Arkadaşlar selam sizlere danışmak istediğim bir şeyler var.Konu ablam ve alemle ilgili..
Normalde yeğenime annem bakıyor, annem memlekete gidileceği için geçen yaz bana bırakıldı.Ablam iş hayatını hiç bırakmadı oglumuz 7 yaşında. Annem ve babam genellikle çocukla ilgileniyorlar. Okuldan alma yedirme v.s . Sende kalır teklifine İlk başta bir şey demedim, sonuçta yeğenim diye düşündüm. Zaten benim çocuk yokken ben de arada aile evine gider, okuldan alır, ilgilenirdim. Ama o zaman şartlar çok farklıydı. İstanbulda herkes vardı, destek vardı. Akşam bebeleri bırakıp çıkıp gezmek serrbest vs. İstanbul’a yakın bir yerde yaşıyoruz; çocuk bana bırakılınca “hadi al” denince hemen gelip alma gibi bir durumları da olmuyor.
20 gün bizde kaldı yegenim, bu süreç benim için hiç kolay olmadı. 1,5 yaşında bir bebeğim vardı o sırada ve zaten başlı başına yoğun bir dönemden geçiyordum. Buna bir de 7 yaşındaki çocuk eklenince hem fiziksel hem psikolojik olarak çok zorlandım. İki çocuğa aynı anda bakmak, hele biri bu kadar küçükken, dışarıdan göründüğü gibi değilmiş gerçekten.Üstelik gece benimle uyumak istemesi, ben bebeği uyuttuktan sonra benimle çıkıp gezmek istemesi derken benim kendimle baş başa kalacak hiçbir alanım kalmadı. Zaten gün boyu yoruluyorum, üstüne hiç nefes alamadığım bir düzen oldu. Bunu dile getirdiğimde de “ne var ki, altını mı alıyorsun, sonuçta büyük çocuk” gibi söylemlerle karşılaştım. Açıkçası bu da beni çok kırdı. millet peş peşe çocuk doğuruyor demesin mi=)) Kendi tek çocugu nereye kitleyeceğini şaşırmış milleti örnek veriyor bana sanki 3 tane büyüttü 15 yaşına getirdi vs.
Bu 15 gün boyunca eşimle bile doğru düzgün ilgilenemedim. Ev düzenim tamamen bozuldu, ben çok yıprandım. Bir noktada “gelip alsan” dediğimde aldığım tepki de beni ayrıca incitti. Yaptığım şeyin bu kadar basite indirgenmesi beni hiç anlaşılmamış hissettirdi.
Bana göre bir çocuğun anne babasından 15-20 gün ayrı kalması da doğru değil. Bunun için yaz okulu olur, başka çözümler bulunur, anneanne/dede bakar… Ama bu sorumluluğun bana bırakılması ve bunun normal görülmesi bana doğru gelmiyor En zor kısmı da şu oldu: Başta “istemiyorum” diyemedim. Çünkü “kardeşsin, bakarsın ne olacak” denir diye düşündüm. Eşimi söylesem bu sefer “damat istemiyor” denecek, o kötü olacak. O yüzden hep içime attım ama bu da beni daha çok yordu.
O yüzden bunu net söylemek istiyorum: Ben böyle uzun süreli çocuk bakma sorumluluğunu bir daha almak istemiyorum. Bu yanlış anlaşılmasın, yeğenimi sevmiyor değilim. Ama benim de bir düzenim, bir çocuğum ve kaldırabileceğim bir sınır var. Önceki senede ben ailemin yanına gitmiştim yine bir süre birlikte kalmıştık bebegim çok küçüktü..Dediğim gibi istanbulda isek sorun yok çünkü ev kalabalık olunca zaten bakılabilyor tek kişiye iş bırakılmıyor fakat aile destegnden zaten uzaktasın ve sana bir sorumluluk daha bırakılıyor konu bu.. Velhasız siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? laf sokup kötü olmak istemiyorum ama bu konu uzun bir süre kapanmalı çünkü asla istemiyorum. İstemediğimi de bilsinler istemiyorum sanırım.Çünkü düzgün söylesem denilecek ki; 20 gün de kocanla çok ilgilenmeyiver, aman biz kaç çocuk baktık amma da dayanıksızsın, yegenin sonuçta,ayıp ben denilecekleri biliyorum . Benim ailemin akış açısına göre yorumlayın lütfen.. Siz ister misiniz böyle bir süreçte bakıcılık yapmak yoksa peşin peşin söyler miydiniz?
ya da ben bir telaş içindeyken bile ele almam gereken bir öğe mi 
bebegi de kıskandıgı anlar oldu.
ne saçma degil mi
