evliliğimi sorguluyorum, yardım eder misiniz

kaykayci00 .!.:

dışında aman bana şunu al, bunu almazsan olmaz, şunu kesinlikle istemem, asla yapmam

Genişletmek için tıkla...

user234672 .!.:

Ben burada sizin tutumunuza hayran kaldım keşke kendim de bu kadar mantıklı ve sakin olabilsem ama maalesef. Sizin de evliliğiniz daha çok yeni. Ben de 4 ay önce evlendim bundan önce 6 yıl sevgiliydik. Evlendiğimizde bir şeyler oldu ve asla tartışmayacağımız şeyler hakkında tartışmaya ve bu konuları büyütmeye başladık. Sonrasında barışıyoruz tabi ama yine de gerçekten bazen noluyo bize böyle dediğim çok oldu. Belki eşinizin canını sıkan sizinle ilgili olmayan durumlar vardır. İş gibi şeylerle ilgili. Bence psikolojik destek almak ikinize de iyi gelir. Umarım en kısa sürede bütün sorunlarınız geçer.

Genişletmek için tıkla...

emEbru .!.:

İlişkiler her zaman çok iyi gidecek diye bir durum yok. Zaman zaman öfkelenmeler olabiliyor. Bakıyorum yani elle tutulur ciddi bir sebep göremedim açıkçası. Kadınlar erkekleri kendileri gibi düşünceye sahip sanar öyle davranmasını bekler. Burda hata yaparız. Siz biraz bunalmışsınız bence ben onu anladım bu yazdığınızdan. Biraz oluruna bırakmanız lazım. Ne güzel anlatmışsınız eşinizle uyumunuzu vs. Yani temeli sağlam olan şeyden korkmayın derim. Zaman zamn böyle durumlar yaşanır

Genişletmek için tıkla...

emEbru .!.:

İlişkiler her zaman çok iyi gidecek diye bir durum yok. Zaman zaman öfkelenmeler olabiliyor. Bakıyorum yani elle tutulur ciddi bir sebep göremedim açıkçası. Kadınlar erkekleri kendileri gibi düşünceye sahip sanar öyle davranmasını bekler. Burda hata yaparız. Siz biraz bunalmışsınız bence ben onu anladım bu yazdığınızdan. Biraz oluruna bırakmanız lazım. Ne güzel anlatmışsınız eşinizle uyumunuzu vs. Yani temeli sağlam olan şeyden korkmayın derim. Zaman zamn böyle durumlar yaşanır

Genişletmek için tıkla...

garciass .!.:

Konuşarak anlasamadigini ve fevri tarafini hayatın her alanına yaydığını farketmeli ve daha iyi düşünmeliydiniz.Öfke sorunu olduğunu kabul etmek ilk adım .Sonrası çok uzun bir süreç .Onu dizginlemek zor imkansız değil.Ben yapabiliyorum fakat bunu kendi isteyecek çok isteyecek mücadele edecek ve kontrol altına alacak .Ben kendimden biliyorum bu sorunu çözmezse öyle geçmiyor .Bu çok kötü bir karakter özelliği bu değişmeli .Zamanla doğru teraistle duygularini aceleye getirmeden ve sinirlenmeden konuşma yeteneği.Her alanda ilaclanmis yada sinirleri alınmış gibi davranmak değil .Fakat öfkesi burnunda tepesi tüter vaziyette sevdiklerini kırar yada sosyal hayatında biri ona karşı çıktığında yada eleştiri yapıldığında bir olumsuzluk çıkmaz ile karşılaştığında abartmadan ve sinirden gözleri dönmeden düşünme yetisini kaybetmemesi gerekli .Uzun bu süreç

Genişletmek için tıkla...

