Boşanmış Kadına Yönelik Bakış Açısı

Öncelikle İlk tanıştığınızda söylemeniz gerekiyordu.
İkinci olarak artık insanlar evli hatta çocuklu kadınlara bile aşık olup gözü karartıp hayatlarını değiştiriyor, değil boşanmış :))
Sanırım bu çocuk 20 yaşında falan
Neyse sen aşık olmadıysan sorun yok.

Senin yaşadığın özel duyduları anlayabiliyorum. Duyduğun bu sözler canını acıtması çok doğal, insanız ve gönül verdiklerimiz tarafından kırılmak istemiyoruz. Geçirdiğin evlilik çok kısa olduğu için yeteri kadar tecrübe etmemiş olman olası tabiki. Halbu ki evlilik yapacağımız kişide bilinmesi gereken şeyler, evlenmeden önce yaşadıklarımızın bir fragmanıdır şuan yaşamış olduklarımız. İnce detay şudur ki o fragmanda çözmen gereken spoiler ları keşfetmen gerek. Şuan kendi hayatı ve duyduları, alacak olduğu kararlar, otonomiye sahip olmayan biri için; sence evlendikten sonra bu otonomiyi sağlayabilecek mi? Eminim ki iyi bir insandır bahsettiğin kişi. Peki iyi olmak evlilik ehliyeti için yeterlimidir? Henüz senin sorumluluğunu bile üstlenemeyecek biri aile sorumluluğunu üstlenebilir mi? Peki ya çocuk? Acaba çocuğun sorumluluğu aile içerisinde kime kalacak? Gönül istedi ki bu iş her iki tarafın sorumluluğudur diyebilseydim. Evet, olması gereken evliliklerde her iki tarafın anne ve baba rollerini benimsemesidir. Biz henüz aşamadığı bir olgunlaşma sürecinden bahsediyoruz. Sana ilk tavsiyem şudur; şayet bu ilişki sürmezde başkasıyla görüşürsen daha önce evli olduğunu tanışma sürecinde belirt. Eğer bu ilişkiyi devam ettirmek istiyorsanda istemiyorsan da kararlarında netlik olsun. Gelelim şuan ne yapacağına;
1. Sen yanlış bir şey yapmadın, hata kusur ya da başka bir şeye bakmaksızın şunu idrak etmek zorundasın; bir ilişki (bunun adı evlilik ya da sevgililik olabilir) yürümedi ve sen yoluna devam ediyorsun, herkes gibi. Bunu karşı tarafın da anlaması gerekiyor.
2. Yeni kuracağın yuvanın nasıl olmasını istiyorsan, seçeceğin kişi de öyle olsun. Yani amaç sadece 'biri' olmasın.
3. Şuan her şeyin başı, birbirinizi tanıma sürecindesiniz, evlilik nasıl bitebiliyorsa ilişki de bitebilir. Bu seni korkutmasın aksine güçlendirsin. Ne istediğini bilirsen duygularının esiri olmazsın. Şuan gözünün yaşını sil, otur olumlu ve olumsuz yönlerini yaz. Yazmak sana iyi gelecek. Bazı şeyleri görmeni sağlayacak.
4. Boşanma konusu konuşulduğunda lütfen kabuğuna çekilip kötü bir şey yapmışsın gibi lanse etme. İlk önce kabullen boşanmış olduğunu ki insanlara da bu durumu kabullendirebilesin. Dik olsun başın. Hayatta herkes bir karar verir iyi ya da kötü. Verdiğin kararın arkadında dur ve 'o zaman doğru karar oydu ve verdin' bilincinde ol. Aynı bilinçle konuş arkadaşınla, bu durumun değiştirilemeyeceğini ve şuan ne yapmanız gerektiğine odaklanın.

Hayat gerçekten çok kısa. Bırakın kimin ne dediğini. Kimin ayıbı kime batıyorsa, onun gün yüzüne çıkartmak istemediği daha büyük ayıbı var demektir. Hayatlarınızı birleştirme kararı alırsanız bu dediğim kulağınıza küpe olsun. Kendine güzel davran, hoşçakal.

