Şu an hamileyim ama çalışmayan bir kadınım. Tüm günüm evde geçiyor. İlk çocuğuma hamileyim.
Şu aralar aşırı sıkıldığımı farkettim.
2 yıllık evliyim. Evlenmeden önce çocuk bakıcılığı yapıyordum evlenince bıraktım. Eşim de tekrar bu işi yapmamı istemedi.
Neyse evim de biraz sıkıcı belki bilmiyorum.
Evim bodrum kat bir daire. Kendi evimiz. Aile apartmanı gibi bir şey oturduğumuz bina.
Bodrum kat diyince çok kötü bir evde oturuyoruz gibi düşünmeyin tabii.
Evimizin için güzel yeni.. ama bodrum kat nihayetinde , insanın bir yerden sonra ruhu sıkılıyor.
Genelde çok erken kalkmıyorum hamilelik öncesinde de böyleydi şimdi de böyle.
En geç 12 gibi uyanıyorum ama şu an hamilelikten ötürü daha sık uyanıp uyuyorum orası ayrı.
Neyse kalkıp ne yesem diye düşünüyorum. İştahım hiç yok. Midem hiçbir şeyi almıyor.
Mutfağın o tarafa geçesim bile gelmiyor bazen.
Ha bir de mutfağım amerikan mutfak.
Sevene saygım var ama ben 2 senede nefret ettim.
Ne yemek kokusu evimden çıkıyor ne dağınıklığı bitiyor.
Hele bir de evime biri geldiyse onun gözünün önünde mutfak tarafında olmaktan çok nefret ediyorum.
Oturma alanım küçük bu yüzden. Tüm gün bu odanın içinde tıkılıp kalmış gibi oluyorum.
Hadi markete gittim geldim. İki ev süpürdüm ama yok akşama kadar o gün geçmiyor.
Benim gibi çalışmayan şu an çocuğu da olmayan hanımlar size soruyorum aslında gününüz evde nasıl geçiyor?
Öyle burada arkadaşım da yok evlenenler başka memlekete gitti, burada olanlar da evli değiller çalışıyorlar hayatlarımız farklı.
Yakınımda birkaç sokak ötede annem oturuyor, dibimde ablam oturuyor, aynı binanın 4. Katında eltim oturuyor ama sonuç olarak yalnızım.
Hamilelikten ötürü anneme gitmiyorum çünkü annemin evinde kedi var ve kedinin aşılarını tam yaptırmadılar. Doktorum da bu dönemde riskli olduğunu söylemişti.
Bir de kediden dolayı mı mıdır nedir evlerinden üstlerine sinen bir koku durumu var. Evime bile çağıramıyorum.
Bu arada bunu sadece ben de demiyorum.
Herkes diyor.
Neyse ablam zaten çalışıyor.
Eltim deseniz 2 oğlu var, kocasının dükkanı var ve adam akşama doğru evden çıkıyor.
Öyle hadi gidiyim oturayım evinde olmuyor.
Ya da evime çağırayım desem kafadan iki çocuk , ev küçük, onlar bağırışıyor.. ne eltim mutlu oluyor ne ben mutlu oluyoruz bu sefer..
Bazen çocukları uyuttuğunda akşam saatlerinde ya da okul açıkken onlar evde değilse ben çağırıyorum ya da o çağırıyor.
Tüm gün yalnızım açıkcası. Yolda bir iki komşuyla sohbet edersem ediyorum. Markete gidersem bir dolanıyorum.
Ondan sonrası full ev.
Açıkcası ruhumu ev mi çok daraltıyor yoksa yalnızlık mı bilmiyorum.
Bazen ev işi yapasım da gelmiyor.
Camlarımdan çok toz giriyor. Üstüne kedilerin işeme sorunu da bu eve girdiğimden beri bitmedi.
Zaten toplamda evimde 3 pencerem var onları da açamayınca iyice hapiste gibi hissediyorum.
Mutfak kısmında ekstra bir pencere de yok. Haliyle yemek yaparken oturma odasını açmam gerekiyor.
O da ne kadar fayda ederse. Camlarım büyük ama hava almıyor yani evim..
Yatak odam her gün kaldırımdan toz taşıyor evimin içine…
Belkide psikolojim bozuldu bu evde bilmiyorum.
Bazen cidden temizliğe vurmaya çalışıyorum ama şu an o kadar indir kaldır bir temizlik de yapamıyorum.
Telefona sarıyorum bu sefer de boyun kaslarım tutuluyor baş ağrılarım artıyor..
