Evliliğimin bitmemesi için çabam

Merhabalar, bu siteye ilk kez üye oldum ve ilk kez bir derdimi bu şekilde birileri ile paylaşıyorum.
26 yaşındayım ve 1.5 yıllık evliyim, eşim de aynı yaşta. birbirimizi çok severek evlendik. sevgililik ve nişanlılkta da ara ara her insan gibi kavgalarımız oluyordu, kendisi çok sinirli bir insan ben de genelde huyuna gitmeye çalışırım.
Evlilikten sonra da kavgalarımız tabi ki olmaya devam etti ama gerçekten çok saçma nedenini bile hatırlamadığım sebeplerden olurdu hep kavgalarımız. arkadaşlarını pek sevmem hepsi bekar ve hepsinin ağzında hep kız muhabbetleri dönüyor. görüşmesini istemem.
Her neyse konuya gelecek olursam benim ve onun çalışma saatleri birbirine uymuyor mesela ben işteyken o evde ben evdeyken o işte oluyor. yine benim işte onun evde olduğu bir gün beni arayıp iş arkadaşları ile bi arkadaşının terasında mangal yapıcaklarını gitmek istediğini söyledi ben de tamam dedim. iş arkadaşlarını hiç tanımıyorum onlar hakkında yorumda bulunmak istemiyorum bu yüzden.
saat 5te evden çıktıktan sonra onu hiç aramadım rahatsız etmemek için, akşam vakti saat 10 gibi kaçta geleceğini sordum sen uyu yarın izinliyiz oturuyoruz dedi. uyuya kalmışım. Saat 1de çok alkollü olduğunu ve orda kalacağını yazmış ben de mesaj sesine uyandım ve çok sinirlenip tepkimi gösterdim, daha sonrası hep kavga ile devam etti 3 gün boyunca. bana çok ama çok kötü davranmaya başladı benden boşnmak istediğini söyledi, ben tabi ki istemiyordum çünkü evet bazen beni üzse de yaptıklarıyla onun da beni ne kadar sevdiğinin farkındayım. çabaladım konuştum yalvardım yok vazgeçiremeyince evden çıktım ve o akşam bize yardımcı olabileceğini düşündüğüm insanların yanına giderek ilk kez durumu anlattım. bir şekilde bir araya gelip konuştuk onların da yardımıyla. kararında netti hala boşanmak istediğini çok mutsuz olduğunu çok sıkıldığını kavga etmekten yorulduğunu öne sürüyordu. Biz bir şekilde barıştık ve şuan aramız 2 gündür iyi.
ama çok üzgünüm bu kadar bosanmakta ısrarcı olan birisini bırakmamakta hata mı yaptım? ama içimden hiç gelmiyordu hayatıma devam edemem gibi geliyor bir şekilde hayatım daha kötü olur gibi geliyor. Şu an o da bana karşı çok iyi ama 2 gün önce bambaşka dünyanın en kötü insanıydı. anlatıp içimi dökmek istedim galiba:KK43: insan başkasına akıl vermeye gelince çok kolay oluyor ama asla kendi o aklı uygulayamıyormuş..
Eşiniz bekar zamanlarını yaşamak istiyor anladığım kadarıyla. Ayrıca aniden alkollüyum eve gelmeyeceğim ne demek yaşadığınız yerde taksi yok mu? Burda siz haklisiniz ama eşiniz üste çıkmaya çalışmış sürekli kötü davranarak hem suçlu hem güçlü yani. Seven insan ağzına öyle hop diye boşanma lafını almaz. Garip geldi bana açıkçası. Size tavsiyem biraz gözlemleyin ve sorunlarınızı ikiniz çözün evlilik bu hayatı ikiniz paylaşıyorsunuz başkalarına şimdiden gidip anlatıp söz hakkı verirseniz zamanla o insanlar haddini bilmez herşeye karışır. Bir daha boşanma lafını ağzına alırsa hiç arkanıza bile bakmayın.
 
Alkolluyken eve gelmemesi normal ama öncesinde içeceğini zaten biliyor.
Öngörüsü yok mu bu adamın? Böyle eksik düşünen insanlardan nefret ediyorum.
Baştan deseydi ya size ben içeceğim, çok içersem burada kalırım haberin olsun, evin adresi bu, bak bu da arkadaşlarım diye bir problem olmazdı.

Hem siz sıkıyor gibi gözükmezdiniz hem de adam sıkılmazdı.

