- Katılım
- 27 Nisan 2016
- Mesajlar
- 8
- Emoji Skoru
- 1
- Puanlar
- 1
- Konu Sahibi singapurlusinem
-
- #1
:)@Nevreste :)
Durumunuza üzüldüm. Umarım değiştirebilirsiniz bu durumu. Çalışsanız belki açılırsınız.
Bu arada onu yanlış yerde.
@Mune @Nevreste
Ne kadarlık evlisiniz canım?
Evlilik öncesi ilişkiniz uzun mu sürdü?
2 yıllık evliyim canım 4 yıllık flört dönemimiz oldu aslında eşimde görünürde hiçbir şey yok özel günleri hatırlar hediyeler alır ama bunları eskiden daha heyecanlı daha istekli yapardı şimdi ise sadece yapması gereken görevmiş gibi yapıyor
depresyonamı girdiniz acaba .sizi cok iyi anlıyorum bulundugum sehirde akrabam yok .universiteden sonra cok az kişiyle görüsüyorum .iş yerinde yasıtım yok kafa dengimde yok .bazen eve gittiğimde eşime anlatıyorum birseyleri arkadasım gibi sağolsun dinliyor ama yanlızlıgı hissediyorum insanın oaylaşım alanı olmalı. bazen kendimi rşime bagımlı hissediyorum baska kimseyle ilişki kuramıyormus gibi....Arkadaşlar herkese merhaba ben aranıza yeni katıldım. Benim sorunum kendimle, kendimi hiçbir yere ve hiçbir şeye ait hissetmiyorum. Dışarıdayken eve gitmek istiyorum, evdeyken dışarı çıksam gezsem diyorum. Hiç doğru düzgün arkadaşım yok. İçimde dolu dizgin bir çocuk var ama bunu hiç dışarı yansıtamıyorum. Herkesin gözünde ezik bir insanım. Sanırım eşim içinde kocaman bir hayal kırıklığıyım. Çünkü evlenmeden önce dünyaları önüme seren adam. Evlendikten sonra ruhsuzlaştı. Bana karşı hiçbir kötülüğü yok özel günleri hatırlar, tamam saygısızlığı da yok ama eskisi gibi bir heyecanı da yok. Bu da beni iyice mutsuzlaştırıyor. İçimi kimseye dökemiyorum. Eşime dökmek istiyorum ama; O da beni anlamıyor olaylara hep kendi açısından bakıyor. Ben de böyle bir insanım işte... Yalnız ve mutsuz...
Canım uzun süren ilişki sonrası evliliklerde bu kader gibi.
Bende yaşadım hala yaşıyorum monotonluk tam anlamıyla...
Benim de hiç arkadaşım yok tek yaptığım bu hayatta işe gelip gitmek....
Çaresini bulursan benimle de paylaş lütfen
depresyonamı girdiniz acaba .sizi cok iyi anlıyorum bulundugum sehirde akrabam yok .universiteden sonra cok az kişiyle görüsüyorum .iş yerinde yasıtım yok kafa dengimde yok .bazen eve gittiğimde eşime anlatıyorum birseyleri arkadasım gibi sağolsun dinliyor ama yanlızlıgı hissediyorum insanın oaylaşım alanı olmalı. bazen kendimi rşime bagımlı hissediyorum baska kimseyle ilişki kuramıyormus gibi....