Eşimin ailesiyle mesafesi

matmazelmercedes .!.:

Konu sahibi kendine yazık eder sadece hazır çocuk vs de yok bağlayan hayatını heba etmemesi daha doğru olur eside daha çok ailesine zaman ayırmış olur böylelikle
Konu sahibide kendi hayatını yeniden inşa eder

Genişletmek için tıkla...

TulumbaPati .!.:

Sizin sıkıntınız eşinizin ailesine düşkünlüğü değil, kendisini ailesinin kurtarıcısı kahramanı sanması.

Benim annemin ailesi sizin eşinizin ailesi gibi, ama dayılarımın anneanneme dedeme yaptığı evlatlık ile eşlerine olan kocalık görevleri ayrı ve her zaman buna uygun davrandılar. Yengelerimin bunun kavgasını yapmadılar. Bu dengeyi kurmak zor değil.

Mesela şuan anneannem baya yaşlandı, yaşadığı sorunları yengelerim duymuyorlar, kimse onlardan bir şey beklemiyor, dayılarım oturup annem şöyle oldu böyle oldu anlatmıyor eşlerine.

Ya da burada konu açılıyor, eşim çocuğumuza bakmıyor ama yeğenlerine hediyeler alıyor. Tam bir salaklık mesela bu. Benim dayılarım küçükken oğullarına beşlik bir şey alıyorlarsa bana da bir iki şey alıyorlardı. Yarınöbür gün çocuk olsa belki sizin maaşınız var diye sizin eşiniz tüm yükü size yıkacak.

Bu saatten sonra eşiniz değişmez. Yaşınız ilerlemeden gerekirse boşanın, hayatınızı yaşayın.

Genişletmek için tıkla...

Dreamies .!.:

Eşini sevmen iyi güzel hoş da evlilik için uygun bir aday değilmiş maalesef. Atamani başka şehire iste. Seni ailesi görüyorsa gelir, görmüyorsa gelmez buna yapacak bir şey yok. Durup durup çilekeş anam diye rolleniyorsa pek sağlıklı bir mentali olduğunu da düşünmüyorum açıkçası. Ne alaka şimdi anan diyemiyor musun? İşin zor valla :/

Genişletmek için tıkla...

matmazelmercedes .!.:

Burada sorun eşiniz ailesi yada aile ilişkileri değil çekirdek ailesinin olduğunun farkında değil
Evlilik sorumluluğunu alamamış ve sınır çizememis
Birde belki aileme yardim ediyorum vs diye yalan söylüyor emin olamazsınız ki
Bu kadar çalışıp mesailere kalması bana mantıklı gelmedi üzgünüm
Bazı kendini kurnaz zanneden erkekler ailelerini ortaya atıp odak noktasını değiştiriyor ki onun yediği naneler farkedilmesini
Bu kişiyle yolunuza devam etmeyin derim ben

Genişletmek için tıkla...

Selvi aksu .!.:

Kız valla benimde benzer olaylar, seni bir tek ben anlarım. Atanma falan bekleme bir işe gir çalış. Ailesinden bana da gına geldi, ben çatır çatır kavga ediyorum.. mum ediyorum vallahi. Yoksa ipin ucu kaçıyor bacım.. Sürekli biz koşuyoruz, kaynım zaten çalışmıyor aylık ona 7 bin gonderiyor. Kayınvalidemin bulaşık makinesi bir anda bozuluyor bizimki alıyor, Dyson süpürge alıyoruz benim yok, telefonunu değiştirdik. Yüzüme gülüyorlar arkamdan işler dönüyor. Bizi yemeğe davet ediyorlar ,yemeğe gidiyoruz. Eşim dışardan söyleyip, o ödüyor. Kafayı yedim bir iki ayda stresten kurdeşen döktüm, vücudum hasta oldu. Anam babam desen fayda yok, hiç destek değiller. Katlanacaksın derler geçerler. Sonra ben tabi sinir krizi geçirdim, her şeyi yıktım döktüm. Evi resmen alev topuna döndürdüm,dişimi gösterince hepsi çekildi. Gına gelmişti bana artık. Senin kocan senin ailen. Tabi ki hastalık olur, maddi zorluk olur yardim edersiniz ; bakarsınız ; destek olursunuz. Sürekli sürekli geçmişi bahane edip mıy mıy anasını anlatmasın sana. Kavgadan anlıyorlar bacım, başka türlü olmuyor.

