O onun problemi senin değil, sen çocuksun o baba. Bırak alma onun rolünü nasıl istiyorsa öyle yaşadın sen kendi hayatına odaklan hatta onlardan talepte bulun.Ben sanki annemi babamı kurtaracak bir insanmışım gibi geliyor hep. Küçükkende babamla annem tartışırdı ben annemi sakinleştirip ona annelik yapardım hala da ben akıl veririm. Sanki ben onların yapamadıklarını yapmak için dünyaya gelmişim cidden böyle. Asla umursamaz olamıyorum kendimi baskı altında hissediyorum. Bana zarar vermiyor ama üzülüyorum başını sokacak yeri yok diye. Sonrada babamın düşüncelerini dinleyince ondan tiksiniyorum. Evi ben önemsemiyorum ben zaten atansam yolumu çizerim ama bu zamana kadar niye bir şeyler yapamıyor anlamıyorum. 50 küsür yaşında hala hayatını kuramamış birde üstüne ego yapıyor o evler şöyle böyle diye. Yani neden cidden? Hiç kendine güveni yok annemle birlikteyken de böyleydi ayrıldı yine böyle. Hiçbir adım atmıyor hayata karşı duruyor sadece soruyorum arıyorum diyor eyleme geçme yok. Ben asla böyle değilim ihtiyacım varsa alırım bir şekilde küçükte olsa adam merkeze uzak diyor çıldırcam. Ya da küçük diyor ev buldu da birde seçiyor.
Benim onlardan bir şeyler istemem çok azdır annem bile der ki çocukluktan beri asla gözün aç değil şunu alın diye diretmiyordun der. Gerçekten dışardan ebeveynlik mi yapıyorum gibi gözüküyorO onun problemi senin değil, sen çocuksun o baba. Bırak alma onun rolünü nasıl istiyorsa öyle yaşadın sen kendi hayatına odaklan hatta onlardan talepte bulun.
o tamamen senin kararin istersen babanla kalirsin istersen annenin evinde kalirsin.sen kendi hayatina bak .Elimde değil ya bilmiyorum neden öyle onu da düşünmeden edemiyorum. Annem babamdan önce ölürse babamla kalmak zorunda kalıcam böyle babayla naparım bilmiyorum
Bu durumda siz babanız için değil kendiniz için endişeleniyorsunuz ..yanılıyor muyum?Anladığım kadarı ile yaşınız küçük değil..babanız hayatta ve evini almış olsa bile siz ile yaşamak da istemeyebilir ,mesela bir kadın ile aynı evde de yaşayabilir.Bence siz kendi dersinize yoğunlaşın ve kendi mesleğinizi elinize alın.Diğer türlü "annem neden böyle..babam neden cesur değil" derken bir bakmışsınız size anne diyen çocuklarınız var ama kendiniz hala büyümemişsinizElimde değil ya bilmiyorum neden öyle onu da düşünmeden edemiyorum. Annem babamdan önce ölürse babamla kalmak zorunda kalıcam böyle babayla naparım bilmiyorum
Niye umursuyorsunuzki babanızın evi olmasını, o sizi dusunmuyor siz de onu dusunmeyin. Aç açıkta da değil zatenAnnem babam boşanınca babam turizmde çalişmak için başka şehre gitmişti. Biz annemle anneanemin yanına yerleştik. 6 ay orada çalışıp 6 ay yaşadığımız şehre geliyor. Ve oda babasının yani dedemin evinde kalıyor. Fakat ikisi hiç anlaşamaz kavga eder dururlar hatta dedem bazen babamı evden kovar ikisi de geçimsiz insanlar. Babam da buraya gelince sürekli şikayet eder bu olayları. 3 senedir başka şehirde çalışıyor dediğine göre maaşı da iyi asla kendine ev almadı. Bu sene alıcam dedi araştırma yapıyorum diyor ama sanki cesareti yok. Bana 1+1 ev lazım diyor ama şurada ev var ordan al diyorum yok o evler merkeze uzak yok 35 m2 vs diyor. Ama lafta tek istediğim ev diyor. Ama görünürde düşük çaplı bir şeyde istemiyor. 