- Konu Sahibi Kalimero28
- #1
Kardeşim dediğim ve gerçekten ailece öyle davrandığımız bir arkadaşım var. O da bana bugüne kadar hep öyle davrandı iyi günümde kötü günümde yanımda oldu (aileside) araba baktım ilk ona gösterdim, ev baktım ilk onu götürdüm, dönem dönem hayatıma giren önemsediğim adamları ilk onunla tanıştırdım. Her şeyimi bilir, kendiliğimden paylaşmaktan da mutluluk duyardım, içim rahatlardı.
Fakat bu arkadaşım zamanla kendi hayatında değişim gösterdi, muhafazakardan sekülerliğe hızlıca bir geçiş yaptı ve arkadaş çevresi ve davranışları değişti. Bu süreçte de hep yanımda oldu ama açıkça söylemese de ben bir fikrimi söylesem nazikçe terslendim (bazen nazikçe olmayan şekilde). Hep sınırlarını koydu ve bunu hissettirdi. Çok yakın zamanda benim tanımadığım ama tanıyanları bulabileceğim, sorup öğrenebileceğimiz biriyle tanıştı ve evlilik yoluna girdi. Damat adayıyla beni tanıştıracakken son anda iptal etmek zorunda kaldık! Diğer arkadaşlarıyla tanıştırdı. Araştırmayı teklif ettiğimde istemedi ve bana mesafe koydu, ben merak edip kim bunlar diye soruşturdum. Aile olarak kültürleri hiç uyuşmuyor. Kayınvalide benimkini asla istemiyormuş çünkü aklında başka bir kız varmış. Fakat aile zoruyla sesini çıkarmıyor, çok kötü kavgalar edilmiş, beni arayıp arkadaşını uyar durum bu diyenler oldu. Ben de istenmediği için sesimi çıkarmadım herkes kaderini yaşar dedim konuyu kapattım.
Nişan yaptı ama beni ister gel ister gelme anlamına gelecek şekilde çağırdı, diğer arkadaşlarının saçlarına, makyajlarına kadar plan yaparken bana sadece gel dedi, nerede kalacaksın ya da bak seni de saç, makyaj için düşündüm demedi. Ben zaten biraz mesafeliydim onun tavrından dolayı bunlardan sonra iyice keyfim kaçtı ve kendime o ortamda yer bulamadığım için gitmedim. Sonradan telefonla tebrik ettim. Şu an yüz yüze görüşebileceğimiz bir çevredeyiz ama ne o ne ben buluşalım demiyoruz. Ne arıyoruz birbirimizi, ne yazıyoruz. Benden bir adım bekliyor olduğunu düşünüyorum ama hiç içimden gelmiyor. Çok mu acımasızım?
Fakat bu arkadaşım zamanla kendi hayatında değişim gösterdi, muhafazakardan sekülerliğe hızlıca bir geçiş yaptı ve arkadaş çevresi ve davranışları değişti. Bu süreçte de hep yanımda oldu ama açıkça söylemese de ben bir fikrimi söylesem nazikçe terslendim (bazen nazikçe olmayan şekilde). Hep sınırlarını koydu ve bunu hissettirdi. Çok yakın zamanda benim tanımadığım ama tanıyanları bulabileceğim, sorup öğrenebileceğimiz biriyle tanıştı ve evlilik yoluna girdi. Damat adayıyla beni tanıştıracakken son anda iptal etmek zorunda kaldık! Diğer arkadaşlarıyla tanıştırdı. Araştırmayı teklif ettiğimde istemedi ve bana mesafe koydu, ben merak edip kim bunlar diye soruşturdum. Aile olarak kültürleri hiç uyuşmuyor. Kayınvalide benimkini asla istemiyormuş çünkü aklında başka bir kız varmış. Fakat aile zoruyla sesini çıkarmıyor, çok kötü kavgalar edilmiş, beni arayıp arkadaşını uyar durum bu diyenler oldu. Ben de istenmediği için sesimi çıkarmadım herkes kaderini yaşar dedim konuyu kapattım.
Nişan yaptı ama beni ister gel ister gelme anlamına gelecek şekilde çağırdı, diğer arkadaşlarının saçlarına, makyajlarına kadar plan yaparken bana sadece gel dedi, nerede kalacaksın ya da bak seni de saç, makyaj için düşündüm demedi. Ben zaten biraz mesafeliydim onun tavrından dolayı bunlardan sonra iyice keyfim kaçtı ve kendime o ortamda yer bulamadığım için gitmedim. Sonradan telefonla tebrik ettim. Şu an yüz yüze görüşebileceğimiz bir çevredeyiz ama ne o ne ben buluşalım demiyoruz. Ne arıyoruz birbirimizi, ne yazıyoruz. Benden bir adım bekliyor olduğunu düşünüyorum ama hiç içimden gelmiyor. Çok mu acımasızım?