Genişletmek için tıkla...

Adanali90 .!.:

İnanin öyle bir durum yok tabi her erkek yapar mı yapar. bunun yapmaya fırsatı yok

Durumu şöyle özetleyeyim Aileme yardım ediyorum gibi bir durum değil aslında, ortak bir iş var. Ama kasa bizde değil. Kasanın ait olduğu kardeşi de ne hikmetse biz maddi sıkıntı içerisindeyken eşine pahalı bir hediye alabiliyor.

İşe başladıktan sonra ben kendi paramla bir eşya aldım mesela ama bana bunu onlara gösterme dedi. Fakat saklayacak bir eşya değil sonuçta, gördüler. Aradan daha bir ay bile geçmeden de o kasanın ait olduğu kişi eşine bunun çok daha pahalısını aldı. Ve bunu ortak havuzdaki parayla yaptılar. Yorumlarda biri ortalığı dağıt yak demiş bu sabrin sonu ya selamet ya cinnet haklı galiba. Büyü mü var üstümde salaklık mi var bende çözemedim.

Durumu şöyle özetleyeyim Aileme yardım ediyorum gibi bir durum değil aslında, ortak bir iş var. Ama kasa bizde değil. Kasanın ait olduğu kardeşi de ne hikmetse biz maddi sıkıntı içerisindeyken eşine pahalı bir hediye alabiliyor.

İşe başladıktan sonra ben kendi paramla bir eşya aldım mesela ama bana bunu onlara gösterme dedi. Fakat saklayacak bir eşya değil sonuçta, gördüler. Aradan daha bir ay bile geçmeden de o kasanın ait olduğu kişi eşine bunun çok daha pahalısını aldı. Ve bunu ortak havuzdaki parayla yaptılar. Bu sabrin sonu ya selamet ya cinnet haklısin galiba. Büyü mü var üstümde salaklık mi var ben çözemedim.

Genişletmek için tıkla...

Adanali90 .!.:

İnanin öyle bir durum yok tabi her erkek yapar mı yapar. bunun yapmaya fırsatı yok

Durumu şöyle özetleyeyim Aileme yardım ediyorum gibi bir durum değil aslında, ortak bir iş var. Ama kasa bizde değil. Kasanın ait olduğu kardeşi de ne hikmetse biz maddi sıkıntı içerisindeyken eşine pahalı bir hediye alabiliyor.

İşe başladıktan sonra ben kendi paramla bir eşya aldım mesela ama bana bunu onlara gösterme dedi. Fakat saklayacak bir eşya değil sonuçta, gördüler. Aradan daha bir ay bile geçmeden de o kasanın ait olduğu kişi eşine bunun çok daha pahalısını aldı. Ve bunu ortak havuzdaki parayla yaptılar. Yorumlarda biri ortalığı dağıt yak demiş bu sabrin sonu ya selamet ya cinnet haklı galiba. Büyü mü var üstümde salaklık mi var bende çözemedim.

Durumu şöyle özetleyeyim Aileme yardım ediyorum gibi bir durum değil aslında, ortak bir iş var. Ama kasa bizde değil. Kasanın ait olduğu kardeşi de ne hikmetse biz maddi sıkıntı içerisindeyken eşine pahalı bir hediye alabiliyor.

İşe başladıktan sonra ben kendi paramla bir eşya aldım mesela ama bana bunu onlara gösterme dedi. Fakat saklayacak bir eşya değil sonuçta, gördüler. Aradan daha bir ay bile geçmeden de o kasanın ait olduğu kişi eşine bunun çok daha pahalısını aldı. Ve bunu ortak havuzdaki parayla yaptılar. Bu sabrin sonu ya selamet ya cinnet haklısin galiba. Büyü mü var üstümde salaklık mi var ben çözemedim.