Ruyamd .!.:

Kızlar merhaba,
Ben buranın eski üyelerindenim Yaklaşık 7 yıl önce, 2–3 ay süren çok kısa bir evlilik yaşadım ve çocuğum yok. O günden sonra hayatıma giren bazı insanlar, bunu açık açık söylemeseler bile, boşanmış olmam nedeniyle ilişkileri sürdürmek istemediler. Bu durum beni yıllarca çok yordu, kırdı ve yıprattı.

2 ay önce gerçekten iyi bir insanla tanıştım. Kendisi hiç evlenmemişti. Başta boşandığımı ona söyleyemedim. Sohbetler sırasında boşanmış arkadaşlarıyla ilgili “Allah yardımcısı olsun, boşanmak çok zor” gibi yorumlar yapması beni daha da gerdi. Aslında ona gerçeği anlatmak için sürekli kendimi hazırlıyordum ama bir türlü cesaret edemedim.

2 gün önce sonunda her şeyi açık açık söyledim… Söylediğim an sanki başından kaynar sular döküldü. Tepkisi beni gerçekten şok etti.
“Ailem bunu asla kabul etmez, ben ailemi karşıma alamam” gibi cümleler kurdu.

Oysa ilişkimiz gerçekten çok güzel. Birbirimizi anlayan, uyumlu, birlikte keyif alan iki insanız. Maddi ve mesleki olarak da oldukça iyi bir konumdayım. Ailesinin ön yargılarını aşabileceğimizi, önemli olanın bizim mutluluğumuz olduğunu söyledim. Ama hâlâ bana:
“Endişeliyim, ailem çok keskin, fikirleri çok sabit, bunu aşabileceğimizi sanmıyorum” diyor ve bana karşı soğuk davranıyor.

Bir yandan beni çok sevdiğini, benimle mutlu olduğunu söylüyor; diğer yandan da bu durumu kabullenemeyeceğini ifade ediyor. Yıllardır bu damgayla mücadele etmekten o kadar yoruldum ki… Çok kırgınım, çok yıprandım. 2 gündür sürekli ağlıyorum. Ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Erkek arkadaşım aslında iyi biri, birlikte mutluyuz ama ilişkiyi bitirmek düşüncesi çok canımı yakıyor.

Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum… Yorumlarınızı bekliyorum. Şimdiden teşekkür ederim.

Genişletmek için tıkla...

Lütfen ayrıl. Degmez bacım degmez. Bırak ne hali varsa görsün

Ruyamd .!.:

Kızlar merhaba,
Ben buranın eski üyelerindenim Yaklaşık 7 yıl önce, 2–3 ay süren çok kısa bir evlilik yaşadım ve çocuğum yok. O günden sonra hayatıma giren bazı insanlar, bunu açık açık söylemeseler bile, boşanmış olmam nedeniyle ilişkileri sürdürmek istemediler. Bu durum beni yıllarca çok yordu, kırdı ve yıprattı.

2 ay önce gerçekten iyi bir insanla tanıştım. Kendisi hiç evlenmemişti. Başta boşandığımı ona söyleyemedim. Sohbetler sırasında boşanmış arkadaşlarıyla ilgili “Allah yardımcısı olsun, boşanmak çok zor” gibi yorumlar yapması beni daha da gerdi. Aslında ona gerçeği anlatmak için sürekli kendimi hazırlıyordum ama bir türlü cesaret edemedim.

2 gün önce sonunda her şeyi açık açık söyledim… Söylediğim an sanki başından kaynar sular döküldü. Tepkisi beni gerçekten şok etti.
“Ailem bunu asla kabul etmez, ben ailemi karşıma alamam” gibi cümleler kurdu.

Oysa ilişkimiz gerçekten çok güzel. Birbirimizi anlayan, uyumlu, birlikte keyif alan iki insanız. Maddi ve mesleki olarak da oldukça iyi bir konumdayım. Ailesinin ön yargılarını aşabileceğimizi, önemli olanın bizim mutluluğumuz olduğunu söyledim. Ama hâlâ bana:
“Endişeliyim, ailem çok keskin, fikirleri çok sabit, bunu aşabileceğimizi sanmıyorum” diyor ve bana karşı soğuk davranıyor.