kaykayci00 .!.:

yorumunuz için teşekkür ederim. ben kendimi gerçekten hiç iyi hissetmiyorum. akşam eve gelirken yine tartıştık sebep şu; bir önceki gün arkadaşlarımızla bir yere gidiyorduk. arabada birinin bebeği vardı ve hava soğuktu. bende mâlum hamilelik ve sıcak basmaları sebebiyle arada bir camı açar nefes alırım. ben camı açtım “camı açma, bebek üşür hemde hava soğuk çam buğulanıyor önümü göremiyorum” dedi tamam haklı olabilir ama ben napayım gerçekten piştim gözümden terler akmaya başladı. sevgilim 2 dakika aç kapat dese mesela olacak. diyorum ki bak arabanın içi sıcal gayet dert etme diyorum hatta arkadan arkadaşlarımız araba çok sıcak falan diyor ama yok beyimiz açmayın dedi camı açılmayacak. tövbe yarabbim ya. neyse bugün dedim ki dün niye öyle yaptın ben daraldım diyorum hiç yardımcı olmuyorsun dedim. “cam buğulanıyor önümü göremeyim mi istiyosun?” falan diye saçmalıyor resmen. yahu dedim 5saniye camı açıp kapatsam nolcak sanki diyorum, “iyi bi daha kimseyi arabaya almayız olur biter” verdiği cevabın yıkıcılığına bakar mısınız? ben sana bunu mu dedim yani? neyse sonra tabi ben derdimi anlatmaya calısıyorum o da asla dinlemiyor falan sonra bağırdı. ben kaldım böyle. canım o kadar yanıyor ki bu üzüntüyle bebeğim zarar görüyor diye düşünüp bir de ona üzülüyorum. kendimi hiç iyi hissetmiyorum

Genişletmek için tıkla...

kaykayci00 .!.:

cevabınız için teşekkür ederim. sanırım yaşadığım durum, sizinkinden daha problemli. arada tartışmaya, anlaşamamaya razıyım ama sürekli bir fikir ayrılığı o kadar zoruma gidiyor ki, kendime diyorum ki “al işte çevrendeki mutsuz kadınlara hep üzülürdün, demekki sende onlardan biri olacakmışsın”

Genişletmek için tıkla...

process .!.:

Lohusalıkta ne yapacaksınız siz, asıl bölüm canavarı orası.

Genişletmek için tıkla...

kaykayci00 .!.:

merhabalar,
arada girip okuduğum bir forumdu. kendimi buraya yazarken buldum. çünkü çok çaresiz hissediyorum. yaşım30, eşim32. 1,5 yıldır evliyiz. ve 7 aylık hamileyim. ikimizde hemşireyiz. kısaca ben: hayatta evliliği zorunlu görmeyen, evliliğin nasip kısmet işi olduğuna inanan biriyim. eşimle 27 yasıma girdiğim zamanda tanısmıştık ve hayatımda nerdeyse 3-4 yıl kimse yoktu, tabii ki doğru ilgiyi, sevgiyi her kadın sever fakat gerçekten evliliktir, nişandır vs meraklı olduğum konular değildi. hep şunu söylerdim “evleneceğim kadar aşık olacağım biri olursa evlenirim onun dışında olmasa da olur”. eşimde böyle biriymiş. tanıştığımızda 29 yasına girmişti, o da evliliği bir zorunluluk olarak görmeyen, “hadi yaşım geldi” diye evlenmek istemeyen biriymiş. ilk tanıştığımızda böyle düşünmesi çok hoşuma gitmişti. ikimizin ailesi de muhafazakar ama biz o kadar değiliz. size yaşadığımız sorunlardan bahsetmek istiyorum ama önce ben; ilgiyi seven, şımartılmayı seven, mantığıma oturtulduğu sürece bir çok şeye anlamlı bakabilen, hobileri olan, gezmeyi eğlenmeyi seven, genelde ‘çemkirme’ diye tabir ettiğimiz kelimeye uzak olan bir kadınım. eşimi severim, eşimde bana ilgili olsun, bana saygı göstersin, üzüldüğümde nazımı, tribimi çeksin isterim. eşimden sanırım en büyük isteğim bunlar. onun dışında aman bana şunu al, bunu almazsan olmaz, şunu kesinlikle istemem, asla yapmam gibi direkt negatif cümleler kullanmayı ve negatif enerjiyi sevmiyorum. her zaman konuşup mesele her ne ise halletmek isterim. birbirimize kırgınlığımız uzun sürmesin isterim. hatta eşime hep şunu derim “bak ben seni 10 yıl, 15 yıl, 20 yıl sonra da sevmek istiyorum” bunu söylüyorum çünkü çevremde, iş ortamında vs mutsuz çok kadın var. hayattan bezmişler. sevmek, sevilmek duygularından çok uzaklar. ve onlara hep üzülürdüm, keşke evlilikler hep sağlıklı olsa derdim. eşim de çok dışa dönük, sosyal, eğlenmeyi, tatil yapmayı, şakalaşmayı seven, hobileri olan ama maalesef ki hemen gerilen ve fevri birisi. en büyük sıkıntıyı bu noktada yaşıyoruz. son zamanlarda evde olmanın getirdiği boşluktan mı(sanmıyorum) çok ama çok huzursuz hissetmeye, sürekli üzülmeye basladım. bu arada dediğim gibi eşim çabuk gerildiği için sürekli fikir ayrılığı yaşarız mesela 2-3 güne bir. arkadaşlar ben hayatımda iletişim konusunda bu kadar sıkıntı yaşadığım başka biri tanımıyorum. insan eşiyle normal bir şekilde konuşup, tartışamaz mı ya? asla olmuyor. örneğin geçen gün mutfakta bulasıkları makineye koymuş sağolsun, girdim içeriye baktım fayansı silmeden bırakmış. bende dedim ki “sevgilim eline sağlık, ama bak bu fayansı da siliver bi daha ki sefere” dedim. o da “iyi de sen bana bunu söylemedin ki” dedi. “tamam canım sorun değil bilmiyorsan söylüyorum işte, mutfak tezgahında işler bittikten sonra fayansı da şöyle bir silinir” demeye kalmadan lafımı bölüp aksilik yaptı. “ben sana ne diyorum, dinlemiyorsun beni vs vs” ben tabi mal gibi kaldım. gittim moralim bozuldu ağladım. çünkü en basit konuda bile aksilik, huysuzluk, gerginlik. yemin ederim gücüm kalmadı. ve bu konu 1 gün sürdü, bu konu tam 3 kez açıldı. belki bir noktada beni anlayıp “ya tamam canım bir dahakine öyle yaparız” tarzı bir aydınlanma yaşamasını bekledim ama ısrarla bana “sen beni orda dinlemedin ki, şöyle oldu böyle oldu” konuyu aşır uzattı. bazen diyorum ki bu adam normal zamanda bana sürekli hediyeler alan, süprizler yapan, iltifatlar eden, gelip sarılan öpen biri. hatta çevremizde hep ilişkimizi takdir ederler, çok tatlısınız keşke sizin gibi eğlenceli çift olabilsek vs tarzında şeyler söylerler(lütfen kendini beğenmişlik olarak algılamayın) hatta eşimden için “senin için yapmayacağı şey yok” derler. ama ben algılayamıyorum, böyle bir adam en basit konuda nasıl dünyanın en anlayıssız kişisi oluyor? bu adam bu şekilde beni gerçekten seviyor mu? sürekli bu düşünceler dönüyor kafamda. çünkü benim sevgi dilim, kavgadan tartışmadan sonra sakinleşince gelip iki güzel söz söyleyip, şefkatini hissettirebilmek. yani en çekilmez zamanlarda bile “işte benim eşim” diyebilmek. ama bu mümkün değil. bu arada eşime bunları söylediğimde aldığım cevaplar şunlar “hamilesin evet ama sen hamile değilkende hemen ağlardın” , “sen benden sana gelmemi bekliyorsan bende senden bekliyorum”, “sen yorgun ve üzgünsen bende üzgünüm sadece kendini düşünme” gibi aşırı duvar ören cevaplar. sanki eşimle konuşurken karşımda bir duvar var veya şöyle anlatayım ben çince o almanca konuşuyor sanki, o kadar bulusamıyoruz ortak noktada. ve hamileliğin de verdiği hormonlarla ben iyice kötü oluyorum. “hamileyken bile anlayıs göstermedi, hamileyken bile alttan almadı” diye öyle kötü bir hâle giriyorum ki. çok çaresizim. psikologa gideceğim 3 gün sonra. kendimi anlattıktan sonra eşimle görüşmesini isteyeceğim. daha önce gitmiştik ara vermiştik vs. ama psikologtan da sanırım faydalanamıyor çünkü tartıştığımızda şöyle demişti “psikologta söyledi sana bunları yapma diye” halbuki psikolog ona da bir sürü şey söyledi… çıkmazdayım. ben böyle mutsuz huzursuz hissetmek için evlenmedim. aynı şekilde eşimi de mutsuz görmek için evlenmedim. beklediğim sadece arada bir alttan alınmak, hoş görülmek, vs.(tartıştığımız zamanlardan bahsediyorum)
bana yardım eder misiniz? belki de her yolu denedim ama olsun, belki bir çare oluruz birbirimize…
uzun oldu kusura bakmayın lütfen