Bu şekilde beynine girin biraz sorumluluk duygusu yüklensin kendisine. Bir iş yapınca 2 adım sonrasını düşünsün planını ona göre yapsın.

Baştan bunlar konuşulmuş olsa sorununuz olmayacaktı. He boşanalım diye tutturaması normal mi? Hayır değil. Evlilik kafasına hala girebilmiş değil bence
 
Merhabalar, bu siteye ilk kez üye oldum ve ilk kez bir derdimi bu şekilde birileri ile paylaşıyorum.
26 yaşındayım ve 1.5 yıllık evliyim, eşim de aynı yaşta. birbirimizi çok severek evlendik. sevgililik ve nişanlılkta da ara ara her insan gibi kavgalarımız oluyordu, kendisi çok sinirli bir insan ben de genelde huyuna gitmeye çalışırım.
Evlilikten sonra da kavgalarımız tabi ki olmaya devam etti ama gerçekten çok saçma nedenini bile hatırlamadığım sebeplerden olurdu hep kavgalarımız. arkadaşlarını pek sevmem hepsi bekar ve hepsinin ağzında hep kız muhabbetleri dönüyor. görüşmesini istemem.
Her neyse konuya gelecek olursam benim ve onun çalışma saatleri birbirine uymuyor mesela ben işteyken o evde ben evdeyken o işte oluyor. yine benim işte onun evde olduğu bir gün beni arayıp iş arkadaşları ile bi arkadaşının terasında mangal yapıcaklarını gitmek istediğini söyledi ben de tamam dedim. iş arkadaşlarını hiç tanımıyorum onlar hakkında yorumda bulunmak istemiyorum bu yüzden.
saat 5te evden çıktıktan sonra onu hiç aramadım rahatsız etmemek için, akşam vakti saat 10 gibi kaçta geleceğini sordum sen uyu yarın izinliyiz oturuyoruz dedi. uyuya kalmışım. Saat 1de çok alkollü olduğunu ve orda kalacağını yazmış ben de mesaj sesine uyandım ve çok sinirlenip tepkimi gösterdim, daha sonrası hep kavga ile devam etti 3 gün boyunca. bana çok ama çok kötü davranmaya başladı benden boşnmak istediğini söyledi, ben tabi ki istemiyordum çünkü evet bazen beni üzse de yaptıklarıyla onun da beni ne kadar sevdiğinin farkındayım. çabaladım konuştum yalvardım yok vazgeçiremeyince evden çıktım ve o akşam bize yardımcı olabileceğini düşündüğüm insanların yanına giderek ilk kez durumu anlattım. bir şekilde bir araya gelip konuştuk onların da yardımıyla. kararında netti hala boşanmak istediğini çok mutsuz olduğunu çok sıkıldığını kavga etmekten yorulduğunu öne sürüyordu. Biz bir şekilde barıştık ve şuan aramız 2 gündür iyi.
ama çok üzgünüm bu kadar bosanmakta ısrarcı olan birisini bırakmamakta hata mı yaptım? ama içimden hiç gelmiyordu hayatıma devam edemem gibi geliyor bir şekilde hayatım daha kötü olur gibi geliyor. Şu an o da bana karşı çok iyi ama 2 gün önce bambaşka dünyanın en kötü insanıydı. anlatıp içimi dökmek istedim galiba:KK43: insan başkasına akıl vermeye gelince çok kolay oluyor ama asla kendi o aklı uygulayamıyormuş..


Net o gece Baska kadinla oldu.....
 
Boşanın boşanmayın diyemem..

Çalışan insansınız, neye göre hayatınıza devam edemeyeceksiniz? Dünya hiçbir insanın üzerine kurulu değil.. Eşinizden önce nasıl yaşıyordunuz? Devam edecekseniz bile çocuk düşünmeyin lütfen bi süre..
kız 26 yaşında ve 1.5 enedir evli, 24ken evlenmiş
herhalde 1 günde de evlenmediğine göre çalışma hayatı boyunca bu adam hep varmış gibi duruyor
yani kızın adamdan önce kendi başına çalışıp kafasına göre yaşadığı bir hayatı yok.

ha yapamaz mı yapar tabii ama erken evlenince kadınlar böyle oluyor işte sanki hayata gözünü onunla açmış gibi

erken evlenen adamlar ise "ben ne mok yemeye evenim, etrafım hep bekar" kafasında...
Sanki.
Çünkü konuşurken evden çıkmamaktan sıkıldığından kimseyle görüşmediğinden en yakın arkadaşını bile aylardır görmediğinden bahsetti

en yakın arkadaşını neden aylardır göremiyor?
iş saatleriniz uymuyormuş, siz işteyken ne yapıyor bu adam?
 