Genişletmek için tıkla...

matmazelmercedes .!.:

Bu daha sıkıntılı bir durum ortak kasa olmasi eşinizin sizin aldığınız şeyi saklamanızı istemesi falan

Genişletmek için tıkla...

TulumbaPati .!.:

Anne baba sağ ise kasa neden kardeşte. Bizde kasa dedemdeydi. Herkesin payı vardı, buna göre aylık alıyorlardı. Hiç hoş değil birinin habersiz daha fazla para alması.

Dedemin işletmesinden, dayım daha fazlaa para alıp, o parayla karısına hediye alsa, o dönem Türkiye'de anneannem üçüncü dünya savaşını çıkartırdı.

Genişletmek için tıkla...

terazi cicegi .!.:

aynen bastırmak lazım bu ne enayilik ya, kaynın bir engeli hastalığı yokken niye çalışmıyor, tek çocuk eşinizmi herşeyini alıyor, çağırılan yemeyi söylüyor iyi alışmışllar valla

Genişletmek için tıkla...

matmazelmercedes .!.:

Ben kolay kolay boşan demem kimseye reelde de burada da ama konu sahibinin eşi aile olamamış konu sahibine yazık olacak şuan dışarıdan bakamıyor olaylara o yüzden seviyorum vs diyor

Genişletmek için tıkla...

Adanali90 .!.:

Eşim de biliyor aslında bu ortak paradan sorun çıkacağını ama göz ardı ediyor. Benim eltilerim ister istemez evime geldiklerinde bakıyorlar acaba bizden fazla eşyası var mı diye. Çünkü para ortak kimse kimseden az harcamak istemez. Çanta alırım sorarlar ayakkabı alırım sorarlar yani göze batıyor bir bakarsın öbür hafta daha pahalı markasını almış. Böyle yapa yapa batar giderler inş kurtuluruz diyorum da

Genişletmek için tıkla...

terazi cicegi .!.:

tek çareniz uzaklaşmak, bukadar iç içeliği bozan taraf olarak sevilmezsiniz ama uzaklaşırsanız mecburiyetten kopmalar olur. siz siteminizde beklentisinizee çook haklısınız, mesele para kazanmak değil, ailecek çekirdek aileyi kastedioyrum güzel zamanlar geçirmek, paranın tadınada varabilmekte lazım, savurganlıkta olmamalı cimrilikte, sosyallikte olmalı çalışmakta. erkekler bilmez aile içimdeki dedikoduları ama elti, görümce gelin kaynana kaynaar gider. herşeyi sizin gibi gözlemleyip anlamasını beklemeyin, bukadar içiçelik yıpratıyor sizi gayet normal.

Genişletmek için tıkla...

Selvi aksu .!.:

Valla bacım sosyallik içinde para lazım bu devirde. Bu kızcağıza bir çiçek alıp gelemiyordur. Hadi bir sinemaya gidelim, hadi gel şurda bir kahve içelim dediği yoktur bu tiplerin. Anam da anam. Anasının rahmine geri yollayasın gelir. Bak konu sahibi sakın içine atma, hasta olursun. Yemin ediyorum fiziksel ya da psikolojik senden çıkar acısı. Otur karşina al, konuş bence bu eşinle . Anlamiyor mu? Kendini savunacaksın. Sende onun taleplerini sınırla. Bak bakalım nasıl mum oluyor?

Genişletmek için tıkla...

Adanali90 .!.:

Ben boşanmak isteyen biri değilim. Eşimi seviyorum.

Genişletmek için tıkla...

