Bi insana "hani kimse yok mu, ne zaman evleniyon, dugun dernek ne zaman?" denmesi oyle hadsiz ve cirkin geliyor ki bana.. Sanki ismarlama olacak bir sey, sanki ha deyince gidip alabilecegin bir sey..
Hani hayatinda biri vardir kişinin, belki o zaman sorulmasi normal karsilanabilir bir nebze ama sırf muhabbet olsun diye bu kliseleri döndürmek, karşıdaki uzulur mu uzulmez ki dusunmemek, oyle itici ki, laf olsun torba dolsun hesabı..
Her şey nasiptir, kaderdir ama evlilik hususunda daha da bi oyle sanki.. Kaliplara koyulmuş, "30una kadar olmalı, yoksa yandin" kafası var.. Ne alaka ya? Kiminin karşısında 22 yasinda çıkar dogru insan, kiminin 34, kimininse yoktur hayat cizgisinde oyle biri.. Yani ne yapsin şimdi?
Ayrıca diyelim ki mukemmel bir evlilik var ortada, bir sorun yok.. Yine de evlilik, zorluklari ve sorumluluklari olan bir kurum.. Insan bekarlik gunlerini ister istemez özlüyor.. O nedenle, evlenmek istemek elbette normal ama duani edip bugunlerini, bekarligi zehir etmeden, tadini cikararak yaşamak gerek bence..
Insan mutlu olmak icin evlenmeli, sırf ismi "evli" olsun diye değil..
23 yasinda evlendim, 24umde bosandim.. 23 umde nisanlandigimda başımın göğe erdiğini filan hatirlamiyorum, en mutlu olduğum zamanlarda bile..
Kendinize zulmetmeyi birakin, hayat ve insanlar zaten zor, iyice zorlastirmanin anlami yok.. Kendinize daha da yük olmak yerine biraz rahatlama yoluna gidin..
Her seyin bir vakti vardir..