Son kullanma tarihi geçmiş, bayatlamış bir tarayıcı kullanıyorsanız. Mercedes kullanmak yerine tosbaya binmek gibi... Websiteleri düzgün görüntüleyemiyorsanız eh, bi zahmet tarayıcınızı güncelleyiniz. Modern Web standartlarını karşılayan bir tarayıcı alternatifine göz atın.
Yanlış mı anladım sizi kadını edepsizce aldatmış üstelik hastalık bulaştırmış bir adamı boşama diyorsunuz öyle mi ??? Pes.
Yıllar önce annem böyle igrenc bir adamdan boşandı annemle birlikte kuru ekmek yedim ama hiçbir zaman neden demedim merak etmeyin çocuklar yanlarında güçlü bir anne görünce daha da güçleniyor
Bu arada konu sahibi o kadar da çaresiz değil ailesi var abisi var. Evliliğine devammet deseler bile ailesine gitse kimse defol deyip kapidan kovmaz ki bu durumda bile bir çare bulunurdu
Çocuklar kaç yaşında bilmiyorum ama okul çağında ise kafi zaten .
Bosanir ailesinin yanına gider ise girer calisir
Bunu yapan binlerce milyonlarca kadın var
Siz hala hangi kafada yaşıyorsunuz?
Zor olacakmış olsun
Şimdiki hayatı çok mu güzel ?
Seni en iyi niye ben anlarım yazıyorsunuz ?
Belli ki aldatılıp affetmişsiniz bu sizin kararınız ama burada insanlara yanlış karar vermesini sebep olmayın
İnsan asıl keskeyi içinde bulunduğu bataklıktan çıkmayıp yıllarını o çukurda geçirip yaşlanınca yaşar
Acaba der başka bur hayat benim için mümkün muydu ?
Ben olsam derdim imsan yaşadıklarından çok yaşayamadıkları için pişman olur bu hayatta
Evet yanlış anlamışsınız çünkü şimdi değil guclenince bosanin demişim asla bosanmayin sakın ayrılmayın dememiştim şimdi ayrılmayın önce guclenin demişim boşanma ile hayatınıza maddi darlık sıkıntı eza cefa gelmesin demişim dönün yine okuyun
Okudum ve midem bulandi. Sizi aldatan bi adamdan neyin özürünu beklediniz anlayamadım? Nereden bakarsan bak igrenc bi durum. Yetmemis size hastalik bulastirmis yetmemis zeytinyaği gibi uste cikmis. Kanitlarinizla dava acip tazminati alip bosayacaktiniz. Hala gitme diye yalvarmissiniz defolsun gitsin gelmesin bi daha.Alacaklarinizi alin calismiyorsaniz calisin bosayin su rezili . Bir de neden ailenizden onay bekliyorsunuz ki onu anlayamadım. 30 yasina gelmişsiniz artik bakin önünüze
Liseyi bitirdin mi? Artik tezgahtarlik isleri bile lise mezuniyeti ariyor ki lise mezunlari o islere giremiyor bile cunku lisans mezunlari calismak zorunda kaliyor maalesef o magazalarda. Su an elinde bir araba var. Ailenin tavri belli. Bosandiktan sonra kocan nafaka verir mi muallak. Ise hadi girdin diyelim ne kazanicaksin da ev tutacaksin. Araba parasi biter, hazir para sonucta.
Maalesef konu sahibi senin icin en mantikli yol bu isleri kabullenip evliligine devam etmen. Bir suru kadin caresizlikten bu sekilde. Ev arkadasligi yapiyorlar adeta kocalariyla. Adamlar da disarida gonul eglendiriyorlar. 16 yasinda evlilik yapip ustune iki de cocuk dogurunca bu son kacinilmaz olmus.
Hic bu "duzenini" bozma sen zararli cikarsin.