Genişletmek için tıkla...

kaykayci00 .!.:

teşekkür ederim yorum için. eskiden içimde umut vardı, beni çok seviyor ben onu çok seviyorum bunu hallederiz diyordum. ama şuan görüyorum ki çok ama çok zor. dediğiniz gibi. ve inanın bana ben bu tarz tavırlarla yıllar geçirmek isteyen biri değilim…

Genişletmek için tıkla...

kaykayci00 .!.:

merhabalar,
arada girip okuduğum bir forumdu. kendimi buraya yazarken buldum. çünkü çok çaresiz hissediyorum. yaşım30, eşim32. 1,5 yıldır evliyiz. ve 7 aylık hamileyim. ikimizde hemşireyiz. kısaca ben: hayatta evliliği zorunlu görmeyen, evliliğin nasip kısmet işi olduğuna inanan biriyim. eşimle 27 yasıma girdiğim zamanda tanısmıştık ve hayatımda nerdeyse 3-4 yıl kimse yoktu, tabii ki doğru ilgiyi, sevgiyi her kadın sever fakat gerçekten evliliktir, nişandır vs meraklı olduğum konular değildi. hep şunu söylerdim “evleneceğim kadar aşık olacağım biri olursa evlenirim onun dışında olmasa da olur”. eşimde böyle biriymiş. tanıştığımızda 29 yasına girmişti, o da evliliği bir zorunluluk olarak görmeyen, “hadi yaşım geldi” diye evlenmek istemeyen biriymiş. ilk tanıştığımızda böyle düşünmesi çok hoşuma gitmişti. ikimizin ailesi de muhafazakar ama biz o kadar değiliz. size yaşadığımız sorunlardan bahsetmek istiyorum ama önce ben; ilgiyi seven, şımartılmayı seven, mantığıma oturtulduğu sürece bir çok şeye anlamlı bakabilen, hobileri olan, gezmeyi eğlenmeyi seven, genelde ‘çemkirme’ diye tabir ettiğimiz kelimeye uzak olan bir kadınım. eşimi severim, eşimde bana ilgili olsun, bana saygı göstersin, üzüldüğümde nazımı, tribimi çeksin isterim. eşimden sanırım en büyük isteğim bunlar. onun dışında aman bana şunu al, bunu almazsan olmaz, şunu kesinlikle istemem, asla yapmam gibi direkt negatif cümleler kullanmayı ve negatif enerjiyi sevmiyorum. her zaman konuşup mesele her ne ise halletmek isterim. birbirimize kırgınlığımız uzun sürmesin isterim. hatta eşime hep şunu derim “bak ben seni 10 yıl, 15 yıl, 20 yıl sonra da sevmek istiyorum” bunu söylüyorum çünkü çevremde, iş ortamında vs mutsuz çok kadın var. hayattan bezmişler. sevmek, sevilmek duygularından çok uzaklar. ve onlara hep üzülürdüm, keşke evlilikler hep sağlıklı olsa derdim. eşim de çok dışa dönük, sosyal, eğlenmeyi, tatil yapmayı, şakalaşmayı seven, hobileri olan ama maalesef ki hemen gerilen ve fevri birisi. en büyük sıkıntıyı bu noktada yaşıyoruz. son zamanlarda evde olmanın getirdiği boşluktan mı(sanmıyorum) çok ama çok huzursuz hissetmeye, sürekli üzülmeye basladım. bu arada dediğim gibi eşim çabuk gerildiği için sürekli fikir ayrılığı yaşarız mesela 2-3 güne bir. arkadaşlar ben hayatımda iletişim konusunda bu kadar sıkıntı yaşadığım başka biri tanımıyorum. insan eşiyle normal bir şekilde konuşup, tartışamaz mı ya? asla olmuyor. örneğin geçen gün mutfakta bulasıkları makineye koymuş sağolsun, girdim