bence eşinle konuş bu durumları eşi insanın yanında olduğu sürece herkes sınırını bilir
bence eşinle konuş bu durumları eşi insanın yanında olduğu sürece herkes sınırını bilirBuraya üye olup dert anlatacağım asla aklımın ucundan geçmezdi fakat kimse anlamayınca ya da yardım eden kimse olmayınca mecbur kalıyormuş insan, neyse yaklaşık 1.5 yıl önce evlendim ve 2 katlı müstakil bir evde kayınvalidemle altlı üstlü oturuyorum bunun bir sorun olabileceğini asla ön göremedim ahh ahh, evlendikten sonra iş yerim çok uzak olduğu için işimi bıraktım evime ve eşimle olan hayatıma alışmaya çalışıyordum, balayından geldikten sonra başladı bizimki sürekli gelmeye, sizi özledim diye 1 gün 2 gün 3 gün e yeter ama hep böyle mi olacaktı oldu da hatta günde 7-8 kere gelmeye başladı, kapıyı açmazsam camı tıklatır o da olmazsa arar asla rahat bırakmıyor ve sürekli saçma sapan bişey getirip onu bahane ederdi, eltimle beni kıyaslardı z bana bunları bunları yapıyordu sende yap gibisinden.
Allah var yapıyordum da misafiri gelir tatlısını poğaçasını kurabiyesini her şeyini ben yapardım ve emrivakiye dönmüştü artık bu durum, eşimde bende çok akraba seven insanlar değiliz onlara misafir geldiğinde çıkmayız genelde ama yardıma ihtiyacı olduğunda her şeyini hazır edip yapardım kırmadan o kırılmasın diye ben daha çok üzülüp kırıldım, evlendikten 5 ay sonra hamile olduğumu öğrendim, bana sürekli sen normal doğuramazsın sezaryenle doğur mama ver gece daha uzun uyusun demeye başladı, 26. Hafta da sancılarım başladı sürekli hastaneye gidip geliyordum, bir gün hastaneden çıktım kahvaltıya çağırdı yedik allah razı olsun, misafirim gelicek bana tatlı yapıcaktın ya kurabiye de yap dedi eşim yanımda onun bir şey söylemesini bekliyorum umrunda bile değildi, ben kolay kolay hayır diyebilen biri değilim bana göre çok düşüncesiz bir hareket bu karşındakinin düşünmesi gerekir anneme anlattığımda çok kızmıştı neden yatıp dinlenmiyorsun diye, çokta haklı sürekli bir arada olalım istiyor çalışmasına rağmen evde olduğu her zaman sürekli diken üstündeyim ne zaman kapı çalacak diye.
Hamileliğimin son ayları yaza denk geldi geceleri asla uyuyamıyordum, sabah serinlikte zar zor uyuyabiliyordum 9-10 gibi kapıyı açana kadar zile basar gitmezdi, uyan artık çocuk acıkmıştır diye çocuk karnımda ya benim çıldırıyorum hatırladıkça, neyse kontrole diye gidip doğuma alındım açıklığım olduğu için hemşireler 5 dk izin verdi beni görmeleri için, yok sen hiç sancı acı çekmiyorsun demeye başladı çocuk doğdu hemen eşime benzetildi, hatta benim babama bile benzetildi ama bana asla benzetilmedi halbuki tıpatıp aynım canım kızım, hastaneden eve geldiğimizde annemin kalmasını istedim yanımda, annem bana ve çocuğa bakacakken sürekli onlara hizmet etmeye başladı turşu mu kurmadı barbunya mı ayıklamadı, kayınvalidem için e ben de dikkat etmeyince dikişlerimde açılma oldu, kaynar bişey olmaz dedi ve geçiştirdi beni, bu arada doğumdan 2 gün sonra asla acil olmamasına rağmen lazer ameliyat oldu bacağına pıhtı atmış.