Bir yandan beni çok sevdiğini, benimle mutlu olduğunu söylüyor; diğer yandan da bu durumu kabullenemeyeceğini ifade ediyor. Yıllardır bu damgayla mücadele etmekten o kadar yoruldum ki… Çok kırgınım, çok yıprandım. 2 gündür sürekli ağlıyorum. Ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Erkek arkadaşım aslında iyi biri, birlikte mutluyuz ama ilişkiyi bitirmek düşüncesi çok canımı yakıyor.

Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum… Yorumlarınızı bekliyorum. Şimdiden teşekkür ederim.

Genişletmek için tıkla...

Doğru erkek değil demek ki siz fazla gözünüzde büyütmüşünüz. Bir tanıdıgım ilk eşiyle çok kısa evli kaldı sizin gibi çocuk yok. Sonra başkasıyla evlendi bekar biri şuan evliler ve cocukları da var mutlularda yani karşınıza o kişi çıkmamış şuan ki hayatınızdaki adamda o kişi değil maalesef hiç üstelemeyin.

Öncelikle yaşadığın bu durumun ne kadar kırıcı ve yıpratıcı olduğunu tahmin edebiliyorum. 7 yıl önce yaşanmış, sadece birkaç ay sürmüş bir geçmişin bugün önüne bir "engel" gibi çıkarılması, senin karakterinden veya başarılarından bağımsız bir "etiket" üzerinden yargılanman gerçekten büyük bir haksızlık.

İçinde bulunduğun bu durumu sağlıklı bir şekilde değerlendirebilmen için birkaç önemli noktayı paylaşmak istiyorum:

1. Zamanlama ve Güven Meselesi​

Senin bu durumu geç söylemen, muhtemelen geçmişte yaşadığın o hayal kırıklıklarından kaynaklanan bir savunma mekanizmasıydı. Ancak karşı taraf bunu "dürüstlük eksikliği" olarak görüp kendine bir kaçış yolu yaratmış olabilir. Yine de, 2 ay gibi kısa bir sürede bunu öğrenmiş olması, telafi edilemez bir durum değildir.

2. "Ailem Ne Der?" Engelini Kim Kaldırabilir?​

Erkek arkadaşının "Ailem bunu asla kabul etmez" cümlesi aslında ilişkiniz hakkında çok önemli bir ipucu veriyor:

• Birey olabilme sorunu: Yetişkin, meslek sahibi bir erkeğin hayat arkadaşını seçerken ailesinin onayını temel kriter görmesi, gelecekte başka konularda da (ev, çocuk, yaşam tarzı) ailesinin gölgesinde kalacağının sinyalidir.
• Seni nereye konumlandırıyor? Eğer seni gerçekten seviyorsa ve seninle mutluysa, seni ailesine karşı savunması gereken bir "kusur" olarak değil, hayatına giren bir "şans" olarak anlatmalıdır.

3. Kendine Sorman Gereken Sorular​

Şu an canın çok yanıyor ama şu soruları sükunetle düşünmeni rica ediyorum:

• Seni olduğun gibi kabul etmeyen biriyle mutlu olabilir misin? Bugün boşanmış olman sorunsa, yarın ailesiyle yaşayacağın en ufak fikir ayrılığında eşin senin yanında mı duracak yoksa "Zaten başta onlar haklıydı" mı diyecek?
• Yeterli değil misin? Maddi ve manevi olarak kendini geliştirmiş, başarılı bir kadınsın. Bir erkeğin hayatına girdiğinde ona değer katıyorsun. Sırf 7 yıl önceki bir imza yüzünden seni "yetersiz" gören bir zihniyet, senin değerini gerçekten anlayabilmiş midir?

4. Ne Yapmalısın?​

Şu an onun soğuk davranması senin üzerinde bir "suçluluk duygusu" yaratıyor olabilir. Lütfen kendini suçlama.