Merhabalar, bu siteye ilk kez üye oldum ve ilk kez bir derdimi bu şekilde birileri ile paylaşıyorum.
26 yaşındayım ve 1.5 yıllık evliyim, eşim de aynı yaşta. birbirimizi çok severek evlendik. sevgililik ve nişanlılkta da ara ara her insan gibi kavgalarımız oluyordu, kendisi çok sinirli bir insan ben de genelde huyuna gitmeye çalışırım.
Evlilikten sonra da kavgalarımız tabi ki olmaya devam etti ama gerçekten çok saçma nedenini bile hatırlamadığım sebeplerden olurdu hep kavgalarımız. arkadaşlarını pek sevmem hepsi bekar ve hepsinin ağzında hep kız muhabbetleri dönüyor. görüşmesini istemem.
Her neyse konuya gelecek olursam benim ve onun çalışma saatleri birbirine uymuyor mesela ben işteyken o evde ben evdeyken o işte oluyor. yine benim işte onun evde olduğu bir gün beni arayıp iş arkadaşları ile bi arkadaşının terasında mangal yapıcaklarını gitmek istediğini söyledi ben de tamam dedim. iş arkadaşlarını hiç tanımıyorum onlar hakkında yorumda bulunmak istemiyorum bu yüzden.
saat 5te evden çıktıktan sonra onu hiç aramadım rahatsız etmemek için, akşam vakti saat 10 gibi kaçta geleceğini sordum sen uyu yarın izinliyiz oturuyoruz dedi. uyuya kalmışım. Saat 1de çok alkollü olduğunu ve orda kalacağını yazmış ben de mesaj sesine uyandım ve çok sinirlenip tepkimi gösterdim, daha sonrası hep kavga ile devam etti 3 gün boyunca. bana çok ama çok kötü davranmaya başladı benden boşnmak istediğini söyledi, ben tabi ki istemiyordum çünkü evet bazen beni üzse de yaptıklarıyla onun da beni ne kadar sevdiğinin farkındayım. çabaladım konuştum yalvardım yok vazgeçiremeyince evden çıktım ve o akşam bize yardımcı olabileceğini düşündüğüm insanların yanına giderek ilk kez durumu anlattım. bir şekilde bir araya gelip konuştuk onların da yardımıyla. kararında netti hala boşanmak istediğini çok mutsuz olduğunu çok sıkıldığını kavga etmekten yorulduğunu öne sürüyordu. Biz bir şekilde barıştık ve şuan aramız 2 gündür iyi.
ama çok üzgünüm bu kadar bosanmakta ısrarcı olan birisini bırakmamakta hata mı yaptım? ama içimden hiç gelmiyordu hayatıma devam edemem gibi geliyor bir şekilde hayatım daha kötü olur gibi geliyor. Şu an o da bana karşı çok iyi ama 2 gün önce bambaşka dünyanın en kötü insanıydı. anlatıp içimi dökmek istedim galiba:KK43: insan başkasına akıl vermeye gelince çok kolay oluyor ama asla kendi o aklı uygulayamıyormuş..
Sizi seven insan size bunları niye yapsın üzmekten korkar deli gibi , aldatıldığınızı kendiniz anlar mısınız biz mi yardımcı olalım ?
 
