Başlarda çok zorlandım, çok tartıştım eşimle, aileme söyledim, neden neden diye depresyon modunda takıldım. Sonra kendime zorluk çıkaran kişinin kendim olduğunu fark ettim. Hani bana göre benim özgürlük alanım çok kisitlanacakti,istediğim hiçbir şeyi yapamayacaktim, olmaz olsundu böyle evlilik.. ama sonra baktım kimsenin benden böyle bir talebi yok, arkadaşlarımla da görüşmeye devam ettim,sosyal yaşantım da devam etti,işten gelince yorgunsam uzandım, iş yüküm agir eşim evde sürekli ilgi bekleyen birisi ,ben dinlenirken annemin varlığı gerçekten beni rahatlattı yani çünkü eşim sürekli ilgi bekleyen birisi ,ilgi derken hep oturalım tv çay çekirdek meyve yapalım istiyor ve ben çok sıkılırım sürekli aynı şeylerden. Sonra eşim yemek konusunda çok seçicidir, o konuda da annem yemeğimizi yapmış oluyor çoğu kez ,yani kendi sınırlarımı kendim çizdiğimi fark ettiğim noktada rahatladım.. motivasyonum kısaca başta Allah'ın rızası. Kadın kötü biri değil, gözü yaşlı eşini kaybettiği için üzgündü.. kabul etmesem eşim de net rest çekmişti, şimdi daha huzurluyum o konuda depresif moddan kurtuldum