Aşağıya in çık bebeğe bakmaktan oldu dedi, ilk çocuğum çok tecrübesizim emzirirken asla baş başa kalamadık sürekli dibimdeydi, yatak odasına gidiyordum peşimden gelip burnumun dibine giriyordu bide çok emziremedim de zaten çok fazla sütüm olduğu için çocuk tıkanıyordu ve sağıp besliyordum, 2. Kez dikiş için genel anestezi aldım ve o günden sonra sütüm azalarak gitti mamayla besleniyor şu an, bana nasılsın iyi oldun mu demeyen insan sürekli emzir emiyor mu diye soruyordu anne sütü çok önemliymiş, ben bilmiyorum sanki her gün kahroldum bebeğim mama yiyor diye bana mantıklı gelmeyen hiçbir şeyi çocuğuma yapılsın istemiyorum ama bunu asla anlamıyor, neyse bebek mevlidi için bana söz vermişti daha hamileyken mekan tutarım öyle yaparız diye, ki bunu bütün akrabalarıma da söylemiş torunuma mevlit yapıcam diye mekan pahalı gelmiş kapının önünde yapıcakmışız ama bunu bana değil eşime söylüyor, ben ev varken kapının önünde olmasını soğukta insanların oturmasını istemiyorum, 4-5 kere konuştu eşimle saçma sapan fikirler sunuyor ve en sonunda bıktım beni kâl e bile alıp konuşan yoktu, annemle konuştum annem kendi evinde yapabileceğini söyledi, benim evimde olmama sebebi de sadece 1 odam var ve 60-70 kişinin geleceği söyleniyor o kadar kişi sığmaz.
Bir akşam yine bana geldi ve sonunda mevlit konusunu açtı benim evimde yapalım mı dedi olur dedim, bana benim arkadaşlarım gençler toplanır sende de yaşlılar dedim, aralıkta yapacaktık her şeyi aldım bir hevesle bugün yanına gittiğimizde temizlikle kim uğraşacak cami de yapalım dedi şok oldum, yine mi karar değiştirdin yani cami soğuk çocuk üşüyecek ve kucaktan kucağa gezmesini de istemiyorum ben bissürü şey aldım süslemek için dedim, eh bi daha düşünelim o zaman diyor şeytan diyor ki kendi annende yap mevlidini onunda misafir çağırmasına asla izin verme, boş boş söz vermeyi çok seviyor yapamıycaksan konuşmayacaksın, zaten bugüne kadar bana hiç yardımın dokunmadı torununu da mı düşünmüyorsun, çok sıkıldım bunaldım taşınmak istiyorum ama tek maaşla kiraya çıkmamıza imkan yok kızım büyüyüp kreşe gidene kadar mecbur olarak evdeyim ama artık dişimi sıkıp katlanmak istemiyorum, gece saat 11-12 olmuş bana geliyor anahtarı kapının üstünde unutmaya gelmiyor bir bakmışsın karşında evde sınır bilen biri değil ve beni çocuk olarak görüyor saf numaralarını ben yemiyorum artık, mevlit için hevesimi kursağımda bıraktı yok mu bir çözümü olan akıl verebilecek olan? Evliliğim etkileniyor eşim bir çok kez konuşup uyardı bu arada ama onu da dinlemiyor.
Ya ben susup susup bir anda patlıyorum. Keşke küsse kavga gürültü olmasın diye uğraşıyorum ama mecbur olacak gibi ay en fazla 1-2 hafta kafama takarım sonra yavaş yavaş biter böyle ömür mü geçer ya ne olacaksa olsun gerçektenSınır çizmen şart. Kadının çekincesi acabası yok. İstediği gibi at koşturuyor.
Küserse de küssün küsmesi çok daha iyi zaten. Gerekirse sen küs. Açık ve net bir şekilde rahatsızlığını dile getirmen ve sınırı aşmaya çalıştığı an uyarman lazım. Yoksa aynı şeyler devam eder.
