çok güzel anılar biriktirdik mesela, instagram storylerinde bayram gezilerini, pikniklerini, 2 sandalye 1 katlanır masa alıp bir su kenarında kahve içenleri görünce birebir aynılarını yaşadığım zamanlar geliyor aklıma. Sizin şuan yalnız çok huzurlu ve mutluyum dediğiniz noktaya gelmeniz ne kadar zaman aldı?
Ay sebebını bılmıyorum ama şu yorumunuza da ben ağladım ben hangi süreçteyim onu da bilmiyorum evladım var 9 aylık bazen bunalıyorum çocuk büyütmek zor eskı esıme bakıyorum aldattığı kadınla ne güzel gezıyor sankı benle göç öyle gülmüyordu görmüyorum canlı hiç fakat boşanma davasında kadını sahıt yazdırmış ve bende bir umut delil biriktirmek için yapıyorum avukatım fotoğrafları çıkartalım mahkemede sunacağım dedi el ele öperken vs.fotoğraf görüyorum canımı yakmıyor ama benı çocuğumla bu halde bırakıp kendısının kadının malları ile lüks hayata çıkmasını sanırım kıskanıyorum ay bilmiyorum gerçekten ne zaman bitecek nasıl geçecek
 
Rabbim size yardım etsin sizi feraha çıkarsın lütfen umutsuzluğa kapılmayın ne olur sadece 30 saniyeliğine olsun sözlerime kulak verin lutfen bakın çocuk sahibi olabilirdiniz tüm bunları gören yaşayan haliyle ruhunda yaralar açılan cocugunuz olabilirdi
İmkansızlık sebebiyle o evliliği sürdürmek zorunda her yaptığını tolerans etmek sineye çekmek zorunda olabilirdiniz inanın böyle bir sürü kadın var maalesef
Bakın gerçekten şanslı olduğunuz öyle çok husus var ki lutfen ama lutfen bunları yabana atmayın lutfen bunları düşünün lutfen bunlar icin şükredin kurtulmuşsunuz
O insan müsveddesi size neler yapmış neler yaşatmış lutfen aklınıza o iyi güzel duygusal romantik anlariniz geldiğinde hemen ama hemen o kötü anılarla değiştirin lutfen onu iyi hatırlamayin o bunu hak etmiyor Allahvtez vakitte ondan yaptıklarının hesabını sorsun
Güçlü bir insansınız okyanusu geçmişsiniz derede bogulmayin o kim size öyle davranmaya ne hakkı var
Belki de yapamazsınız sandı gidemezsiniz sandı oh ne guzel olmuş neye uğradığını şaşırmıştır beter olsun

Çok teşekkür ederim... Boşanabilmek de bir nimet gerçekten, anlıyorum. Çok haklısınız. Beni sürümcemede bırakmadan anlaşmalı olarak boşandık bitti gitti. Ve ben de hayatıma kaldığım yerden devam edebiliyorum bu büyük bir nimet, farkındayım. Allah istemediği bir hayata boyun eğen tüm kadınları o hayattan kurtarıp istedikleri hayata sevketsin inşallah 😔

Bir arkadaşım da, elinde çok güçlü kanıtları olmasına rağmen karşı taraf pislik çıkardığı için 3 yıldır çekişmeli boşanma ile boşanmaya çalışıyor. O da bana şey demişti, anlaşmalı olarak 10 günde boşandın bu öyle güzel bir şey ki demişti...

Boşanmak bir dert, boşandıktan sonrası geçinebilmek yeni bir hayat kurabilmek ve hayatın gerçekleri ayrı bir dert ... Ben çalışıyor olmama rağmen maddi olarak zorlandım. Hayat baktığımız yerden çok değişiyor gerçekten :(

Şuan eski eş halinden gayet memnun görünüyor, benden kurtulmuş gibi davranıyor. Son süreçte biraz açık kapı bırakan bendim çünkü. O da anlıyordu istese barışabileceğini. Her ne kadar dur demesem de o beni anlıyordu gözyaşlarımdan. Heralde ben çok mutlu olup hayatıma huzurlu bir şekilde devam ettiğimde asıl o zaman şaşıracaktır. İnşallah o günlere çabucak ulaşırım 🙏🏻😔

Çok teşekkür ederim desteğiniz için...
 
Ay sebebını bılmıyorum ama şu yorumunuza da ben ağladım ben hangi süreçteyim onu da bilmiyorum evladım var 9 aylık bazen bunalıyorum çocuk büyütmek zor eskı esıme bakıyorum aldattığı kadınla ne güzel gezıyor sankı benle göç öyle gülmüyordu görmüyorum canlı hiç fakat boşanma davasında kadını sahıt yazdırmış ve bende bir umut delil biriktirmek için yapıyorum avukatım fotoğrafları çıkartalım mahkemede sunacağım dedi el ele öperken vs.fotoğraf görüyorum canımı yakmıyor ama benı çocuğumla bu halde bırakıp kendısının kadının malları ile lüks hayata çıkmasını sanırım kıskanıyorum ay bilmiyorum gerçekten ne zaman bitecek nasıl geçecek

Ah canım güzel insan ağlama... son güler iyi güler, o işler hiç belli olmaz, birinin hüznü üzerine mutluluk kurulmaz, bedelini sonra daha ağır şekilde ödeyecek onlar... siz boşandıktan sonra mı anladınız mahkemede şahit olan kadının aslında aldattığı kadın olduğunu :(
 
Ah canım güzel insan ağlama... son güler iyi güler, o işler hiç belli olmaz, birinin hüznü üzerine mutluluk kurulmaz, bedelini sonra daha ağır şekilde ödeyecek onlar... siz boşandıktan sonra mı anladınız mahkemede şahit olan kadının aslında aldattığı kadın olduğunu :(
Ben boşanmadım boşanma davam devam edıyor 2.durusma perşembe günü ben doğuma 1 ay varken aldatıldığımı kart ekstremden öğrendim lüks hediye ve tatille
 
Back
X