AbsolutPromise .!.:

Boşanılmak istenmiyorken, bir şekilde eşinizi hala güzelleyebiliyorken atanıp ültimatom vermek haksız geliyor bana.
Evet yaptıkları yanlış. Evlenme sorumluluğu farkındalığı gelmemiş ama hiç oturup konuştunuz mu?
Annesi çok çekmiş de yarın öbür gün de siz çok çekmiş olmayacak mısınız? Çocuğunuz olsa o da size mi hizmet etmek için yaşayacak?
Durumdan şikayetçi olduğunuzu doğru düzgün konuşmadan ültimatom vermeyin.

Genişletmek için tıkla...

Adanali90 .!.:

Kızlar biraz uzun olacak, kusura bakmayın. Artık gerçekten kafamın içinden çıkamadığım bir konu var, dışarıdan insanların fikrini almak istiyorum.

Eşim hayatı boyunca ailesini düşünmek zorunda kalmış biri. Kendi hayatını kurmak, kendisi için bir şey yapmak konusunda maalesef çok geri planda kalmış. Hala annesi, babası, kardeşleri derken bizim evliliğimiz sürekli ikinci planda kalıyor.

Ailesiyle işleri ve maddi konuları da iç içe. Dolayısıyla ‘onların sorunu” diyebileceğimiz bir durum da yok. Bir şey olduğunda ister istemez bizim hayatımıza da yansıyor. Ben bazen eşimle bir şey konuşurken bile önce “ailem ne der, onların durumu ne olur?” diyor.

Beni en çok yoran şey de şu Ben eşimin ailesinden kopmasını istemiyorum. Böyle bir şey beklemiyorum zaten. Ama insan evlenince kendi kurduğu aileyi de biraz önce koymaz mı?

Mesela sürekli ailesinin geçmişte yaşadığı sıkıntılardan bahsediyor. Annesinin neler çektiğini anlatıyor, onları düşündüğünü söylüyor. Ben de empati yapıyorum çünkü benim ailemde de benzer şeyler oldu. Tamam yaşadıklarınızı anlıyorum diyorum. Ama geçmişte onların yaşadığı sıkıntıları telafi etmeye çalışırken bugün bizim hayatımızı kaçırıyor gibi geliyor bana.

Bir de ailesi dışarıdan bakınca çok iç içe. Herkes birbirinin hayatında. Birbirleriyle ilgili konuşmalar, maddi meseleler, kimin ne yaptığı, kimin neye ihtiyacı olduğu vs. sürekli gündemde. İşin garip tarafı herkes birbirinin arkasından konuşuyor ama eşim hâlâ biz çok bağlı bir aileyiz, herkes birbirini çok sever kafasında. Ben dışarıdan baktığımda ise bu kadar iç içe olmanın sağlıklı olduğunu düşünmüyorum.

Bazen gerçekten kendimi eşimle değil de koskoca bir aile sistemiyle evliymişim gibi hissediyorum.

Eşim çok çalışıyor. Çalışkanlığını asla küçümsemiyorum, hatta gerçekten hakkını veriyor. Ama kendisini de çok yıpratıyor. Sağlığıyla ilgili ciddi bir durum yaşamasına rağmen bile biraz durayım demiyor. En ağır işleri yine kendisi üstleniyor. Eve bazen çok geç geliyor. Akşamları birlikte bir şey yapalım desen zaten yorgun. Pazar günü bile çoğu zaman çalışıyor.

Yani para kazanılıyor, evet. Ama o para da aile içinde o kadar çok yere gidiyor ki bazen biz bunun karşılığında kendi hayatımızı ne zaman yaşayacağız? diye düşünüyorum. Diğerleri çoluk çocuk sahibi düzen kurmuşlar.

Bizim çocuğumuz yok. Açıkçası eşim çocuk konusunda da çok istekli değil. Ben de çocuk yapmaya korkuyorum. Burada kimsem yok, ailem yanımda değil. Eşim zaten sürekli çalışıyor. Böyle bir düzende çocuğun bütün yükünün benim üzerimde kalmasından korkuyorum.