Merhabalar üşenmeden okuyup yol gösteren olur diye derdimi buraya dökmek isyedim. 28 yaşındayım 12 yıllık bir evliliğim var çok küçük yasta yapılmış bu evliliğin yükünü büyüdükçe anlamama rağmen hep yuvama sahip çıkma içgüdüsü olmuştu bende. Ta ki 6 Şubat depremlerine kadar. Eşim 1 yıllık yurtdışına gitmişti öyle özlemle beklemiştim ki yalvarmıştım gitmemesi için o 1 yıl bana 10 yıl gibi geçmişti hem özlem hemde 2 çocuğun sorumluluğu beni mahvetmisti. Sonunda gelmişti ama kadın hissediyor hiç bir şey eskisi gibi değildi bana yaklaşımı ondaki değişiklikler hemen fark etmiştim ama öyle özlemiştim ki konduramadım peşine düşmedim ama o gün bur arkadaşımı arayıp demiştim birşey var peşine düşmeyecegim ama var hissediyorum...2 hafta sonra deprem oldu aniden gece vakti sokakta kaldık heryer enkaz soğuk çaresizlik. Bir lokantada bir gece geçirdik başka şehire gitmek üzere yola çıkacaktık nasıl oldu hatırlamıyorum eşimin telefonu da bana geçmiş internet geldi mi bir haner var mı diye bakmak isterken elimi cebime attım eşimin telefonu direk Instagram açıktı zaten. Neyse baktım başka bir hesap yana kaydırdım mesajlar... O kadınla konuştuğu arkadaşlarıyla yaptığı seviyesiz onalrca mide bulandırıcı konuşma hepsini okudum okudukça ellerim uyuşmaya kititlenmeye başladı. Şuan sorsanız ayrıntılı anlatamam çünkü hem deprem şoku hem ihanet sanki hafızamın o kısmı silinmiş gibi kavga hesap sorma sessizlik ve hak etmedim hissiyle yanıp kavrulma gerisi. Önce evim sonra yuvam yıkılmıştı... Sonrasında çocuklar için hem ağlayıp hem yola düştüm ailem çoktan deprem bölgesini bırakıp başka şehre yola çıkmıştı onların yanına gitmekti istediğim ama esim başka bir yere otele götürdü 3 gün kaldık sorarsanız o 3 günde ne oldu diye kocaman bir sessizlik ne kendini anlatma ne özür ne izah. Arada gözleri dolar yüzüme bakar sanırsam pişman olduğunu anlamami isterdi ama konuşmadı tek dediği seni bırakmam. Ya bi anlat kendini özür dile pişmanım de ama yapmadı eşim hep böyleydi kavga edince bile düzelecegim derdi ama onun düzeltmekten kastı birşey olmamış gibi davranmaktı konuşmak yok davranışa yansıyan bir hareket yok ! Bir kavga olsa ertesi gün onun hakkında konuşmaz yorum yapmaz üstünü örtünce halloldu diye devam ederdi en büyük sorunumuz buydu ben konuşur saatlerce neden rahatsız olduğumu dile getirir bazen yükselir kavgaya çevirirdim ama anlaşılmazdım sadece yüzüme bakar işine gelen cümleleri seçer ordan yürür ve kavgayı kapatıp ertesi gün birşey olmamış gibi yasar giderdi. Neyse devam edeyim otelden ayrılıp ailemin yanına gittik zehir gibi geçen 3 günün sonunda ailem biliyordu zaten ama annem babama hafifletip "amaan birisiyle konuşurken yakalamış" diyerek üzerini örttü iki çocuğun var herkes enkaz altında bekle gidecek evimiz bile yok nereye geleceksin gibi bir konuşma yaptı ve sonrasında eşim bundan destek alarak en iyi yaptığı şeyi yaptı üstünü kapattı... Bana sen ne hissettin derseniz -ki kimse sormadı o ara için yanıyordu ama seviyordum da özlemiştim de gururuma ihanet edip tamam dedim bende birşey olmamış gibi yapayım bir kere dedim. Üstelik ikinci kez affedişim olmuştu. Küçük oğluma hamileykem de yakaladım ama yeni hamileydim bırakmadım yine. Sonrasında sanki o beni değil de ben onu aldatmışım gibi alıngan tavırlar arkasında gezmemi istemesi sürekli kümesi ve ilgisizlik. 