Çok mantıklı geldi bana da bu fikir çünkü ben bir şey söylersem büyük patlarım sonrası daha zor olur en güzeli salağa yatmakSiz açık iletişim insanısınız belli ki. Laftan anlamayan insanlara alışık değilsiniz. Ben de öyleydim bir zamanlar. Ama böyle insanlar konuşmayla yola gelmez, salağa yatar her fırsatta. Çözümü yukarıdaki üye yazmış, siz de salağa yatıp her defasında başka bahane yaratacaksınız. Bir süre sonra dank eder kafasına. Şikayet de edemez ortada direkt bir konuşma olmadığı için. En iyi çözüm bu olur bence de
Eşim taşınalım ama biraz beklememiz gerekecek diyor. Ben taşınana kadar istediğim gibi cevap vermek istiyorum ama hazır cevap biri değilim . Gidene kadar kendimi idare edecek kadar uzaklaştırmam lazımNaparsanız yapın kim akıl verirse versin sadece birkonuda yenersiniz eşiniz yanınızda olmadığı sürece hep akıl alma fikir almaya yönelirsiniz bu işlerle uğraşmak sizin değil eşinizin sorunu olmalı saygılarla
Ozaman eşin desin herzaman müsait değilizdir arıyınca eşine de o arasın uyuyor hasta bugün desin bulsun bişeylerEşim taşınalım ama biraz beklememiz gerekecek diyor. Ben taşınana kadar istediğim gibi cevap vermek istiyorum ama hazır cevap biri değilim . Gidene kadar kendimi idare edecek kadar uzaklaştırmam lazım
Oradan tasinmaktan başka çareniz yok gibi.Gerekirse kiraya gidin kafanız rahat olsun..Buraya üye olup dert anlatacağım asla aklımın ucundan geçmezdi fakat kimse anlamayınca ya da yardım eden kimse olmayınca mecbur kalıyormuş insan, neyse yaklaşık 1.5 yıl önce evlendim ve 2 katlı müstakil bir evde kayınvalidemle altlı üstlü oturuyorum bunun bir sorun olabileceğini asla ön göremedim ahh ahh, evlendikten sonra iş yerim çok uzak olduğu için işimi bıraktım evime ve eşimle olan hayatıma alışmaya çalışıyordum, balayından geldikten sonra başladı bizimki sürekli gelmeye, sizi özledim diye 1 gün 2 gün 3 gün e yeter ama hep böyle mi olacaktı oldu da hatta günde 7-8 kere gelmeye başladı, kapıyı açmazsam camı tıklatır o da olmazsa arar asla rahat bırakmıyor ve sürekli saçma sapan bişey getirip onu bahane ederdi, eltimle beni kıyaslardı z bana bunları bunları yapıyordu sende yap gibisinden.
Allah var yapıyordum da misafiri gelir tatlısını poğaçasını kurabiyesini her şeyini ben yapardım ve emrivakiye dönmüştü artık bu durum, eşimde bende çok akraba seven insanlar değiliz onlara misafir geldiğinde çıkmayız genelde ama yardıma ihtiyacı olduğunda her şeyini hazır edip yapardım kırmadan o kırılmasın diye ben daha çok üzülüp kırıldım, evlendikten 5 ay sonra hamile olduğumu öğrendim, bana sürekli sen normal doğuramazsın sezaryenle doğur mama ver gece daha uzun uyusun demeye başladı, 26. Hafta da sancılarım başladı sürekli hastaneye gidip geliyordum, bir gün hastaneden çıktım kahvaltıya çağırdı yedik allah razı olsun, misafirim gelicek bana tatlı yapıcaktın ya kurabiye de yap dedi eşim yanımda onun bir şey söylemesini bekliyorum umrunda bile değildi, ben kolay kolay hayır diyebilen biri değilim bana göre çok düşüncesiz bir hareket bu karşındakinin düşünmesi gerekir anneme anlattığımda çok kızmıştı neden yatıp dinlenmiyorsun diye, çokta haklı sürekli bir arada olalım istiyor çalışmasına rağmen evde olduğu her zaman sürekli diken üstündeyim ne zaman kapı çalacak diye.
