Ben kızıma bebekliğinden itibaren hikayemizi masal gibi anlattım; nasıl başvurduk, nasıl bekledik, nasıl hazırlandık, nasıl kavuştuk... Sonunu her seferinde bu bebek kimmiş, (kızımın İsmi) imiş diye bitirdim. kızım konuşmaya başladıktan sonra bu bebek kimmiş sorusuna benmişim diye cevap vermeye başladı. yani biz hiç durum açıklamadık, hayatımızın normali olarak büyüdü, saklamadık. sorduğu her soruya yaşına uygun cevaplar verdim. ŞU an 10 yaşında kızım, en ufak bir sorun yaşamadık. Gayet mutlu bir çocuk, her şeyin farkında olarak büyüdüğü için bunu ne dert edindi ne de açıklama travması yaşadı. "Ben çok şanslı bir kızım, çünkü sana geldim" diyor. Milyon kere iyikim o benim