Evet kızlar sanırım daha fazla dayanamayacağım.
Eşimi çok seviyorum çok güzel bir kızımız var. Yaklaşık 4 yıllık evliyiz 7-8 yıldır ya hayatımda bu insan.
Ama işte sevmekle devam ettiremiyorum.
Eşim dehbli bence okbsi de var. Temizlik güvenlik vs gibi konularda takıntılarıyla baş edemiyorum.
Aslında çok umursamadığım,zaman zaman onu haklı bulup ona uyum sağladığım bir hayatımız vardı. Kızımız erken doğdu 2 yaşına girecek ve kızımız yoğun bakımdan çıkıp eve geleli gerçekten onun hassasiyetleri( bence abartılı şeyler) benim için çok zor olmaya başladı.
Herşey bebeğin biberonunu yıkadığımda aldığım uyarılarla başladı. Daha iyi yıka, bunda koku var, kaynar suya bir kez daha koy, bir kez de içme suyuyla durula gibi istekler olmaya başladı. Sonra arttı kızımızı onun olmadığı bir yere götüremedim illa o da gelecek mesela. Toplu taşımaya binemeyiz insanlar kızımıza zarar verir şu hastalık bu hastalık olur hep bunları dinledim ve ona hak verdim. Ta ki ailemin yanında birkaç gün kalmaya gelene kadar. Eşimin toplum içinde sırıtan davranışlarını artık tölere edemiyorum 3dk süren el yıkamalarına,peçete pis bir şey dokunmam demelerine, bu yemek kötü diye dan diye konuşmalarına gerçekten toplum içinde bu durumları kaldıramıyorum artık. Ailemde kimsenin kucağına kızımızı vermedi sarıldı tüm akşam öyle durdu. Sigara içen insanlar balkonda içip havalanıp ellerini yıkayı öyle geldiler fakat eşim sürekli vebalı gelmiş gibi salonun tüm camlarını açıp öfledi pöfledi.
O neden öyle olmadı böyle olmadı vs o kadar söyleniyor ki. Herkes artık böyle sinirlenip gülüp arkasını dönüp başka bişeyle uğraşıyor farkediyorum.
Ailemin yanında kaldığım sürede anneme kardeşime falan kızımı bırakıp tuvalete gitmeme dahi müsade etmedi. Sürekli kızı yalnız bırakma diye uyarıldım. Bu beni çok strese soktu.
Kızlar ben aylardır kötü anne miyim diye kendimi sorguluyordum ta ki gelişimsel pediyatri doktorumuz kızımızı muayene edip de maşallah çok güzel ilgilenilmiş sizi tebrik ederim gerçekten prematüreler zordur ve altından kalkmışsınız izniniz olursa videoları hocalarımızla paylaşmak istiyoruz diyene kadar. Emziği az duruladığım için çocuğumun sağlığını tehlikeye attığım empoze ediliyor bana.
Bunu konuş diyenler olacaktır fakat eşim kendisi haricindeki insanların davranışlarını doğru bulmuyor. Sadece kendisi doğruyu yapıyormuş herkes yalancı ve özensizmiş. Bilgisiz cahil diyor herkese.
Boşanmak istiyor muyum hayır aslında seviyorum ve kendi evimizde baş başa iken çok mutluyum. Ama hayat evden ibaret değil işte kötü hissediyorum.
Bir yola ihtiyacım var gerçekten üzülüyorum.
(((((( 
bu ablalardan birisi kızını da fanusta büyütür gibi büyüttü, bahçede oynamak yasak kirlenmek yasak başka çocuklarla temas yasak, yanlışlıkla bir yere dokunsa çocuğu resmen kırklıyordu, kız annesinin takıntıları yüzünden bir süre psikolojik destek aldı, şimdilerde annesinin tam tersi, tepki olarak en kirli haliyle gidiyormuş annesini ziyarete.
bunların hepsini de kendimce kizimi korumak için yapıyordum ve bizce çok normal şeylerdi. Taa ki 1.5 yaşına doğru yeme bozukluğu oluşup, bunun da duyu bütünleme eksikliğinden olduğunu, bunun sebebinin de çocuğu oraya değme buraya dokunma diye diye kısıtladığımız için olduğunu öğrenene kadar, dank diye kalakaldım, onu korumak isterken zarar vermişiz, fark ettiğimiz için hemen bıraktık ama çocuk öğrenmiş oraya dokunulmaz vb, ona bıraktırmak daha zor oldu, bir şey olmaz gel oturalım, dokunalim vb.. Demek istediğim, eşiniz bunu koruma iç güdüsüyle yapıyor ve ona göre olması gereken şey bu, lütfen kızınız için ikna edin ve psikoloğa gitsin, tedavi olsun, çocuklar gördüklerini öğreniyorlar çünkü, boşansaniz ama eşiniz aynı olsa çocuk yine görecek babasını ve yine ister istemez etkilenecek
kısa kalır demeyelim de daha kaliteli uykuyla boyu daha kolay uzar diyelim 
… normalde takıntılsrum yoktur. Çocuktan sonra oldu. Oğlan büyüdükçe geçti. 3-4 yaş gibi… ayrıca toplu taşımaya kendim içinde binmiyordum… halen kullanmam, astım nedenli… 