Merhabalar, bu siteye ilk kez üye oldum ve ilk kez bir derdimi bu şekilde birileri ile paylaşıyorum.
26 yaşındayım ve 1.5 yıllık evliyim, eşim de aynı yaşta. birbirimizi çok severek evlendik. sevgililik ve nişanlılkta da ara ara her insan gibi kavgalarımız oluyordu, kendisi çok sinirli bir insan ben de genelde huyuna gitmeye çalışırım.
Evlilikten sonra da kavgalarımız tabi ki olmaya devam etti ama gerçekten çok saçma nedenini bile hatırlamadığım sebeplerden olurdu hep kavgalarımız. arkadaşlarını pek sevmem hepsi bekar ve hepsinin ağzında hep kız muhabbetleri dönüyor. görüşmesini istemem.
Her neyse konuya gelecek olursam benim ve onun çalışma saatleri birbirine uymuyor mesela ben işteyken o evde ben evdeyken o işte oluyor. yine benim işte onun evde olduğu bir gün beni arayıp iş arkadaşları ile bi arkadaşının terasında mangal yapıcaklarını gitmek istediğini söyledi ben de tamam dedim. iş arkadaşlarını hiç tanımıyorum onlar hakkında yorumda bulunmak istemiyorum bu yüzden.
saat 5te evden çıktıktan sonra onu hiç aramadım rahatsız etmemek için, akşam vakti saat 10 gibi kaçta geleceğini sordum sen uyu yarın izinliyiz oturuyoruz dedi. uyuya kalmışım. Saat 1de çok alkollü olduğunu ve orda kalacağını yazmış ben de mesaj sesine uyandım ve çok sinirlenip tepkimi gösterdim, daha sonrası hep kavga ile devam etti 3 gün boyunca. bana çok ama çok kötü davranmaya başladı benden boşnmak istediğini söyledi, ben tabi ki istemiyordum çünkü evet bazen beni üzse de yaptıklarıyla onun da beni ne kadar sevdiğinin farkındayım. çabaladım konuştum yalvardım yok vazgeçiremeyince evden çıktım ve o akşam bize yardımcı olabileceğini düşündüğüm insanların yanına giderek ilk kez durumu anlattım. bir şekilde bir araya gelip konuştuk onların da yardımıyla. kararında netti hala boşanmak istediğini çok mutsuz olduğunu çok sıkıldığını kavga etmekten yorulduğunu öne sürüyordu. Biz bir şekilde barıştık ve şuan aramız 2 gündür iyi.
ama çok üzgünüm bu kadar bosanmakta ısrarcı olan birisini bırakmamakta hata mı yaptım? ama içimden hiç gelmiyordu hayatıma devam edemem gibi geliyor bir şekilde hayatım daha kötü olur gibi geliyor. Şu an o da bana karşı çok iyi ama 2 gün önce bambaşka dünyanın en kötü insanıydı. anlatıp içimi dökmek istedim galiba:KK43: insan başkasına akıl vermeye gelince çok kolay oluyor ama asla kendi o aklı uygulayamıyormuş..
Bu tavrınla adama istediğini vermişsin zaten , blöf yapmış ve kazanmış, bundan sonra ne emrederse , ne isterse ikiletmeden yapmak zorundasınız, bi arada büyük ihtimalle seni aldattı o gece , böyle adamlara ısrarla yapisirsaniz böyle oyuncak ederler işte...
 
Eşiniz Olgunlaşmadan evlenmiş maalesef o boşanmak isteyince yalvaran taraf siz olduğunuz için hep böyle sürecek evliliğiniz hele çocuk falan olursa eve adım atmaz bu adam. O gece bu kadar üste çalışmaya çalıştığına göre aldatılmışsınız
 
