- Katılım
- 9 Şubat 2024
- Mesajlar
- 33
- Emoji Skoru
- 121
- Puanlar
- 23
Hamileyken burdan çıkmazdım bana umut olacak bi mesaj görmek için sürekli tüm konuları okurdum. O yüzden başımdan geçen tüm süreci yazmaya karar verdim. 27 yaşında ilk gebeliğimdi ve bebeğimizin down sendromlu olduğunu öğrendik. Belirteçlerden sonra fetal dna testi yaptırarak öğrendik ardından amniyosentez yaptırmadık. İnanın gezmediğim doktor doçent prof kalmadı diyebilirim. Çok yanlış yani taraflı yönlendirildiğim oldu. Doğurana kadar ki 4.aydan sonra kendisine gitmeyi bıraktığım doktor tarafından sürekli aldırmamla ilgili baskı gördüm diyebilirim hatta bebeğim doğdu 5 aylıktı tekrar arayıp neden doğurduğumu soracak hadsizliğe sahip olacak kadar. Çok zorlu bi hayatın beklediğinden tutun da bebeğimin yaşayamayacağına tüm hayatımın biteceğine gençliğimin biteceğine kadar. Artık duygularım hormonlarım aklım ne düşüneceğimi şaşırmıştım her şeyin Allahtan geldiğine inanan ben gitmiş yerine sürekli gebeliği sonlandırmak isteyen biri gelmişti. Daha sonra Allah bin kez razı olsun doğum doktorum perinatoloji uzmanı ona denk geldim ve bana tüm gerçekliğiyle süreci ve sonrasını anlattı. Down sendromunun hayatla bağdaşan emek ve sabır isteyen ama güzel karşılıklarını da alabileceğimiz süreci, insanlar bakarız büyütürüz dese de günün sonunda o bebeği kendi başıma büyütmem gerektiği gerçekliği ya her şey yani size anlatamam. Şu an bebeğim 18 aylık olacak iyi ki ama iyi ki doğurmuşum ben böyle güzel böyle tatlı bi oğlum olacağını hiç hayal etmemiştim. Eski dönemlere göre o kadar ileride bi dönemdeyiz ki eğitimleri de onların gelişimlerine destek olmak da artık eskiye nazaran çok kolay. Biz 40 günlükten itibaren fizik tedaviye başladık 10 aylıktan itibaren de özel eğitime başladık. Şu an bebeğimin akranlarından inanın çok farkı yok. Her bebek kendi hızında ilerliyor benim bebeğim de öyle. İlerde ben olmazsam ne yapacak diye asla düşünmüyorum çünkü onu geleceğe o kadar güzel hazırladığımı düşünüyorum ki o ilerde bağımsız bi yaşam sürsün diye o kadar emek veriyorum ilmek ilmek işliyorum ki onu, o gün geldiğinde bensiz de bi yaşam sürebileceğini biliyorum. İnsanlar ne der diye çok düşünürdüm ama çevremde o kadar bebek olmasına rağmen herkes oğlumu o kadar çok seviyor o kadar ilgileniyor ki size anlatamam ki bunu asla acıma duygusuyla yapmadıklarını hissediyorsunuz çünkü down bebekler kendini inanılmaz sevdiriyor. Hep derlerdi bize sevmeye doyamayacaksınız diye. İnanın doyulmuyor. Gelişiminde en ufak bi basamağı bile geçtiğinde o yaşadığınız gurur mutluluk anlatılamaz. Ben böyle başından geçenleri insanlar anlattığında inanmazdım ya da onlar şanslı ben öyle şanslı olmam ben zorlanırım ufacık bebekle eğitime mi gideceğim derdim ağır gelirdi. Asla değilmiş tabiki bi koşturma halindeyim ama bu zaten nörotipik bi bebeğim olsaydı da öyle olacaktı ki ben çok sosyal biriyim. Bir de en son şunu söyleyeyim down bebekler çok sakin oluyor o anlamda nörotipik bebeği olan annelere göre daha rahat oluyoruz bebeklik sürecinde. Yani diyeceğim o ki ne hayatım bitti ne gençliğim ne çocuğum acılar çekiyo ne de etrafta dışlanıyoruz. Allah sağlık versin ben her zaman onun adımlarının destekçisi olacağım inşallah
Allah size dünyada bir melek vermiş mutluluğunuz daim olsun 
ilerde ilgisini çeken bir alanda uzmanlaşabilir. Genellikle çok gayretli olduklarını görüyorum bu çocuklarımızın. Ondan vazgeçmediğin için çok şanslı, sen de öylesin güzel anne 
Yıllar sonra eşimin (fizyoterapist) hastaları oldu. Hepsi dünya tatlısı çocuklar. Ben de haftaya ikili teste göreceğim. Anne olacak olmak gerçekten çok garip bir duyguymuş daha şimdiden farklı bir cesaret geldi. Daha önce umursadığım boş şeyler şimdi bebek var diye mi bilmiyorum önemsiz geliyor. Gündemimde sadece o var.