Hamileliğimin son ayları yaza denk geldi geceleri asla uyuyamıyordum, sabah serinlikte zar zor uyuyabiliyordum 9-10 gibi kapıyı açana kadar zile basar gitmezdi, uyan artık çocuk acıkmıştır diye çocuk karnımda ya benim çıldırıyorum hatırladıkça, neyse kontrole diye gidip doğuma alındım açıklığım olduğu için hemşireler 5 dk izin verdi beni görmeleri için, yok sen hiç sancı acı çekmiyorsun demeye başladı çocuk doğdu hemen eşime benzetildi, hatta benim babama bile benzetildi ama bana asla benzetilmedi halbuki tıpatıp aynım canım kızım, hastaneden eve geldiğimizde annemin kalmasını istedim yanımda, annem bana ve çocuğa bakacakken sürekli onlara hizmet etmeye başladı turşu mu kurmadı barbunya mı ayıklamadı, kayınvalidem için e ben de dikkat etmeyince dikişlerimde açılma oldu, kaynar bişey olmaz dedi ve geçiştirdi beni, bu arada doğumdan 2 gün sonra asla acil olmamasına rağmen lazer ameliyat oldu bacağına pıhtı atmış.
Aşağıya in çık bebeğe bakmaktan oldu dedi, ilk çocuğum çok tecrübesizim emzirirken asla baş başa kalamadık sürekli dibimdeydi, yatak odasına gidiyordum peşimden gelip burnumun dibine giriyordu bide çok emziremedim de zaten çok fazla sütüm olduğu için çocuk tıkanıyordu ve sağıp besliyordum, 2. Kez dikiş için genel anestezi aldım ve o günden sonra sütüm azalarak gitti mamayla besleniyor şu an, bana nasılsın iyi oldun mu demeyen insan sürekli emzir emiyor mu diye soruyordu anne sütü çok önemliymiş, ben bilmiyorum sanki her gün kahroldum bebeğim mama yiyor diye bana mantıklı gelmeyen hiçbir şeyi çocuğuma yapılsın istemiyorum ama bunu asla anlamıyor, neyse bebek mevlidi için bana söz vermişti daha hamileyken mekan tutarım öyle yaparız diye, ki bunu bütün akrabalarıma da söylemiş torunuma mevlit yapıcam diye mekan pahalı gelmiş kapının önünde yapıcakmışız ama bunu bana değil eşime söylüyor, ben ev varken kapının önünde olmasını soğukta insanların oturmasını istemiyorum, 4-5 kere konuştu eşimle saçma sapan fikirler sunuyor ve en sonunda bıktım beni kâl e bile alıp konuşan yoktu, annemle konuştum annem kendi evinde yapabileceğini söyledi, benim evimde olmama sebebi de sadece 1 odam var ve 60-70 kişinin geleceği söyleniyor o kadar kişi sığmaz.
Bir akşam yine bana geldi ve sonunda mevlit konusunu açtı benim evimde yapalım mı dedi olur dedim, bana benim arkadaşlarım gençler toplanır sende de yaşlılar dedim, aralıkta yapacaktık her şeyi aldım bir hevesle bugün yanına gittiğimizde temizlikle kim uğraşacak cami de yapalım dedi şok oldum, yine mi karar değiştirdin yani cami soğuk çocuk üşüyecek ve kucaktan kucağa gezmesini de istemiyorum ben bissürü şey aldım süslemek için dedim, eh bi daha düşünelim o zaman diyor şeytan diyor ki kendi annende yap mevlidini onunda misafir çağırmasına asla izin verme, boş boş söz vermeyi çok seviyor yapamıycaksan konuşmayacaksın, zaten bugüne kadar bana hiç yardımın dokunmadı torununu da mı düşünmüyorsun, çok sıkıldım bunaldım taşınmak istiyorum ama tek maaşla kiraya çıkmamıza imkan yok kızım büyüyüp kreşe gidene kadar mecbur olarak evdeyim ama artık dişimi sıkıp katlanmak istemiyorum, gece saat 11-12 olmuş bana geliyor anahtarı kapının üstünde unutmaya gelmiyor bir bakmışsın karşında evde sınır bilen biri değil ve beni çocuk olarak görüyor saf numaralarını ben yemiyorum artık, mevlit için hevesimi kursağımda bıraktı yok mu bir çözümü olan akıl verebilecek olan? Evliliğim etkileniyor eşim bir çok kez konuşup uyardı bu arada ama onu da dinlemiyor.