içeriye baktım fayansı silmeden bırakmış. bende dedim ki “sevgilim eline sağlık, ama bak bu fayansı da siliver bi daha ki sefere” dedim. o da “iyi de sen bana bunu söylemedin ki” dedi. “tamam canım sorun değil bilmiyorsan söylüyorum işte, mutfak tezgahında işler bittikten sonra fayansı da şöyle bir silinir” demeye kalmadan lafımı bölüp aksilik yaptı. “ben sana ne diyorum, dinlemiyorsun beni vs vs” ben tabi mal gibi kaldım. gittim moralim bozuldu ağladım. çünkü en basit konuda bile aksilik, huysuzluk, gerginlik. yemin ederim gücüm kalmadı. ve bu konu 1 gün sürdü, bu konu tam 3 kez açıldı. belki bir noktada beni anlayıp “ya tamam canım bir dahakine öyle yaparız” tarzı bir aydınlanma yaşamasını bekledim ama ısrarla bana “sen beni orda dinlemedin ki, şöyle oldu böyle oldu” konuyu aşır uzattı. bazen diyorum ki bu adam normal zamanda bana sürekli hediyeler alan, süprizler yapan, iltifatlar eden, gelip sarılan öpen biri. hatta çevremizde hep ilişkimizi takdir ederler, çok tatlısınız keşke sizin gibi eğlenceli çift olabilsek vs tarzında şeyler söylerler(lütfen kendini beğenmişlik olarak algılamayın) hatta eşimden için “senin için yapmayacağı şey yok” derler. ama ben algılayamıyorum, böyle bir adam en basit konuda nasıl dünyanın en anlayıssız kişisi oluyor? bu adam bu şekilde beni gerçekten seviyor mu? sürekli bu düşünceler dönüyor kafamda. çünkü benim sevgi dilim, kavgadan tartışmadan sonra sakinleşince gelip iki güzel söz söyleyip, şefkatini hissettirebilmek. yani en çekilmez zamanlarda bile “işte benim eşim” diyebilmek. ama bu mümkün değil. bu arada eşime bunları söylediğimde aldığım cevaplar şunlar “hamilesin evet ama sen hamile değilkende hemen ağlardın” , “sen benden sana gelmemi bekliyorsan bende senden bekliyorum”, “sen yorgun ve üzgünsen bende üzgünüm sadece kendini düşünme” gibi aşırı duvar ören cevaplar. sanki eşimle konuşurken karşımda bir duvar var veya şöyle anlatayım ben çince o almanca konuşuyor sanki, o kadar bulusamıyoruz ortak noktada. ve hamileliğin de verdiği hormonlarla ben iyice kötü oluyorum. “hamileyken bile anlayıs göstermedi, hamileyken bile alttan almadı” diye öyle kötü bir hâle giriyorum ki. çok çaresizim. psikologa gideceğim 3 gün sonra. kendimi anlattıktan sonra eşimle görüşmesini isteyeceğim. daha önce gitmiştik ara vermiştik vs. ama psikologtan da sanırım faydalanamıyor çünkü tartıştığımızda şöyle demişti “psikologta söyledi sana bunları yapma diye” halbuki psikolog ona da bir sürü şey söyledi… çıkmazdayım. ben böyle mutsuz huzursuz hissetmek için evlenmedim. aynı şekilde eşimi de mutsuz görmek için evlenmedim. beklediğim sadece arada bir alttan alınmak, hoş görülmek, vs.(tartıştığımız zamanlardan bahsediyorum)
bana yardım eder misiniz? belki de her yolu denedim ama olsun, belki bir çare oluruz birbirimize…
uzun oldu kusura bakmayın lütfen