Sonradan öğrendiğim bazı ailevi maddi meseleler de oldu ve bunların bizim evliliğimizi de etkilediğini gördüm. Çok detay vermek istemiyorum çünkü burada beni tanıyan birinin çıkmasını istemiyorum ama bazı şeylerden sonra eşimin ailesi konusunda eskisi kadar rahat hissetmemeye başladım.

Eşim bana destek oluyor mu? Oluyor. Hiçbir şey yapmıyor, beni tamamen yalnız bırakıyor diyemem. Ama zamanla şunu fark ettim Bana verebildiği destek bile çoğu zaman ailesinin ihtiyaçlarından ve onların durumundan arta kalan ölçüde oluyor gibi hissediyorum.

Ben boşanmak isteyen biri değilim. Eşimi seviyorum. Kötü biri olduğunu da düşünmüyorum. Zaten mesele de bu. Karşımda kötü niyetli bir insan yok. Ailesine karşı aşırı sorumluluk hisseden, onların hayatını kendi hayatının önüne koymuş biri var.

Ben de artık “peki ben neredeyim?” diye sormaya başladım.

Bu yıl bir sınava girdim, atama gibi bir ihtimalim var ve farklı şehirleri yazmayı düşünüyorum. Aslında bu biraz da kendi hayatımı kurabilmek için benim açımdan bir fırsat. Eşim benimle gelir mi, gelmez mi bilmiyorum. Ama ilk defa “ben ne istiyorum?” diye ciddi ciddi düşünmeye başladım.

Çünkü ben eşimin ailesiyle yarışmak istemiyorum. “Ya onlar ya ben” demek de istemiyorum.

Sadece evlendiği kadının da artık onun hayatında gerçekten birinci derecede ailesi olduğunu anlamasını istiyorum.

Sizce böyle bir insan nasıl kendine getirilebilir? Ailesinden koparmadan, kavga dövüş etmeden “artık bizim de bir hayatımız var” nasıl anlatılır?

Özellikle eşi ailesine aşırı düşkün olan kadınlar, siz bu dengeyi nasıl kurdunuz?

Genişletmek için tıkla...

Adanali90 .!.:

Kızlar biraz uzun olacak, kusura bakmayın. Artık gerçekten kafamın içinden çıkamadığım bir konu var, dışarıdan insanların fikrini almak istiyorum.

Eşim hayatı boyunca ailesini düşünmek zorunda kalmış biri. Kendi hayatını kurmak, kendisi için bir şey yapmak konusunda maalesef çok geri planda kalmış. Hala annesi, babası, kardeşleri derken bizim evliliğimiz sürekli ikinci planda kalıyor.

Ailesiyle işleri ve maddi konuları da iç içe. Dolayısıyla ‘onların sorunu” diyebileceğimiz bir durum da yok. Bir şey olduğunda ister istemez bizim hayatımıza da yansıyor. Ben bazen eşimle bir şey konuşurken bile önce “ailem ne der, onların durumu ne olur?” diyor.

Beni en çok yoran şey de şu Ben eşimin ailesinden kopmasını istemiyorum. Böyle bir şey beklemiyorum zaten. Ama insan evlenince kendi kurduğu aileyi de biraz önce koymaz mı?

Mesela sürekli ailesinin geçmişte yaşadığı sıkıntılardan bahsediyor. Annesinin neler çektiğini anlatıyor, onları düşündüğünü söylüyor. Ben de empati yapıyorum çünkü benim ailemde de benzer şeyler oldu. Tamam yaşadıklarınızı anlıyorum diyorum. Ama geçmişte onların yaşadığı sıkıntıları telafi etmeye çalışırken bugün bizim hayatımızı kaçırıyor gibi geliyor bana.

Bir de ailesi dışarıdan bakınca çok iç içe. Herkes birbirinin hayatında. Birbirleriyle ilgili konuşmalar, maddi meseleler, kimin ne yaptığı, kimin neye ihtiyacı olduğu vs. sürekli gündemde. İşin garip tarafı herkes birbirinin arkasından konuşuyor ama eşim hâlâ biz çok bağlı bir aileyiz, herkes birbirini çok sever kafasında. Ben dışarıdan baktığımda ise bu kadar iç içe olmanın sağlıklı olduğunu düşünmüyorum.

