Tecrübesi yada fikri olan kişilere çok ama çok ihtiyacım var..
1 senelik evliyim İstanbul'un bir ucundan kalkıp diğer ucuna geldim. Ailem uzak olduğu için pek fazla gidip görüşemiyorum. Şuan oturduğumuz yerde tanıdığım kimse yok.
Eşim de işkolik bir adam birazda arkadaş düşkünü. Yani hafta sonu bile kendine yapacak iş buluyor.
Her gün aynı günü yaşıyorum kendimi amaçsız hissediyorum evlendiğimizden beri kendi içimde bu depresyon haliyle mücadele ediyorum.
Çalışmama da eşim karşı çıkıyor müsade etmiyor.
En azından bir kişi olsa ya dışarı çıkıp hava alabileceğim bir kahve içip konuşabileceğim sanki o zaman her şey sinirli bir şekilde düzelecekmiş gibi geliyor.
Gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum ya acaba bu şartlara rağmen mutlu olabilmek mümkün ve ben mi başaramıyorum ?
Siz olsanız nasıl hissederdiniz mesela yalnızlıktan zorlanır mısınız?
Veya eşiniz eve her gün geç gelse de akşamları geçireceğiniz o kısıtlı vakitte ona güler yüzlü neşeli olabilir miydiniz?
Lütfen fikirlerinizi paylaşmaktan çekinmeyin eleştiriye açığım yeter ki sesimi duyan derdimi sıkıntımı bilen birileri olsun artık yalnız değilim diyeyim