• Net Bir Konuşma Yap: Ona şunları söyleyebilirsin: "Benim geçmişim benim karakterimin bir parçası ve bu beni ben yapan deneyimlerden biri. Eğer benimle mutlusun ama ailenin ön yargılarını aşamayacak kadar korkuyorsan, seninle bir gelecek kurmamız mümkün değil. Ben saklanacak ya da utanılacak bir şey yapmadım."
• Geri Çekil: Sürekli ağlayarak ya da ikna etmeye çalışarak onun üzerine gitme. Bırak o kendi içinde bu kararı versin. Eğer aile korkusu senin sevginden büyükse, bu ilişkinin bitmesi uzun vadede senin ruh sağlığın için daha hayırlı olabilir.

Unutma; doğru insan, senin geçmişindeki o kısa süreyi bir "sorun" olarak değil, senin hayat yolculuğundaki küçük bir durak olarak görecektir. Seni "boşanmış bir kadın" olarak değil, "sevdiğim kadın" olarak tanımlayan biri mutlaka karşına çıkacaktır.

gullu11 .!.:

Öncelikle yaşadığın bu durumun ne kadar kırıcı ve yıpratıcı olduğunu tahmin edebiliyorum. 7 yıl önce yaşanmış, sadece birkaç ay sürmüş bir geçmişin bugün önüne bir "engel" gibi çıkarılması, senin karakterinden veya başarılarından bağımsız bir "etiket" üzerinden yargılanman gerçekten büyük bir haksızlık.

İçinde bulunduğun bu durumu sağlıklı bir şekilde değerlendirebilmen için birkaç önemli noktayı paylaşmak istiyorum:

1. Zamanlama ve Güven Meselesi​

Senin bu durumu geç söylemen, muhtemelen geçmişte yaşadığın o hayal kırıklıklarından kaynaklanan bir savunma mekanizmasıydı. Ancak karşı taraf bunu "dürüstlük eksikliği" olarak görüp kendine bir kaçış yolu yaratmış olabilir. Yine de, 2 ay gibi kısa bir sürede bunu öğrenmiş olması, telafi edilemez bir durum değildir.

2. "Ailem Ne Der?" Engelini Kim Kaldırabilir?​

Erkek arkadaşının "Ailem bunu asla kabul etmez" cümlesi aslında ilişkiniz hakkında çok önemli bir ipucu veriyor:

• Birey olabilme sorunu: Yetişkin, meslek sahibi bir erkeğin hayat arkadaşını seçerken ailesinin onayını temel kriter görmesi, gelecekte başka konularda da (ev, çocuk, yaşam tarzı) ailesinin gölgesinde kalacağının sinyalidir.
• Seni nereye konumlandırıyor? Eğer seni gerçekten seviyorsa ve seninle mutluysa, seni ailesine karşı savunması gereken bir "kusur" olarak değil, hayatına giren bir "şans" olarak anlatmalıdır.

3. Kendine Sorman Gereken Sorular​

Şu an canın çok yanıyor ama şu soruları sükunetle düşünmeni rica ediyorum:

• Seni olduğun gibi kabul etmeyen biriyle mutlu olabilir misin? Bugün boşanmış olman sorunsa, yarın ailesiyle yaşayacağın en ufak fikir ayrılığında eşin senin yanında mı duracak yoksa "Zaten başta onlar haklıydı" mı diyecek?
• Yeterli değil misin? Maddi ve manevi olarak kendini geliştirmiş, başarılı bir kadınsın. Bir erkeğin hayatına girdiğinde ona değer katıyorsun. Sırf 7 yıl önceki bir imza yüzünden seni "yetersiz" gören bir zihniyet, senin değerini gerçekten anlayabilmiş midir?

4. Ne Yapmalısın?​

Şu an onun soğuk davranması senin üzerinde bir "suçluluk duygusu" yaratıyor olabilir. Lütfen kendini suçlama.

• Net Bir Konuşma Yap: Ona şunları söyleyebilirsin: "Benim geçmişim benim karakterimin bir parçası ve bu beni ben yapan deneyimlerden biri. Eğer benimle mutlusun ama ailenin ön yargılarını aşamayacak kadar korkuyorsan, seninle bir gelecek kurmamız mümkün değil. Ben saklanacak ya da utanılacak bir şey yapmadım."
• Geri Çekil: Sürekli ağlayarak ya da ikna etmeye çalışarak onun üzerine gitme. Bırak o kendi içinde bu kararı versin. Eğer aile korkusu senin sevginden büyükse, bu ilişkinin bitmesi uzun vadede senin ruh sağlığın için daha hayırlı olabilir.