Merhabalar, bu siteye ilk kez üye oldum ve ilk kez bir derdimi bu şekilde birileri ile paylaşıyorum.
26 yaşındayım ve 1.5 yıllık evliyim, eşim de aynı yaşta. birbirimizi çok severek evlendik. sevgililik ve nişanlılkta da ara ara her insan gibi kavgalarımız oluyordu, kendisi çok sinirli bir insan ben de genelde huyuna gitmeye çalışırım.
Evlilikten sonra da kavgalarımız tabi ki olmaya devam etti ama gerçekten çok saçma nedenini bile hatırlamadığım sebeplerden olurdu hep kavgalarımız. arkadaşlarını pek sevmem hepsi bekar ve hepsinin ağzında hep kız muhabbetleri dönüyor. görüşmesini istemem.
Her neyse konuya gelecek olursam benim ve onun çalışma saatleri birbirine uymuyor mesela ben işteyken o evde ben evdeyken o işte oluyor. yine benim işte onun evde olduğu bir gün beni arayıp iş arkadaşları ile bi arkadaşının terasında mangal yapıcaklarını gitmek istediğini söyledi ben de tamam dedim. iş arkadaşlarını hiç tanımıyorum onlar hakkında yorumda bulunmak istemiyorum bu yüzden.
saat 5te evden çıktıktan sonra onu hiç aramadım rahatsız etmemek için, akşam vakti saat 10 gibi kaçta geleceğini sordum sen uyu yarın izinliyiz oturuyoruz dedi. uyuya kalmışım. Saat 1de çok alkollü olduğunu ve orda kalacağını yazmış ben de mesaj sesine uyandım ve çok sinirlenip tepkimi gösterdim, daha sonrası hep kavga ile devam etti 3 gün boyunca. bana çok ama çok kötü davranmaya başladı benden boşnmak istediğini söyledi, ben tabi ki istemiyordum çünkü evet bazen beni üzse de yaptıklarıyla onun da beni ne kadar sevdiğinin farkındayım. çabaladım konuştum yalvardım yok vazgeçiremeyince evden çıktım ve o akşam bize yardımcı olabileceğini düşündüğüm insanların yanına giderek ilk kez durumu anlattım. bir şekilde bir araya gelip konuştuk onların da yardımıyla. kararında netti hala boşanmak istediğini çok mutsuz olduğunu çok sıkıldığını kavga etmekten yorulduğunu öne sürüyordu. Biz bir şekilde barıştık ve şuan aramız 2 gündür iyi.
ama çok üzgünüm bu kadar bosanmakta ısrarcı olan birisini bırakmamakta hata mı yaptım? ama içimden hiç gelmiyordu hayatıma devam edemem gibi geliyor bir şekilde hayatım daha kötü olur gibi geliyor. Şu an o da bana karşı çok iyi ama 2 gün önce bambaşka dünyanın en kötü insanıydı. anlatıp içimi dökmek istedim galiba:KK43: insan başkasına akıl vermeye gelince çok kolay oluyor ama asla kendi o aklı uygulayamıyormuş..
böyle her kavgada net ve ısrarcı olarak boşanmak mı istiyor?
Bu evlilik hep böyle geçecek gibi, çocuk yapmayın.
Çocuk dünyaya getirmeyin evliliğinizi çocuk düzeltmez, kurtarmaz, eşi eve bağlamaz.
Evliliği ne olursa olsun sürdürme kararınız varsa çok iyi korunun çocuk olmasın, karanlık dünyanıza birde çocuk gelmesin.
 
Merhabalar, bu siteye ilk kez üye oldum ve ilk kez bir derdimi bu şekilde birileri ile paylaşıyorum.
26 yaşındayım ve 1.5 yıllık evliyim, eşim de aynı yaşta. birbirimizi çok severek evlendik. sevgililik ve nişanlılkta da ara ara her insan gibi kavgalarımız oluyordu, kendisi çok sinirli bir insan ben de genelde huyuna gitmeye çalışırım.
Evlilikten sonra da kavgalarımız tabi ki olmaya devam etti ama gerçekten çok saçma nedenini bile hatırlamadığım sebeplerden olurdu hep kavgalarımız. arkadaşlarını pek sevmem hepsi bekar ve hepsinin ağzında hep kız muhabbetleri dönüyor. görüşmesini istemem.
Her neyse konuya gelecek olursam benim ve onun çalışma saatleri birbirine uymuyor mesela ben işteyken o evde ben evdeyken o işte oluyor. yine benim işte onun evde olduğu bir gün beni arayıp iş arkadaşları ile bi arkadaşının terasında mangal yapıcaklarını gitmek istediğini söyledi ben de tamam dedim. iş arkadaşlarını hiç tanımıyorum onlar hakkında yorumda bulunmak istemiyorum bu yüzden.
saat 5te evden çıktıktan sonra onu hiç aramadım rahatsız etmemek için, akşam vakti saat 10 gibi kaçta geleceğini sordum sen uyu yarın izinliyiz oturuyoruz dedi. uyuya kalmışım. Saat 1de çok alkollü olduğunu ve orda kalacağını yazmış ben de mesaj sesine uyandım ve çok sinirlenip tepkimi gösterdim, daha sonrası hep kavga ile devam etti 3 gün boyunca. bana çok ama çok kötü davranmaya başladı benden boşnmak istediğini söyledi, ben tabi ki istemiyordum çünkü evet bazen beni üzse de yaptıklarıyla onun da beni ne kadar sevdiğinin farkındayım. çabaladım konuştum yalvardım yok vazgeçiremeyince evden çıktım ve o akşam bize yardımcı olabileceğini düşündüğüm insanların yanına giderek ilk kez durumu anlattım. bir şekilde bir araya gelip konuştuk onların da yardımıyla. kararında netti hala boşanmak istediğini çok mutsuz olduğunu çok sıkıldığını kavga etmekten yorulduğunu öne sürüyordu. Biz bir şekilde barıştık ve şuan aramız 2 gündür iyi.
ama çok üzgünüm bu kadar bosanmakta ısrarcı olan birisini bırakmamakta hata mı yaptım? ama içimden hiç gelmiyordu hayatıma devam edemem gibi geliyor bir şekilde hayatım daha kötü olur gibi geliyor. Şu an o da bana karşı çok iyi ama 2 gün önce bambaşka dünyanın en kötü insanıydı. anlatıp içimi dökmek istedim galiba:KK43: insan başkasına akıl vermeye gelince çok kolay oluyor ama asla kendi o aklı uygulayamıyormuş..
adam istemiyormuş ama mutsuzmuş neden ısrar ediyorsun? tamam evlilik için fedakarlık yapmalısın ama bu şekilde değil ki ben artık kadının fedakarlık yapmaması gerektiğini düşünüyorum. istemiyorsa bırak boşansın.
 