360 derece değişmişti herşey ben onlarla uğraşırken birde birlikte olduğu kadından hpv kapmış ve bana bulaştı 1.5 senedir de bu hastalıkla uğraşıyorum. İğneleri yaptırdım kötü huylusu değil ama iyi huylu cilt kanseri türevi kısacası ve önümüzdeki ay yine kontrolüm var rahme sıçrama yapmış kontrol etmek için. Hastalığım sonrasında değişen tavırları ve bitmek bilmeyen büyük kavgalar üst üste geldi ve özlemle beklediğim adamı görmeye tahammülum yok artık. Şuan yine yurtdışında 1 yıllığına gitti ve herşeye rağmen yalvardım gitme bak hastayım bi düzlüğe çıkalım 1 yıl çok uzun bir zaman bir kere gittin evliliğimiz bozuldu bunda biter dedim evrakları geldiği güne kadar yalvardım ama yine kavgayla sonuçlandı. Ve 12 yıllık evliliğimizde ben herşeyi tek başıma idame edip yalnızlığa alışmış bir kadına döndüm evin tüm yükü alacak verecek herşey bende tükendim artık. Aileme bahsettim annem 2 yıldır boşanma isteğimi bimesine rağmen umursamadi 2 çocuğun var idare et dedi babama söyledik annemi araya soktum babam olmaz demiş yediği önünde yemediği arkasında altında arabası her ay parasını da yatırıyor neyi varmış boşanacak demiş. Ben ailemden 12 yılda tek bir istekte bulunmadım kan kustum içimde hallettim bir kere arkamda dursunlar istedim yapmadılar ama öyle yada böyle kabul edecekler rest çekip yanlız kalmak istemiyorum haliyle korku var insanda yeni hayata dair yanımda olsunlar istiyorum. Şuan eşimle tartışma kavga vs. Yok çünkü ben kendimi anlatmayı bıraktım ona sorsanız herşey yolunda ama ben kafamda zaten boşadım onu karşıma alıp konuşayım mı yoksa bir kavga anında herşeyi yakıp bitti artık mı diyeyim bilmiyorum ama tek bildiğim artık burdan dönüş yok ve düzelmez bu evlilik çünkü içimde ona karşı herşey bitti. Özlemle her gün gözyaşı ile bekleyen bir kadından ruhsuz enerjisi çekilmiş mutsuz bir eve hapsolmuş bir kadına döndüm gülemiyorum yataktan kalkamıyorum bazen burda boşanıp yeniden başlayan kadınların hikâyeleri beni mutlu ediyor hayal kuruyorum bende öyle mutlu olabilecek miyim diye sırtımdaki kamburu atmak istiyorum ama eşim kesinlikle istemeyecek kendince düzelmiş ve gözü benden başka kimseyi görmüyo ona kalırsa ama benim içimde herşey öldü. Ailemi manipüle edecek ağlayacak istemiyorum çözülmeyecek sorunumuz yok diyecek ailem bana baskı yapacak bunların hepsini biliyorum. Çokça dua ve akıl bekliyorum. Ne yapmalıyım karşıma alıp konuşayım mı yoksa kavga edip bitireyim mi?
Çok benzerini yaşadım aldatmasına rağmen affettim de ama her seferinde daha da çok yaptı .baktım konuşursak asla bırakmayacak bir gün çoçuklarımı alıp evi terk ettim. Haftaya boşanma davamız var evet bir yanım eksik ama bir yanım eskisinden daha onurlu ve daha huzurlu. Ben eksik olan yanımı değil onurlu yanımı seçtim. Tercih sizin? Belki de eksiklik dediğim sadece yılların alışkanlığı onu da bırakırım zamanla. Eskisi gibi param yok belkiama bir kap yemeği iki çocuğumla huzurla yiyoruz, kimseye muhtaç değiliz, ve bugün kimle yatıp kalkıp bana geldi dediğim bir erkek bozuntusunu takip etmek zorunda değilim
Yuva değil sizinki erken yaşta yapılmış sorumlulukların altında kalmış bir birliktelik kendinizi tanımadan hayatı bilmeden gözünüzü açıp deneyim nedir bilmeden kuş mi salı kanat açıp emeklemeden uçmaya kalkmak gibi ciddi iletişim sorununuz var beraber biz olmanın keyfi olmamış özlemek yetmez sevmek yetmez tek taraflı .Esinizde sussun bildigini yapsın istediği gibi yaşasın özür dilerse ne olacak ilk degilki bu yapılan son da değil .Siz nasıl güvenip yaşlanacaksıniz bu eş ile .Hadi çocuklar küçük arada mecbur tutkal görevi onlar büyüyünce siz neyi paylasacaksiniz .Sevgili konu sahibi yuvanın temeli sadakattir.O yoksa hicbirsey yok .Sadakatsizligini ispat edip tazminat alarak def edin Aldatilip hastalık bulanda anne babanız değil onlara hatırlatın onlar sizin anne babanız elalemin derdine kızlarına dert olmasinlar ne garip yanı insan evladı için dünyayı yıkar kocaymis hadi oradan babanızın yerinde olsam döver atarım kapıya .....Sinir oldum Anne babanız sizin sahibiniz değil ruhunuz onların değil ya yanınızda olsunlar yada gölge etmesinler .
affetmeniz, hastalık kapmanız yorumsuz ...
madem 1 sene yok, adamın yolladığı bir senelik parayı biriktir, ek masraf çıkartıp üst üste koy.
baban size kan kusturur döndün diye, bari kendi evinde biriktir o gelince boşandığında kenarda birikimin olsun.