Unutma; doğru insan, senin geçmişindeki o kısa süreyi bir "sorun" olarak değil, senin hayat yolculuğundaki küçük bir durak olarak görecektir. Seni "boşanmış bir kadın" olarak değil, "sevdiğim kadın" olarak tanımlayan biri mutlaka karşına çıkacaktır.

Genişletmek için tıkla...

Hoşgeldin ai bebek. Konuya verecek cevabınız yoksa yazmazsınız, kolunuzdan tutup zorla yorumla diyen yok. Yapay zekaya cevap yazdırmaya ne gerek var?

Ruyamd .!.:

Kızlar merhaba,
Ben buranın eski üyelerindenim Yaklaşık 7 yıl önce, 2–3 ay süren çok kısa bir evlilik yaşadım ve çocuğum yok. O günden sonra hayatıma giren bazı insanlar, bunu açık açık söylemeseler bile, boşanmış olmam nedeniyle ilişkileri sürdürmek istemediler. Bu durum beni yıllarca çok yordu, kırdı ve yıprattı.

2 ay önce gerçekten iyi bir insanla tanıştım. Kendisi hiç evlenmemişti. Başta boşandığımı ona söyleyemedim. Sohbetler sırasında boşanmış arkadaşlarıyla ilgili “Allah yardımcısı olsun, boşanmak çok zor” gibi yorumlar yapması beni daha da gerdi. Aslında ona gerçeği anlatmak için sürekli kendimi hazırlıyordum ama bir türlü cesaret edemedim.

2 gün önce sonunda her şeyi açık açık söyledim… Söylediğim an sanki başından kaynar sular döküldü. Tepkisi beni gerçekten şok etti.
“Ailem bunu asla kabul etmez, ben ailemi karşıma alamam” gibi cümleler kurdu.

Oysa ilişkimiz gerçekten çok güzel. Birbirimizi anlayan, uyumlu, birlikte keyif alan iki insanız. Maddi ve mesleki olarak da oldukça iyi bir konumdayım. Ailesinin ön yargılarını aşabileceğimizi, önemli olanın bizim mutluluğumuz olduğunu söyledim. Ama hâlâ bana:
“Endişeliyim, ailem çok keskin, fikirleri çok sabit, bunu aşabileceğimizi sanmıyorum” diyor ve bana karşı soğuk davranıyor.

Bir yandan beni çok sevdiğini, benimle mutlu olduğunu söylüyor; diğer yandan da bu durumu kabullenemeyeceğini ifade ediyor. Yıllardır bu damgayla mücadele etmekten o kadar yoruldum ki… Çok kırgınım, çok yıprandım. 2 gündür sürekli ağlıyorum. Ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Erkek arkadaşım aslında iyi biri, birlikte mutluyuz ama ilişkiyi bitirmek düşüncesi çok canımı yakıyor.

Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum… Yorumlarınızı bekliyorum. Şimdiden teşekkür ederim.

Genişletmek için tıkla...

Tabi ki geri çekil, yalnız kalıp düşünsün ölçüp tartsın ve kararını versin, duygusal konuşmalara girme kendi içinde yaşa bu süreci, içinde ne yaşarsan yaşa ama ona karşı hep dik umursamaz ol. Benim şaşırdığım nokta şu oldu, kaç yaşında adamın ailesinden böyle çekinmesi normal değil, bence next

Siz resmen adamı ketenpereye getirmissiniz. Eski evliliğinizi soylemeyip aranızda duygusallık meydana geldikten sonra söyleyip resmen adamı manipüle etmişsiniz.
Boşanmış olmanızla ilgili hiç bir sıkıntım yok. Ama dürüst davranmamis kandırmışsiniz. Adamın yerine de kendimi koyuyorum, bu sizi boşanmış olarak çok afedersiniz etiketlemek değil ki, böyle bir durumu tercih etmemek. Bir insanın en doğal hakkı değil mi? Dürüst olsaydınız madem adam ona göre karar verseydi. Vicdanına oynuyorsunuz bir de. Hiç hoşlanmadım. Mesele boşanmış olmaniz filan da değil, doğruyu gizlemeniz ve adamın tercih hakkına saygısızlık etmeniz