Çalışmayı kesinlikle düşünüyorum kızımın geleceği için. Çocuk konusunda kafam rahat çünkü annem var o ilgilenir sadece şu an çok küçük. Çok az borcumuz var kenardaki parayı da gözden çıkardık borç bittikten sonra olabildiğince uzak bir yerden ev bakmaya başlayacağım.şimdi çok güzel buradan fikirleri aldınız uyanış başlamış da şöyle bir şey var,
Gemleri yakıyorsunuz haberiniz olsun...
bir daha çalışmayı düşünmüyorsunuz sanırım. kv deniz müsait çocuk bakmaya gibi duruyor, kreşe bile gitse ilerki eğitim hayatında da kapı açıp yemek vermesi gereken birisi olması gerekecek.
yani çalışma hayatınız olacaksa beş kere daha düşünün derim...
ama varsa bakacak biri yada başka seçenekler hiç arkanıza bakmayın... zira fazlasıyla yıpranmışsınız
Umarım her şey planladığımız gibi gider.Oradan tasinmaktan başka çareniz yok gibi.Gerekirse kiraya gidin kafanız rahat olsun..
Bence arsıza arsız gibi cevap verilmesi lazım.Madem dinlemiyor umursamıyor çat kapı giriyorDüşündüklerinizi söylemek ne kadar zor olabilir? Bu kadar pasif olmamalısınız. Bebek mevlüdü bence gereksiz ama siz istiyorsanız annemde yapıcaz haberin olsun, herkesi de çağırma yer yok deyin. Anahtarı kapıda unutsam bile pat diye dalma içeri, müsait olmayabilirim deyin. Gece geç saatte kapıyı çalıyorsa ya açmayın ya da açıp hayırdır acil bir durum mu var diye sorun her seferinde, normal olmadığını anlasın. O saatte oturmaya geldim derse de geç oldu, yatıcaz yarın görüşürüz deyip kapatın mesela. Ona misafir gelince bir şeyler hazırlamayı bırakın artık küçük çocuğunuz var. İstemediğiniz şeyleri direkt söyleyin, içten içe hayır derseniz sizi duyamaz sonuçta. Bu böyle olacak, ben böyle istiyorum bitti. Her kapıya geldiğinde açmayın, ısrar ederse açıp sinirlenmiş gibi yapıp çocuk uyurken dinleneyim diyorum iki saattir kapıya vuruyorsun, bir izin ver artık deyip bir anda kapatın suratına. Azıcık alınsın, her kapıya geldiğinde içeri alınmayabileceğini anlasın. Çocuğunuz için size ters gelen şeyler yapmak isterse, annesi benim benim istediğim olacak deyip daha da uzatmasına izin vermeyin. Buranın tapusu bende, istediğim gibi girer çıkarım düşüncesi varsa o zaman taşınırız, oğlunu torununu yılda iki kez görürsün dersiniz. Çocuğunuzun ezilmesini istemiyorsanız siz de kendinizi ezdirmeyin. Sonuçta ilk sizi örnek alacak, ona göre hareket edin.
Çok şükür gelmeyi bıraktı taşınacağımızı duyunca çok üzülmüşSon durumunuz ne oldu sınırınızı koyabildiniz mi Rabbim yardımcınız olsun insaallah işiniz baya zormuş
ne büyük başarı patron değilseniz sizde iş yerinde kölesiniz? hayır kendinizde mutlu değilsiniz çalışmaktan ama kuyruk dik durmak zorunda hesabı her konunun altında böyle güzelleme yaparak insanları aşagılamaya çalışan bir grup var kadın diyorki çalıştım bıraktım hiç çalişmamış birisi degil.Yok uzak diye evlenir evlenmez işi bırakmanız çok iyi olmuş, yoksa yollarda çok yorulurdunuz, incileriniz dökülürdü çalışan bir yeni gelin olarak.