Genişletmek için tıkla...

helyumkiz .!.:

Okurken bu benim eşim dedim resmen.. trip atmak isterim tribimi çekmez, nazlanmak isterim görmezden gelir. Ama kendisine gelince küser, trip atar her şeyi yapma hakkı var. Bir de ani sinirlenişleri.. ben de böyle bir ailede büyümedim sinir nedir bilmem ama tam aksine bir aileye gelin oldum. Çok üzülüyorum bu konuda ve çözüm bulamıyorum. Hemen sinirlenir ve sonra sakinleşir ama ya benim kalbim? O sinirlendiğinde bakışı ses tonu kalbimi kırıyor ama dönüp bakınca hiçbir şey olmamış gibi devam.. anlatılmaz yaşanır ya malesef

Genişletmek için tıkla...

sibelsi .!.:

Sanırım eşinizi yeni yeni tanımaya başlıyorsunuz hani o cicim ayları geçer ya ,yani olumsuz anlamda söylemiyorum ama beklentiler farklı ve üstüne siz hamile olunca daha fazla hassasiyet artıyor ,eşiniz fevri demekki normalde de ve her şeye bir cevap hali kendini ispat çabası gibi gelir bana hep ve şunu düşünürüm,acaba çocukken kime neyi ispat etmeye çalıştı diye ve haliyle agresifleşiyolar ,benim eşimde aynı bu model sözlerimin anlamıni bile anlamadan taramalı tüfek gibi konuşur cevap verir her şeye bir cevap bende beklerim bir kere de sakince tamam desin veya gönlümü alsın,sanırım ben kabullendim artık bu halini ve hiç takmam tabi 18 yıldır evli olunca yoğruldukama dünyanın en merhametli insanı desem hafif kalır bu sebeple olduğu gibi kabul edip neşemi bozmuyorum ve onu bir öğrenci gibi bazen nezaketimle eğitiyorum bazen de sert bir öğretmen gibi ödevleri sıralıyorum erkek adam az konuşur diyorum ve sakinleşiyorbenimle problemi olmadığını adım gibi biliyorum çünkü ,sizde kendinize odaklanın her konuda da anlaşmak zorunda değilsiniz .

Genişletmek için tıkla...

kaykayci00 .!.:

yorumunuz için teşekkür ederim. ben kendimi gerçekten hiç iyi hissetmiyorum. akşam eve gelirken yine tartıştık sebep şu; bir önceki gün arkadaşlarımızla bir yere gidiyorduk. arabada birinin bebeği vardı ve hava soğuktu. bende mâlum hamilelik ve sıcak basmaları sebebiyle arada bir camı açar nefes alırım. ben camı açtım “camı açma, bebek üşür hemde hava soğuk çam buğulanıyor önümü göremiyorum” dedi tamam haklı olabilir ama ben napayım gerçekten piştim gözümden terler akmaya başladı. sevgilim 2 dakika aç kapat dese mesela olacak. diyorum ki bak arabanın içi sıcal gayet dert etme diyorum hatta arkadan arkadaşlarımız araba çok sıcak falan diyor ama yok beyimiz açmayın dedi camı açılmayacak. tövbe yarabbim ya. neyse bugün dedim ki dün niye öyle yaptın ben daraldım diyorum hiç yardımcı olmuyorsun dedim. “cam buğulanıyor önümü göremeyim mi istiyosun?” falan diye saçmalıyor resmen. yahu dedim 5saniye camı açıp kapatsam nolcak sanki diyorum, “iyi bi daha kimseyi arabaya almayız olur biter” verdiği cevabın yıkıcılığına bakar mısınız? ben sana bunu mu dedim yani? neyse sonra tabi ben derdimi anlatmaya calısıyorum o da asla dinlemiyor falan sonra bağırdı. ben kaldım böyle. canım o kadar yanıyor ki bu üzüntüyle bebeğim zarar görüyor diye düşünüp bir de ona üzülüyorum. kendimi hiç iyi hissetmiyorum

Genişletmek için tıkla...