Merhabalar üşenmeden okuyup yol gösteren olur diye derdimi buraya dökmek isyedim. 28 yaşındayım 12 yıllık bir evliliğim var çok küçük yasta yapılmış bu evliliğin yükünü büyüdükçe anlamama rağmen hep yuvama sahip çıkma içgüdüsü olmuştu bende. Ta ki 6 Şubat depremlerine kadar. Eşim 1 yıllık yurtdışına gitmişti öyle özlemle beklemiştim ki yalvarmıştım gitmemesi için o 1 yıl bana 10 yıl gibi geçmişti hem özlem hemde 2 çocuğun sorumluluğu beni mahvetmisti. Sonunda gelmişti ama kadın hissediyor hiç bir şey eskisi gibi değildi bana yaklaşımı ondaki değişiklikler hemen fark etmiştim ama öyle özlemiştim ki konduramadım peşine düşmedim ama o gün bur arkadaşımı arayıp demiştim birşey var peşine düşmeyecegim ama var hissediyorum...2 hafta sonra deprem oldu aniden gece vakti sokakta kaldık heryer enkaz soğuk çaresizlik. Bir lokantada bir gece geçirdik başka şehire gitmek üzere yola çıkacaktık nasıl oldu hatırlamıyorum eşimin telefonu da bana geçmiş internet geldi mi bir haner var mı diye bakmak isterken elimi cebime attım eşimin telefonu direk Instagram açıktı zaten. Neyse baktım başka bir hesap yana kaydırdım mesajlar... O kadınla konuştuğu arkadaşlarıyla yaptığı seviyesiz onalrca mide bulandırıcı konuşma hepsini okudum okudukça ellerim uyuşmaya kititlenmeye başladı. Şuan sorsanız ayrıntılı anlatamam çünkü hem deprem şoku hem ihanet sanki hafızamın o kısmı silinmiş gibi kavga hesap sorma sessizlik ve hak etmedim hissiyle yanıp kavrulma gerisi. Önce evim sonra yuvam yıkılmıştı... Sonrasında çocuklar için hem ağlayıp hem yola düştüm ailem çoktan deprem bölgesini bırakıp başka şehre yola çıkmıştı onların yanına gitmekti istediğim ama esim başka bir yere otele götürdü 3 gün kaldık sorarsanız o 3 günde ne oldu diye kocaman bir sessizlik ne kendini anlatma ne özür ne izah. Arada gözleri dolar yüzüme bakar sanırsam pişman olduğunu anlamami isterdi ama konuşmadı tek dediği seni bırakmam. Ya bi anlat kendini özür dile pişmanım de ama yapmadı eşim hep böyleydi kavga edince bile düzelecegim derdi ama onun düzeltmekten kastı birşey olmamış gibi davranmaktı konuşmak yok davranışa yansıyan bir hareket yok ! Bir kavga olsa ertesi gün onun hakkında konuşmaz yorum yapmaz üstünü örtünce halloldu diye devam ederdi en büyük sorunumuz buydu ben konuşur saatlerce neden rahatsız olduğumu dile getirir bazen yükselir kavgaya çevirirdim ama anlaşılmazdım sadece yüzüme bakar işine gelen cümleleri seçer ordan yürür ve kavgayı kapatıp ertesi gün birşey olmamış gibi yasar giderdi. Neyse devam edeyim otelden ayrılıp ailemin yanına gittik zehir gibi geçen 3 günün sonunda ailem biliyordu zaten ama annem babama hafifletip "amaan birisiyle konuşurken yakalamış" diyerek üzerini örttü iki çocuğun var herkes enkaz altında bekle gidecek evimiz bile yok nereye geleceksin gibi bir konuşma yaptı ve sonrasında eşim bundan destek alarak en iyi yaptığı şeyi yaptı