Böyle de 21. Yüzyılda kölecilik oynuyorsunuz tabii ama olsun o kadar en azından yol uzak değil.
Sınır koymamışsınız ki baştan. Full cebelleşmişsiniz. O da sizi ezik büzük, ağzı var dili yok biri görünce tepenize binmiş olay bu.Buraya üye olup dert anlatacağım asla aklımın ucundan geçmezdi fakat kimse anlamayınca ya da yardım eden kimse olmayınca mecbur kalıyormuş insan, neyse yaklaşık 1.5 yıl önce evlendim ve 2 katlı müstakil bir evde kayınvalidemle altlı üstlü oturuyorum bunun bir sorun olabileceğini asla ön göremedim ahh ahh, evlendikten sonra iş yerim çok uzak olduğu için işimi bıraktım evime ve eşimle olan hayatıma alışmaya çalışıyordum, balayından geldikten sonra başladı bizimki sürekli gelmeye, sizi özledim diye 1 gün 2 gün 3 gün e yeter ama hep böyle mi olacaktı oldu da hatta günde 7-8 kere gelmeye başladı, kapıyı açmazsam camı tıklatır o da olmazsa arar asla rahat bırakmıyor ve sürekli saçma sapan bişey getirip onu bahane ederdi, eltimle beni kıyaslardı z bana bunları bunları yapıyordu sende yap gibisinden.
Allah var yapıyordum da misafiri gelir tatlısını poğaçasını kurabiyesini her şeyini ben yapardım ve emrivakiye dönmüştü artık bu durum, eşimde bende çok akraba seven insanlar değiliz onlara misafir geldiğinde çıkmayız genelde ama yardıma ihtiyacı olduğunda her şeyini hazır edip yapardım kırmadan o kırılmasın diye ben daha çok üzülüp kırıldım, evlendikten 5 ay sonra hamile olduğumu öğrendim, bana sürekli sen normal doğuramazsın sezaryenle doğur mama ver gece daha uzun uyusun demeye başladı, 26. Hafta da sancılarım başladı sürekli hastaneye gidip geliyordum, bir gün hastaneden çıktım kahvaltıya çağırdı yedik allah razı olsun, misafirim gelicek bana tatlı yapıcaktın ya kurabiye de yap dedi eşim yanımda onun bir şey söylemesini bekliyorum umrunda bile değildi, ben kolay kolay hayır diyebilen biri değilim bana göre çok düşüncesiz bir hareket bu karşındakinin düşünmesi gerekir anneme anlattığımda çok kızmıştı neden yatıp dinlenmiyorsun diye, çokta haklı sürekli bir arada olalım istiyor çalışmasına rağmen evde olduğu her zaman sürekli diken üstündeyim ne zaman kapı çalacak diye.
Hamileliğimin son ayları yaza denk geldi geceleri asla uyuyamıyordum, sabah serinlikte zar zor uyuyabiliyordum 9-10 gibi kapıyı açana kadar zile basar gitmezdi, uyan artık çocuk acıkmıştır diye çocuk karnımda ya benim çıldırıyorum hatırladıkça, neyse kontrole diye gidip doğuma alındım açıklığım olduğu için hemşireler 5 dk izin verdi beni görmeleri için, yok sen hiç sancı acı çekmiyorsun demeye başladı çocuk doğdu hemen eşime benzetildi, hatta benim babama bile benzetildi ama bana asla benzetilmedi halbuki tıpatıp aynım canım kızım, hastaneden eve geldiğimizde annemin kalmasını istedim yanımda, annem bana ve çocuğa bakacakken sürekli onlara hizmet etmeye başladı turşu mu kurmadı barbunya mı ayıklamadı, kayınvalidem için e ben de dikkat etmeyince dikişlerimde açılma oldu, kaynar bişey olmaz dedi ve geçiştirdi beni, bu arada doğumdan 2 gün sonra asla acil olmamasına rağmen lazer ameliyat oldu bacağına pıhtı atmış.