3 senedir dediğim gibi başka yerde çalışıyor ve orada lojmanda nasıl bunca zaman kendine ev almayı düşünmez? Ne zaman babayla kavga ediyor ev alası Geliyor birde evde beğenmiyor sanki ne parası varsa. Birikimim var diyor ama kendine güvenmiyor sanki. Ben bunları dinlediğimde hem ona kızıyorum hem üzülüyorum. Bir insan neden kendi hayatını önceden kurmaz? Yani bu adam annemle evliyken de böyleydi. Para yedirmezdi param yok derdi. Hadi o zaman okey yoktu diyelim ee şimdi tek kişisin arada bana harçlık gönderiyorsun bu. Yani babam yüzünden çok strese giriyorum. Tek hakkım olsa babamı değiştirmek isterdim. Baba figürü bana sinir stres yapıyor. Bu durumda ne yapabilirim? Yani strese giriyorum anlattıklarından dolayı. Adamın evinin olmaması bile ders çalışırken aklıma geliyor. Neden hiçbir şeye cesaret edemiyor anlamıyorum
Umursama nedenim zaten gergin birisi normal hayatta ve dedemle kavga edince ister istemez bana yansıyor. Sinirleniyor bana anlatıyor vs. Birde beni düşünmediğini nereden çıkardınız. Bunu kötü niyetle sormuyorum olayları daha iyi anlamak için. Çünkü dışardaki bir göz gibi bakamıyorum bazen olaylara. Birde açıkta değil de şu an dedemler köyde evlerine daha gelmediler ondan babam şimdi rahat. Geçen telefonda konuşunca beni kovar belki evden falan dedi. İşte o zaman allahh başlasın babamın siniri stresiNiye umursuyorsunuzki babanızın evi olmasını, o sizi dusunmuyor siz de onu dusunmeyin. Aç açıkta da değil zaten
Şöyleki babanız yetişkin ve ebeveyn. Siz onun ebeveyni değilsiniz. Size sert cikisirsa bu yaptiginin yanlış olduğunu size öyle davranamayacagini söyleyin. Kendi hayatiniza odaklanin. Hayatta benim gördüğüm şuki birine zorlaniyilik yapamazsınız. Kendisi kendi hayatının sorumluluğunu almalı. Siz zorla iyilik yapamazsınız o istemedikçe. Ayrıca halinden o kadar memnun olmasa saniyesine ev kiralar cikardi. Demekki bosanmayip esininkotuleyip sonra üçüncü çocuğu yapan kadınlar gibi, stres atmak için konuşuyor. Aktif bir gelişme yok. Yine yazayım siz babanızın ebeveyni değilsiniz. Siz kendi hayatiniza hedeflerinize hayallerinize odaklanın.Umursama nedenim zaten gergin birisi normal hayatta ve dedemle kavga edince ister istemez bana yansıyor. Sinirleniyor bana anlatıyor vs. Birde beni düşünmediğini nereden çıkardınız. Bunu kötü niyetle sormuyorum olayları daha iyi anlamak için. Çünkü dışardaki bir göz gibi bakamıyorum bazen olaylara. Birde açıkta değil de şu an dedemler köyde evlerine daha gelmediler ondan babam şimdi rahat. Geçen telefonda konuşunca beni kovar belki evden falan dedi. İşte o zaman allahh başlasın babamın siniri stresi
Neden istemediğiniz belki halbuki, anne babanız çocukluktan itibaren size ebeveyn rolü vermişler. Benim de ailem hep sen çok usluydun akilliydin kıyafet alın bile demezsin der. Geriye dönüp baktığımda çocukken bunları talep etme hakkım yoktuki bu nedenle aklıma bile gelmezdi, beyin kendini koruyor sanırım. Sağlıklı bir irtamda çocuk olsaydım tabiki arkadaşımda görüp ozendigim elbiseyi isterdim oyuncak isterdim. Neden istemeyeyimBenim onlardan bir şeyler istemem çok azdır annem bile der ki çocukluktan beri asla gözün aç değil şunu alın diye diretmiyordun der. Gerçekten dışardan ebeveynlik mi yapıyorum gibi gözüküyor