üstünü kapattı... Bana sen ne hissettin derseniz -ki kimse sormadı o ara için yanıyordu ama seviyordum da özlemiştim de gururuma ihanet edip tamam dedim bende birşey olmamış gibi yapayım bir kere dedim. Üstelik ikinci kez affedişim olmuştu. Küçük oğluma hamileykem de yakaladım ama yeni hamileydim bırakmadım yine. Sonrasında sanki o beni değil de ben onu aldatmışım gibi alıngan tavırlar arkasında gezmemi istemesi sürekli kümesi ve ilgisizlik. 360 derece değişmişti herşey ben onlarla uğraşırken birde birlikte olduğu kadından hpv kapmış ve bana bulaştı 1.5 senedir de bu hastalıkla uğraşıyorum. İğneleri yaptırdım kötü huylusu değil ama iyi huylu cilt kanseri türevi kısacası ve önümüzdeki ay yine kontrolüm var rahme sıçrama yapmış kontrol etmek için. Hastalığım sonrasında değişen tavırları ve bitmek bilmeyen büyük kavgalar üst üste geldi ve özlemle beklediğim adamı görmeye tahammülum yok artık. Şuan yine yurtdışında 1 yıllığına gitti ve herşeye rağmen yalvardım gitme bak hastayım bi düzlüğe çıkalım 1 yıl çok uzun bir zaman bir kere gittin evliliğimiz bozuldu bunda biter dedim evrakları geldiği güne kadar yalvardım ama yine kavgayla sonuçlandı. Ve 12 yıllık evliliğimizde ben herşeyi tek başıma idame edip yalnızlığa alışmış bir kadına döndüm evin tüm yükü alacak verecek herşey bende tükendim artık. Aileme bahsettim annem 2 yıldır boşanma isteğimi bimesine rağmen umursamadi 2 çocuğun var idare et dedi babama söyledik annemi araya soktum babam olmaz demiş yediği önünde yemediği arkasında altında arabası her ay parasını da yatırıyor neyi varmış boşanacak demiş. Ben ailemden 12 yılda tek bir istekte bulunmadım kan kustum içimde hallettim bir kere arkamda dursunlar istedim yapmadılar ama öyle yada böyle kabul edecekler rest çekip yanlız kalmak istemiyorum haliyle korku var insanda yeni hayata dair yanımda olsunlar istiyorum. Şuan eşimle tartışma kavga vs. Yok çünkü ben kendimi anlatmayı bıraktım ona sorsanız herşey yolunda ama ben kafamda zaten boşadım onu karşıma alıp konuşayım mı yoksa bir kavga anında herşeyi yakıp bitti artık mı diyeyim bilmiyorum ama tek bildiğim artık burdan dönüş yok ve düzelmez bu evlilik çünkü içimde ona karşı herşey bitti. Özlemle her gün gözyaşı ile bekleyen bir kadından ruhsuz enerjisi çekilmiş mutsuz bir eve hapsolmuş bir kadına döndüm gülemiyorum yataktan kalkamıyorum bazen burda boşanıp yeniden başlayan kadınların hikâyeleri beni mutlu ediyor hayal kuruyorum bende öyle mutlu olabilecek miyim diye sırtımdaki kamburu atmak istiyorum ama eşim kesinlikle istemeyecek kendince düzelmiş ve gözü benden başka kimseyi görmüyo ona kalırsa ama benim içimde herşey öldü. Ailemi manipüle edecek ağlayacak istemiyorum çözülmeyecek sorunumuz yok diyecek ailem bana baskı yapacak bunların hepsini biliyorum. Çokça dua ve akıl bekliyorum. Ne yapmalıyım karşıma alıp konuşayım mı yoksa kavga edip bitireyim mi?
