Merhabalar artık kendi aklım bana yetmediğinden fikirlerinize cok ihtiyacım var..
Esimle ben liseden beri tanısıyoruz. Büyük bir ask ve bağlılıgımız vardı.
Eşim gelgitli bir insandır. Bazen susar hic konusmaz bazen neselidir. Bazen cok depresif..
İlk zamanlar sıkıntı yoktu ama sonradan kavgalarımız basladı. Sebep cok sık kahveye maca gitmesi gec gelmesı dısarı cıkıp arkadaslarıyla alkol almasıydı. Daha sonra karşılıklı şiddete dönüştü. Kavgalardan sonra esim evden gidip gece dönmemeye basladı.
Önce bi iki gün derken sonra haftaları buldu. Ya arkadaşlarında ya ailesinde kalıyordu. Onlarda cocugu bunaltıyorsun sıkma sanki napıyor gibi yaklaşıyordu. Eve gelmemesine de sakinlesin diyip onaylıyorlar.
Bir gün esim bana ev isinde yardım et dediğim de müzik dinliyorum diyip uzanmaya devm etti. Bende yardımcı ol yoruluyorum diye söylenmeye başlayınca üzerime saldırdı.
Kavga yine şiddete döndü. Ama karsılıklı.. Bende susmayan üzerime gelince durmayan bir insanım.
Ve yine evi terketti. Birkaç hafta bekledim. Daha sonra dönmesi için blöf yaptım avukata gideceğim gel diye yazdım. Hemen kabul etti. Asla geri adım atmadı. Beklediği buymuş gibi. Biz bosandık… ben cok kötü bir ruh halindeydim.
Alışmaya çalışırken evime geldi. Beni özledigini söyledi alkollüydü. Sarıldık agladık ve birseyler yasandı. Onu hala sevdiğimi düzeltebilecegimizi söyledim resmen yalvardım ama sen bana dava actıgın gün ben eve gelecektim sen bosandın bizden olmaz diyip evden gitti.
Öyle kaldım. Aylarca kendime gelemedim. Sorguladım kendimi suçladım.. Antidepresanlar ve uykuyla günlerim geçti. Tam toparlanıp işime gücüme bakıp ayaga kalkmısken 2 sene sonra tekrar geldi.
Sen haklıydın sana vurduğum icin pismanım evden gitmemeliydim. Seninle olan en kötü günüm su iki seneden iyidir, cok ders cıkardım, artık sana vurmam, evden gitmem cıkar hava alırım, neler neler..
Derken biz tekrar evlendik. Hersey rüya gibiydi. Cok mutluyduk. O da degismişti bende.. O kadar güzeldi ki. Birde bebegimiz olsun dedik. Hamile kaldım cok zor bi hamilelik gecirdim bulantı agrılar… Sonra bebegimiz oldu saglıklı guzel kızımız . Biz daha cok baglandık. Bana bebek gibi davrandı sezeryan sürecimde..
Ben işimi bıraktım bebegimi bir kaç sene kendim büyütecegim dedim o da oyle istiyordu.
Sonra ben bir döngüye girdim. Ev işleri. Bebegimin bakımı. Yemek temizlik… Bebegimin uyku sorunu var sabaha kadar uyumuyorum. Birde iki senedir kullandığım antidepresanı aniden kesmistim.
Esim yine dısarı cıkmaları arttırdı. Hatta benden daha fazla bunalmıs gibi davranıyordu. Bana destek olmuyor yardım etmiyor. Yorgunluk uykusuzluk beni de geriyor.
Yetemiyorum yetisemiyorum bazen dus bile alamıyorum bebegim ilgi isteyen bir bebek.
Kendimi tükenmis hissettikce ona sikayet ettim destek bekledim görülmek istedim. Cünkü bana gore onun hayatı guzeldi işi gidiyor sosyal hayatı devam ediyor uykusu görüntüsü fizigi degismemisti.. ondan beklentim artmıs olabilir ama o da bana mecbursun bende para getiriyorum dedi.. Dısarı cıkmaları arttı bazen gec de geliyordu. Ancak ben ilk hataları yapmamak açısından üstüne gitmeyip karısmıyordum.
Sözlerimizi tuttuk ne o eskisi gibi evi terketti ne ben onu cok sıktım.
Ama gecen gün dogum günümde maç izlemeye basladı. Cay ve telefon elinde maç açtı ve sözlü bile kutlamadı.
Bir kaç gün oncede sana hediye alamam ama dışarı cıkarız demisti bende her gun evde olduğumdan beklentiye girdim bizi cıkarmasını bekliyordum.
Dogum gunumde maç mı izliycem dedim. Ne alaka ne diyosun falan dedi. Git dısarda izle o zaman dedim . (Hala bana bekle maç bitsin cıkacagız demesini bekliyorum.)
Demedi ve istedigi olmus gibi giyindi kahveye gitmek icin hazırlandı..
sinirden masada ki suyu ona fırlattım o da üzerime saldırdı bana vurdu
kapıyı carpıp gitti. 5 gündür dönmedi. Beni ve bebegimi sormadı.
Tekrar Boyle birsey yapacagını beklemiyordum. Babam konusmaya gitti evine dön bebeginiz var tekrar mı aynı seyler demis.
O da aynen ilk ayrıldıgımız gibi ben o eve dönmem dönersem cok kotu seyler olur sakin kalamam demis. Senin kızın beni bu hale getiriyor ona zarar vermemi istiyor bela istiyor demis
beni bırakın ben kafamı toplayıp tedavi alacagım bu sure de gelmeyeceğim demis.
Ben eve dönmesini istiyorum bir de bu kez bebegim var ben tekrar aynı seyleri kaldıramam
bana sen beni bitirdin sürekli sikayet bunaldım benim hayatında olmamı istiyorsun senin herseyin yalan suan gelmeyeceğim dedi. Bende ağladım bebegimle bizi tek bırakma ben tükendim yorgunum gerginligim bundan dedim. Dediigi sey ben iyi degilim beni sal bir süre…
Ben ihtiyaclarını karsılarım kızımı görürüm dedi ancak eve gelmiyor…
Çok üzgünüm nasıl bu hale geldi sizce sonu ne olur ne yapmalıyım düsüncelerinize çok ihtiyacım var…