Merhabalar, bu siteye ilk kez üye oldum ve ilk kez bir derdimi bu şekilde birileri ile paylaşıyorum.
26 yaşındayım ve 1.5 yıllık evliyim, eşim de aynı yaşta. birbirimizi çok severek evlendik. sevgililik ve nişanlılkta da ara ara her insan gibi kavgalarımız oluyordu, kendisi çok sinirli bir insan ben de genelde huyuna gitmeye çalışırım.
Evlilikten sonra da kavgalarımız tabi ki olmaya devam etti ama gerçekten çok saçma nedenini bile hatırlamadığım sebeplerden olurdu hep kavgalarımız. arkadaşlarını pek sevmem hepsi bekar ve hepsinin ağzında hep kız muhabbetleri dönüyor. görüşmesini istemem.
Her neyse konuya gelecek olursam benim ve onun çalışma saatleri birbirine uymuyor mesela ben işteyken o evde ben evdeyken o işte oluyor. yine benim işte onun evde olduğu bir gün beni arayıp iş arkadaşları ile bi arkadaşının terasında mangal yapıcaklarını gitmek istediğini söyledi ben de tamam dedim. iş arkadaşlarını hiç tanımıyorum onlar hakkında yorumda bulunmak istemiyorum bu yüzden.
saat 5te evden çıktıktan sonra onu hiç aramadım rahatsız etmemek için, akşam vakti saat 10 gibi kaçta geleceğini sordum sen uyu yarın izinliyiz oturuyoruz dedi. uyuya kalmışım. Saat 1de çok alkollü olduğunu ve orda kalacağını yazmış ben de mesaj sesine uyandım ve çok sinirlenip tepkimi gösterdim, daha sonrası hep kavga ile devam etti 3 gün boyunca. bana çok ama çok kötü davranmaya başladı benden boşnmak istediğini söyledi, ben tabi ki istemiyordum çünkü evet bazen beni üzse de yaptıklarıyla onun da beni ne kadar sevdiğinin farkındayım. çabaladım konuştum yalvardım yok vazgeçiremeyince evden çıktım ve o akşam bize yardımcı olabileceğini düşündüğüm insanların yanına giderek ilk kez durumu anlattım. bir şekilde bir araya gelip konuştuk onların da yardımıyla. kararında netti hala boşanmak istediğini çok mutsuz olduğunu çok sıkıldığını kavga etmekten yorulduğunu öne sürüyordu. Biz bir şekilde barıştık ve şuan aramız 2 gündür iyi.
ama çok üzgünüm bu kadar bosanmakta ısrarcı olan birisini bırakmamakta hata mı yaptım? ama içimden hiç gelmiyordu hayatıma devam edemem gibi geliyor bir şekilde hayatım daha kötü olur gibi geliyor. Şu an o da bana karşı çok iyi ama 2 gün önce bambaşka dünyanın en kötü insanıydı. anlatıp içimi dökmek istedim galiba:KK43: insan başkasına akıl vermeye gelince çok kolay oluyor ama asla kendi o aklı uygulayamıyormuş..
Benim eşim de normal zamanlarda dünyanın en iyi kocasıdır fakat konu arkadaşları olunca işi hemen ayrılığa götürür. Üstelik daha 7 aylık evliyiz. Böyle insanların daha büyüyemediğini düşünüyorum. Hep karşı taraf tamam desin, hep karşı taraf çabalasın istiyorlar. Allah yardımcınız olsun.
 
Havlayan köpek ısırmaz keske bosanacağım dedigi zaman sen bilirsin deseydiniz iliskide cabalayan seven alttan alan hep siz olmuşsunuz
 
X