Konu sahibesi Allah yardımcın olsun.insallah çocuklar yara almadan en iyi şekilde çıkarlar bu süreçten.kararli olun ve maddiyatinizi iyileştirmeye çalışın
Uzakta evet ama eninde sonunda gelecek benden beklentileri olacak bunları istemiyorum birde delirmiş gibi saat mekan farketmeksizin görüntülü arıyor ne giydin ne zaman çıktın ne zaman döneceksin eve neden çok makyaj yaptın saçın böyle güzel olmuş dikkat çekersin kıskanıyorum vs vs. Bunlardan da bıktım sürekli kontrol hesap sorma ben böyle bir adama hesap vermek bile istemiyorum
Senin yaşındayken ilk aldatılma mi yaşadım bende çok küçük yaşta bir evlilik yapmıştım.. Ama ne yaptım onu affetmiş gibi yaptım ayrılmadım.. Bana burda yüz göz oldunuz herşey daha kotu olacak dediler doğru demişler..aradan 5 6 yıl geçti herşey daha kotu oldu.. geçen her.gun bosanmadigima pişman oldum. Daha arsız daha yüzsüz oluyorlar affedildikce inan.. benim eşim öyle çirkinleşti işte hala onunla uğraşıyorum.. ben bu süreçte bu günleri göreceğini hissetmiş gibi para biriktirmistim şimdide iş arıyorum 3 tane çocuk ile boşanmak icin. .Kendim beceremedim ama boşan diyorum kardeşim huzur istiyorsan
Merhabalar üşenmeden okuyup yol gösteren olur diye derdimi buraya dökmek isyedim. 28 yaşındayım 12 yıllık bir evliliğim var çok küçük yasta yapılmış bu evliliğin yükünü büyüdükçe anlamama rağmen hep yuvama sahip çıkma içgüdüsü olmuştu bende. Ta ki 6 Şubat depremlerine kadar. Eşim 1 yıllık yurtdışına gitmişti öyle özlemle beklemiştim ki yalvarmıştım gitmemesi için o 1 yıl bana 10 yıl gibi geçmişti hem özlem hemde 2 çocuğun sorumluluğu beni mahvetmisti. Sonunda gelmişti ama kadın hissediyor hiç bir şey eskisi gibi değildi bana yaklaşımı ondaki değişiklikler hemen fark etmiştim ama öyle özlemiştim ki konduramadım peşine düşmedim ama o gün bur arkadaşımı arayıp demiştim birşey var peşine düşmeyecegim ama var hissediyorum...2 hafta sonra deprem oldu aniden gece vakti sokakta kaldık heryer enkaz soğuk çaresizlik. Bir lokantada bir gece geçirdik başka şehire gitmek üzere yola çıkacaktık nasıl oldu hatırlamıyorum eşimin telefonu da bana geçmiş internet geldi mi bir haner var mı diye bakmak isterken elimi cebime attım eşimin telefonu direk Instagram açıktı zaten. Neyse baktım başka bir hesap yana kaydırdım mesajlar... O kadınla konuştuğu arkadaşlarıyla yaptığı seviyesiz onalrca mide bulandırıcı konuşma hepsini okudum okudukça ellerim uyuşmaya kititlenmeye başladı. Şuan sorsanız ayrıntılı anlatamam çünkü hem deprem şoku hem ihanet sanki hafızamın o kısmı silinmiş gibi kavga hesap sorma sessizlik ve hak etmedim hissiyle yanıp kavrulma gerisi. Önce evim sonra yuvam yıkılmıştı... Sonrasında çocuklar için hem ağlayıp hem yola düştüm ailem çoktan deprem bölgesini bırakıp başka şehre yola çıkmıştı onların yanına gitmekti istediğim ama esim başka bir yere otele götürdü 3 gün kaldık sorarsanız o 3 günde ne oldu diye kocaman bir sessizlik ne kendini anlatma ne özür ne izah. Arada gözleri dolar yüzüme bakar sanırsam pişman olduğunu anlamami isterdi ama konuşmadı tek dediği seni bırakmam. Ya bi anlat kendini özür dile pişmanım de ama yapmadı eşim hep böyleydi kavga edince bile düzelecegim derdi ama onun düzeltmekten kastı birşey olmamış gibi davranmaktı konuşmak yok davranışa yansıyan bir hareket yok ! Bir kavga olsa ertesi gün onun hakkında konuşmaz yorum yapmaz üstünü örtünce halloldu diye devam ederdi en büyük sorunumuz buydu ben konuşur saatlerce neden rahatsız olduğumu dile getirir bazen yükselir kavgaya çevirirdim ama anlaşılmazdım sadece yüzüme bakar işine gelen cümleleri seçer ordan yürür ve kavgayı kapatıp ertesi gün birşey olmamış gibi yasar giderdi. Neyse devam edeyim otelden ayrılıp ailemin yanına gittik zehir gibi geçen 3 