Ruyamd .!.:

Kızlar merhaba,
Ben buranın eski üyelerindenim Yaklaşık 7 yıl önce, 2–3 ay süren çok kısa bir evlilik yaşadım ve çocuğum yok. O günden sonra hayatıma giren bazı insanlar, bunu açık açık söylemeseler bile, boşanmış olmam nedeniyle ilişkileri sürdürmek istemediler. Bu durum beni yıllarca çok yordu, kırdı ve yıprattı.

2 ay önce gerçekten iyi bir insanla tanıştım. Kendisi hiç evlenmemişti. Başta boşandığımı ona söyleyemedim. Sohbetler sırasında boşanmış arkadaşlarıyla ilgili “Allah yardımcısı olsun, boşanmak çok zor” gibi yorumlar yapması beni daha da gerdi. Aslında ona gerçeği anlatmak için sürekli kendimi hazırlıyordum ama bir türlü cesaret edemedim.

2 gün önce sonunda her şeyi açık açık söyledim… Söylediğim an sanki başından kaynar sular döküldü. Tepkisi beni gerçekten şok etti.
“Ailem bunu asla kabul etmez, ben ailemi karşıma alamam” gibi cümleler kurdu.

Oysa ilişkimiz gerçekten çok güzel. Birbirimizi anlayan, uyumlu, birlikte keyif alan iki insanız. Maddi ve mesleki olarak da oldukça iyi bir konumdayım. Ailesinin ön yargılarını aşabileceğimizi, önemli olanın bizim mutluluğumuz olduğunu söyledim. Ama hâlâ bana:
“Endişeliyim, ailem çok keskin, fikirleri çok sabit, bunu aşabileceğimizi sanmıyorum” diyor ve bana karşı soğuk davranıyor.

Bir yandan beni çok sevdiğini, benimle mutlu olduğunu söylüyor; diğer yandan da bu durumu kabullenemeyeceğini ifade ediyor. Yıllardır bu damgayla mücadele etmekten o kadar yoruldum ki… Çok kırgınım, çok yıprandım. 2 gündür sürekli ağlıyorum. Ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Erkek arkadaşım aslında iyi biri, birlikte mutluyuz ama ilişkiyi bitirmek düşüncesi çok canımı yakıyor.

Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum… Yorumlarınızı bekliyorum. Şimdiden teşekkür ederim.

Genişletmek için tıkla...

Evlenmiş boşanmış ikinci evliliğini daha önce evlenmemiş biriyle yapmış olarak bu adamı bırak daha sonra ailem der durur Allah şahit o kadar olay yaşadık tek bir kere ne eşim nede ailesi tek Kelime etmediler. Bu arada ben boşandıktan sonra kaç tane mahalleden bekar kişi geldi istemeye bu ne ya ben 10 yıl öncesinden bahsediyorum.biri benden 1 yaş küçüktü bile annesi yalvardı resmen babası bir evin tek oğluydu birde herşey baştan açık açık konuşmak en güzeli bence.

FS Expert .!.:

