Şu "kendimizi şşımartma" konusunu sevdim. En kıkısa zamanda itinayla yerine getireyim.

Canım kendim. Muuaaahhh
Bugünlerde çok yorgunum, yoruluyorum.
1) Mental olarak

Akrabanın kızının kına ve düğünü var. Aramayız sormayız birbirimizi. Kart göndermiş, davetliyiz. Ben gitmek istemiyorum. Eşim işinden dolayı gelmeyecek zaten.
Babam çok akrabacıdır. İlla zorla götürecekler. Gitme, ee ne olacak sanki'ler bizimkilere işlemiyor. Arkadaşlar kendi sözlerinin tutulmasına oldukça alışık. İlkokul öğretmenliğinin etkileri sanırım.

Neyse, öyle işte...

Ev işleri zorluyor, yoruyor, bitmiyor. Artık olduğu kadar, hem işlere, hem de benden beklentilere.
Hayatta öğrendiğim şey, ne yaparsan üzerine görev olarak kaldığı. Bunu öğrenmekte geç kalmış olabilirim ama zararın neresinden dönersem kardır.
Sınırlarımı daha keskin ve net çiziyorum. Anlarlar herhalde'ler işe yaramıyormuş, ifade etmek, anlatmak gerekiyormuş. Değecekse anlatıyorum, değmeyecekse o güzel ağzımı, enerjimi, ruhumu, zamanımı yormuyorum.
Değerli olanlar, değerlilerle paylaşılmalı.