Aşağıya in çık bebeğe bakmaktan oldu dedi, ilk çocuğum çok tecrübesizim emzirirken asla baş başa kalamadık sürekli dibimdeydi, yatak odasına gidiyordum peşimden gelip burnumun dibine giriyordu bide çok emziremedim de zaten çok fazla sütüm olduğu için çocuk tıkanıyordu ve sağıp besliyordum, 2. Kez dikiş için genel anestezi aldım ve o günden sonra sütüm azalarak gitti mamayla besleniyor şu an, bana nasılsın iyi oldun mu demeyen insan sürekli emzir emiyor mu diye soruyordu anne sütü çok önemliymiş, ben bilmiyorum sanki her gün kahroldum bebeğim mama yiyor diye bana mantıklı gelmeyen hiçbir şeyi çocuğuma yapılsın istemiyorum ama bunu asla anlamıyor, neyse bebek mevlidi için bana söz vermişti daha hamileyken mekan tutarım öyle yaparız diye, ki bunu bütün akrabalarıma da söylemiş torunuma mevlit yapıcam diye mekan pahalı gelmiş kapının önünde yapıcakmışız ama bunu bana değil eşime söylüyor, ben ev varken kapının önünde olmasını soğukta insanların oturmasını istemiyorum, 4-5 kere konuştu eşimle saçma sapan fikirler sunuyor ve en sonunda bıktım beni kâl e bile alıp konuşan yoktu, annemle konuştum annem kendi evinde yapabileceğini söyledi, benim evimde olmama sebebi de sadece 1 odam var ve 60-70 kişinin geleceği söyleniyor o kadar kişi sığmaz.
Bir akşam yine bana geldi ve sonunda mevlit konusunu açtı benim evimde yapalım mı dedi olur dedim, bana benim arkadaşlarım gençler toplanır sende de yaşlılar dedim, aralıkta yapacaktık her şeyi aldım bir hevesle bugün yanına gittiğimizde temizlikle kim uğraşacak cami de yapalım dedi şok oldum, yine mi karar değiştirdin yani cami soğuk çocuk üşüyecek ve kucaktan kucağa gezmesini de istemiyorum ben bissürü şey aldım süslemek için dedim, eh bi daha düşünelim o zaman diyor şeytan diyor ki kendi annende yap mevlidini onunda misafir çağırmasına asla izin verme, boş boş söz vermeyi çok seviyor yapamıycaksan konuşmayacaksın, zaten bugüne kadar bana hiç yardımın dokunmadı torununu da mı düşünmüyorsun, çok sıkıldım bunaldım taşınmak istiyorum ama tek maaşla kiraya çıkmamıza imkan yok kızım büyüyüp kreşe gidene kadar mecbur olarak evdeyim ama artık dişimi sıkıp katlanmak istemiyorum, gece saat 11-12 olmuş bana geliyor anahtarı kapının üstünde unutmaya gelmiyor bir bakmışsın karşında evde sınır bilen biri değil ve beni çocuk olarak görüyor saf numaralarını ben yemiyorum artık, mevlit için hevesimi kursağımda bıraktı yok mu bir çözümü olan akıl verebilecek olan? Evliliğim etkileniyor eşim bir çok kez konuşup uyardı bu arada ama onu da dinlemiyor.
Evlenirken aynı evi kabul ederek ve işi bırakarak kayınvalidene kölelik sözleşmesi imzalamışsın, bir ömür köleliğin hayırlı olsun.yaklaşık 1.5 yıl önce evlendim ve 2 katlı müstakil bir evde kayınvalidemle altlı üstlü oturuyorum bunun bir sorun olabileceğini asla ön göremedim ahh ahh, evlendikten sonra iş yerim çok uzak olduğu için işimi bıraktım evime ve eşimle olan hayatıma alışmaya çalışıyordum, ………………………… evlendikten 5 ay sonra hamile olduğumu öğrendim
insallah ayrı eve çıkabilir de hayatını kurtarırEvlenirken aynı evi kabul ederek ve işi bırakarak kayınvalidene kölelik sözleşmesi imzalamışsın, bir ömür köleliğin hayırlı olsun.
Bari koşa koşa çocuk yapmasaydın