Merhaba canım kadın, öncelikle yaşadığın bu zor deneyimler için geçmiş olsun. Arkadaşım bir insanın böyle bir konudaki görüşü münferit olmayıp kişiliği hakkında ve ileride yaşayacaklarınız hakkında çok fazla fikir verir. Şöyle ki birincisi eğer bu adam yeterince olgun, görmüş geçirmiş hayata dair duruşu olan biriyse seni veya başka bir kadını boşandığın için yargılamaz. Çünkü bu evlenen her insanın başına gelebilecek bir durum. Boşanmak kimseyi kötü yapmaz. Ancak kadına karşı bakış açısı, zihniyeti problemli insanlar bunu bir eksiklik gibi görür ve değersizleştirmeye çalışır karşı tarafı. Diyelim ki bu adam böyle biri değil o halde en az bunun kadar vahim başka bir sorun ortaya çıkıyor. Demek ki bu adamın hayata dair bir duruşu yok. Kendi fikirleri ve kararları ile şekillenmemiş dünyası. Kendi hayatı ailesinin onu onaylaması üzerine kurulu. Bu da demektir ki sen boşanmamış bir kadın olsaydın da başka bir konudan ailem onaylamaz diye senin yanında durmayacaktı. Kendini yetiştirmiş dahası birey olup ailesinden sağlıklı bir şekilde ayrışmış bir erkek bu durumları hiç ama hiç sorun yapmaz. Sen bir eşya degilsin ki evlenip boşandın diye değerin artsın azalsın. Sen bir insansın ve bu dünyada her şey insan için. Sana sen olduğun için değer veren, artınla eksinle seni kabul eden ve değiştirmeye çalışmayan bir adam seçmelisin eğer kendine değer veren bir kadınsan. Hayat çok kısa ve çabucak geçiyor. Bu kısacık hayatta zaten üzücü şeyler yaşamışsın kalan ömrünü de bir başkasını ve ailesini memnun etmek için heba etme. Sana değer verecek ve yaşadıklarına şefkatle yaklaşacak adamlar da var. Evlilikte de en büyük huzur kaynağı seni yargılamayan, senin her daim arkanda olan, önce ben ve eşimin ne istediği önemli diyen şefkat dolu bir eş. Bu yaşa gelip hâlâ ailesinin onayının peşinde koşan adamlar sadece vakit kaybı. Ve büyük ihtimalle de bu ailesinden ziyade kendisi için büyük bir takıntı. Umarım kendin için sağlıklı bir yol çizersin ve seni geçmiş kararların yargılamayan bir adama şans verirsin.Sevgiler

Genişletmek için tıkla...

Ne güzel yazmışsınız, güzel kalbinize sağlık

Ruyamd .!.:

Bu arada benım Erkek Arkadaşım sivaslı Alevi ,bu işin mezhebi yok ama Aleviler de insana insan olduğu için değer verilir diye biliyorum ben nasıl böyle yobaz bir kafaya sahipler bunu da anlatmaksa güçlük çekiyorum gerçekten artık çok yoruldum evlenip yuva kurup çocuk sahibi olmak istiyorum ama sanki günah işlemişim gibi bu tepkiler beni çok üzüyor

Genişletmek için tıkla...

Aleviden ziyade Sivaslı olmasından kaynaklıdır o. En modernleri bile kuru bir kafa taşır maalesef

Ruyamd .!.:

Bu arada benım Erkek Arkadaşım sivaslı Alevi ,bu işin mezhebi yok ama Aleviler de insana insan olduğu için değer verilir diye biliyorum ben nasıl böyle yobaz bir kafaya sahipler bunu da anlatmaksa güçlük çekiyorum gerçekten artık çok yoruldum evlenip yuva kurup çocuk sahibi olmak istiyorum ama sanki günah işlemişim gibi bu tepkiler beni çok üzüyor

Genişletmek için tıkla...

Yoo Alevilerin gayet yobaz olanları çoktur. Öyle insana değer verdikleri falan reklam sadece. Sıradan insanlar kısacası.

Ruyamd .!.:

Bu arada ben yıllardır yalnızım her işimi tek başıma hallediyorum ,ailem memlekette yaşıyor ben farklı şehirde ben tek başıma bu kadar zorluğa göğüs gererken insanlar nasıl “vicdanız ve merhametsizce “davranabiliyor

Genişletmek için tıkla...

Nerde yaşıyorsunuz bilmiyorum ama artık eskisi gibi boşanmış kadın söylemleri çok yok gibi.. İster 1 ister 2 kez bosanin kimi ne ilgilendirir... Ayrıca kendi ayakları üzerinde duran bir kadın daha dik duruşlu olmalı. Size bunları söyleyen birine hiç tereddütsüz yol verin bence. Emin olun siz hak ettiğiniz sevgilere layıksınız boşanmış olmanız bunu değiştirmez.