Bazen gerçekten kendimi eşimle değil de koskoca bir aile sistemiyle evliymişim gibi hissediyorum.

Eşim çok çalışıyor. Çalışkanlığını asla küçümsemiyorum, hatta gerçekten hakkını veriyor. Ama kendisini de çok yıpratıyor. Sağlığıyla ilgili ciddi bir durum yaşamasına rağmen bile biraz durayım demiyor. En ağır işleri yine kendisi üstleniyor. Eve bazen çok geç geliyor. Akşamları birlikte bir şey yapalım desen zaten yorgun. Pazar günü bile çoğu zaman çalışıyor.

Yani para kazanılıyor, evet. Ama o para da aile içinde o kadar çok yere gidiyor ki bazen biz bunun karşılığında kendi hayatımızı ne zaman yaşayacağız? diye düşünüyorum. Diğerleri çoluk çocuk sahibi düzen kurmuşlar.

Bizim çocuğumuz yok. Açıkçası eşim çocuk konusunda da çok istekli değil. Ben de çocuk yapmaya korkuyorum. Burada kimsem yok, ailem yanımda değil. Eşim zaten sürekli çalışıyor. Böyle bir düzende çocuğun bütün yükünün benim üzerimde kalmasından korkuyorum.

Sonradan öğrendiğim bazı ailevi maddi meseleler de oldu ve bunların bizim evliliğimizi de etkilediğini gördüm. Çok detay vermek istemiyorum çünkü burada beni tanıyan birinin çıkmasını istemiyorum ama bazı şeylerden sonra eşimin ailesi konusunda eskisi kadar rahat hissetmemeye başladım.

Eşim bana destek oluyor mu? Oluyor. Hiçbir şey yapmıyor, beni tamamen yalnız bırakıyor diyemem. Ama zamanla şunu fark ettim Bana verebildiği destek bile çoğu zaman ailesinin ihtiyaçlarından ve onların durumundan arta kalan ölçüde oluyor gibi hissediyorum.

Ben boşanmak isteyen biri değilim. Eşimi seviyorum. Kötü biri olduğunu da düşünmüyorum. Zaten mesele de bu. Karşımda kötü niyetli bir insan yok. Ailesine karşı aşırı sorumluluk hisseden, onların hayatını kendi hayatının önüne koymuş biri var.

Ben de artık “peki ben neredeyim?” diye sormaya başladım.

Bu yıl bir sınava girdim, atama gibi bir ihtimalim var ve farklı şehirleri yazmayı düşünüyorum. Aslında bu biraz da kendi hayatımı kurabilmek için benim açımdan bir fırsat. Eşim benimle gelir mi, gelmez mi bilmiyorum. Ama ilk defa “ben ne istiyorum?” diye ciddi ciddi düşünmeye başladım.

Çünkü ben eşimin ailesiyle yarışmak istemiyorum. “Ya onlar ya ben” demek de istemiyorum.

Sadece evlendiği kadının da artık onun hayatında gerçekten birinci derecede ailesi olduğunu anlamasını istiyorum.

Sizce böyle bir insan nasıl kendine getirilebilir? Ailesinden koparmadan, kavga dövüş etmeden “artık bizim de bir hayatımız var” nasıl anlatılır?

Özellikle eşi ailesine aşırı düşkün olan kadınlar, siz bu dengeyi nasıl kurdunuz?

Genişletmek için tıkla...

VuslataDair .!.:

Kusura bakmayın eşim iyi biri kötü biri değil demişsiniz de benim biricik evladımı alacak kendine eş edecek bir onunla bir yuva kuracak sonra kendi ailesi benim kızımdan önce gelecek ben de çıkıp diyeceğim ki Damadım iyi biri Hayır asla asla asla eşiniz iyi biri değil

Genişletmek için tıkla...