günün sonunda ailem biliyordu zaten ama annem babama hafifletip "amaan birisiyle konuşurken yakalamış" diyerek üzerini örttü iki çocuğun var herkes enkaz altında bekle gidecek evimiz bile yok nereye geleceksin gibi bir konuşma yaptı ve sonrasında eşim bundan destek alarak en iyi yaptığı şeyi yaptı üstünü kapattı... Bana sen ne hissettin derseniz -ki kimse sormadı o ara için yanıyordu ama seviyordum da özlemiştim de gururuma ihanet edip tamam dedim bende birşey olmamış gibi yapayım bir kere dedim. Üstelik ikinci kez affedişim olmuştu. Küçük oğluma hamileykem de yakaladım ama yeni hamileydim bırakmadım yine. Sonrasında sanki o beni değil de ben onu aldatmışım gibi alıngan tavırlar arkasında gezmemi istemesi sürekli kümesi ve ilgisizlik. 360 derece değişmişti herşey ben onlarla uğraşırken birde birlikte olduğu kadından hpv kapmış ve bana bulaştı 1.5 senedir de bu hastalıkla uğraşıyorum. İğneleri yaptırdım kötü huylusu değil ama iyi huylu cilt kanseri türevi kısacası ve önümüzdeki ay yine kontrolüm var rahme sıçrama yapmış kontrol etmek için. Hastalığım sonrasında değişen tavırları ve bitmek bilmeyen büyük kavgalar üst üste geldi ve özlemle beklediğim adamı görmeye tahammülum yok artık. Şuan yine yurtdışında 1 yıllığına gitti ve herşeye rağmen yalvardım gitme bak hastayım bi düzlüğe çıkalım 1 yıl çok uzun bir zaman bir kere gittin evliliğimiz bozuldu bunda biter dedim evrakları geldiği güne kadar yalvardım ama yine kavgayla sonuçlandı. Ve 12 yıllık evliliğimizde ben herşeyi tek başıma idame edip yalnızlığa alışmış bir kadına döndüm evin tüm yükü alacak verecek herşey bende tükendim artık. Aileme bahsettim annem 2 yıldır boşanma isteğimi bimesine rağmen umursamadi 2 çocuğun var idare et dedi babama söyledik annemi araya soktum babam olmaz demiş yediği önünde yemediği arkasında altında arabası her ay parasını da yatırıyor neyi varmış boşanacak demiş. Ben ailemden 12 yılda tek bir istekte bulunmadım kan kustum içimde hallettim bir kere arkamda dursunlar istedim yapmadılar ama öyle yada böyle kabul edecekler rest çekip yanlız kalmak istemiyorum haliyle korku var insanda yeni hayata dair yanımda olsunlar istiyorum. Şuan eşimle tartışma kavga vs. Yok çünkü ben kendimi anlatmayı bıraktım ona sorsanız herşey yolunda ama ben kafamda zaten boşadım onu karşıma alıp konuşayım mı yoksa bir kavga anında herşeyi yakıp bitti artık mı diyeyim bilmiyorum ama tek bildiğim artık burdan dönüş yok ve düzelmez bu evlilik çünkü içimde ona karşı herşey bitti. Özlemle her gün gözyaşı ile bekleyen bir kadından ruhsuz enerjisi çekilmiş mutsuz bir eve hapsolmuş bir kadına döndüm gülemiyorum yataktan kalkamıyorum bazen burda boşanıp yeniden başlayan kadınların hikâyeleri beni mutlu ediyor hayal kuruyorum bende öyle mutlu olabilecek miyim diye sırtımdaki kamburu atmak istiyorum ama eşim kesinlikle istemeyecek kendince düzelmiş ve gözü benden başka kimseyi görmüyo ona kalırsa ama benim içimde herşey öldü. Ailemi manipüle edecek ağlayacak istemiyorum çözülmeyecek sorunumuz yok diyecek ailem bana baskı yapacak bunların hepsini biliyorum. Çokça dua ve akıl bekliyorum. Ne yapmalıyım karşıma alıp konuşayım mı yoksa kavga edip bitireyim mi?
Bir sene yokmus ya bir sene keyfine bak para biriktir cocugun bıraz daha buyur kres yasına gelir en azından bir sene de bosanmak için hazırlık yap sonra dönunce kavga mavga etme direk açık açık konus anlaşmali boşan
Hastasınız bide .bir sene para biriktirin en küçük cocugunuz biraz buyusun ailenız destek olmasa bile krese gidecek yaşa ulaşşın.siz o arada tedavi de olun saglıgınız için.dr yasak koydu diyip adamla beraber olmayın redavi asamasındayım zaten sen bulastırdun diyin.artık aramalarına falan bir sene idare edin sonra da dava açın
