Bütün kaynanalar aynı.. gece horlaya horlaya uyur ertesi gün çok yoruldum der.. bana eve gitmek istiyorum der, oğluna özledim geleyim der.. çocuğu emanet edemiyorum bir de ben işe başlayınca o bakacakmış nasıl bakacaksa. Bezini bağlamayı bilmez beline kadar çiş ıslakla uyutur çocuğumu. Bu gidişle işe hiç dönmeyip kendim bakıcam çocuğuma ama evde kalmak istemiyorum çalışmak istiyorum. Evde kalırsam daha kötü olucam. Bebeğim 23 günlük, tam ağlamalarım geçti diyorum en ufak şeyde tekrar başlıyor. Her şeyi kafama takıyorum, eşimin ailesinden nefret ediyorum, kendi ailemin yaptıklarına anlam veremiyorum, her şeye içim sıkılıyor. Eşimin en ufak lafına ağlama krizine giriyorum, eski hayatımı istiyorum evlilik çok güzel derdim şimdi keşke evlenmeseydim diyorum. Benim annem 6 sene önce vefat etti, şimdi o olsaydı her şey nasıl güzel olurdu demi. Bebeğime çok üzülüyorum benim gibi bir annesi var. Öyle güzel bir çocuk ki. Bazen o uyurken kokusu burnuma geliyor, bazen etraftan duyduğum hastalıkların falan onun başına geldiğini düşünüyorum şükrediyorum yine ağlıyorum hep ağlıyorum. Çok çirkinim her tarafım sarkık çatlak dolu, saçım başım deli gibi, ağdaya gidemiyorum. Sürekli terliyorum, ancak iki günde bir duşa girebiliyorum, evin işini üstlendim kayınvalide gitsin diye. ağrılarım geçmedi sırtım çok ağrıyor. Bebeğimi emziriyorum göğüslerim yara oldu acıyor. Çom kötü durumdayım keşke ölsem diyorum, ama bu sefer de bebeğim bensiz nasıl yapar diye üzülüp böyle düşündüğüme pişman oluyorum.