Gurbet anksiyete

kuzuprensesim .!.:

İçimde tasidigim duygusal yükü kelimelerle anlatmak bazen zor oluyor.Her gün icimdeki o hisle savaşmaktan yoruldum.Kendimi ait hissetmediğim memleketimin o sıcaklığı huzurunun uzaklarda olduğu bir yerde gurbette yaşıyorum.Bi ara baya aşmistim içime o kötü hissettiren his gelmiyordu.Ama son aylarda neden böyle oldu bilmiyorum.Sürekli beynim bu gurbet duygusuyla meşgul.Kaybolmusluk hissi, hızlanan kalp atışları, nefes alamama hissi yani anksiyete ile yakın arkadaş olduk.Hissettigim yoğun duygusal baskı artık bedenime yansıyor...Direnmiyorum artık kabul ettim anksiyete hissi geldiği zaman işime gücüme devam etmeye çalışıyorum elimden geldiğince umursamamaya çalışıyorum.Fakat o yoğun his bir tokat gibi çarpıyor yuzume... Yine de içimde bir umut var.Paylasmak ve yükümü bı nebze beni anlayacak insanların okumasi dilegiyle...

Genişletmek için tıkla...

daenerys11 .!.:

Gurbetteyim bende ,seni çok iyi anlıyorum. Herkesin memleketi kendine güzel ,şu an bulunduğum şehri hiç sevmiyorum ısınamıyorum, ait hissedemiyorum sokakta yürürken bile yabancılığımla yürürdüm ürkek ürkek tüm dostlarım ,anılarım memlekette çok zor oluyordu hele ilk geldiğim zaman ..ama durup düşününce çok şükür nefes alıyorum ,iyiyim değer verdiğim insanlar uzaktada olsa hep yanımda gibi hissettiriyorlar . Terapistim herhangi bir yasın var mı demişti benim bildiğim yasa göre yok ama özlem duymak bile bir yasmış o gün aydınlanmıştım aştım bunu halime şükür ediyorum. Bazı zamanlar 30 gün 10 gün tek başıma kalmam gerekiyor birde çocuğum var buna rağmen bile alıştım, alışıyor insan olumlu düşünüp sevmeye çalışmak gerekiyor sanırım.

Genişletmek için tıkla...

daenerys11 .!.:

Gurbetteyim bende ,seni çok iyi anlıyorum. Herkesin memleketi kendine güzel ,şu an bulunduğum şehri hiç sevmiyorum ısınamıyorum, ait hissedemiyorum sokakta yürürken bile yabancılığımla yürürdüm ürkek ürkek tüm dostlarım ,anılarım memlekette çok zor oluyordu hele ilk geldiğim zaman ..ama durup düşününce çok şükür nefes alıyorum ,iyiyim değer verdiğim insanlar uzaktada olsa hep yanımda gibi hissettiriyorlar . Terapistim herhangi bir yasın var mı demişti benim bildiğim yasa göre yok ama özlem duymak bile bir yasmış o gün aydınlanmıştım aştım bunu halime şükür ediyorum. Bazı zamanlar 30 gün 10 gün tek başıma kalmam gerekiyor birde çocuğum var buna rağmen bile alıştım, alışıyor insan olumlu düşünüp sevmeye çalışmak gerekiyor sanırım.

Genişletmek için tıkla...

Cereser .!.:

Ben yurtdışına taşınıp yaşamıştım bunları. Gurbet herkese göre değil gerçekten

Genişletmek için tıkla...

kuzuprensesim .!.:

İçimde tasidigim duygusal yükü kelimelerle anlatmak bazen zor oluyor.Her gün icimdeki o hisle savaşmaktan yoruldum.Kendimi ait hissetmediğim memleketimin o sıcaklığı huzurunun uzaklarda olduğu bir yerde gurbette yaşıyorum.Bi ara baya aşmistim içime o kötü hissettiren his gelmiyordu.Ama son aylarda neden böyle oldu bilmiyorum.Sürekli beynim bu gurbet duygusuyla meşgul.Kaybolmusluk hissi, hızlanan kalp atışları, nefes alamama hissi yani anksiyete ile yakın arkadaş olduk.Hissettigim yoğun duygusal baskı artık bedenime yansıyor...Direnmiyorum artık kabul ettim anksiyete hissi geldiği zaman işime gücüme devam etmeye çalışıyorum elimden geldiğince umursamamaya çalışıyorum.Fakat o yoğun his bir tokat gibi çarpıyor yuzume... Yine de içimde bir umut var.Paylasmak ve yükümü bı nebze beni anlayacak insanların okumasi dilegiyle...

Genişletmek için tıkla...

meraketme .!.:

Sıla ile gurbet arasında bir yere saplanır kalır yürekler..

Genişletmek için tıkla...

ladin19 .!.:

Ben de yurtdışında yaşıyorum. 3 sene önce taşındım. Burada kimimiz kimsemiz yok. Tek başımızayız. 2 çocuğum var biri 3.5 diğeri 11 aylık. Zorluklarını saymaya kalksam burada oturur hep beraber ağlarız. O yüzden çok da kafama takmamaya çalışıyorum. Geçecek çünkü bu günler. Sıla hasreti kalıcı ama ona da tek çare yaşadığım yerin güzel taraflarını kendime hatırlatmak oluyor.

Genişletmek için tıkla...

MaryShelley .!.:

Hiç memleketimde büyümedim. Babamın işi nedeniyle Ankara'da doğduk. Yazları giderdik sadece. Emekli olunca gittik ama 5. Sene zor geldi yaşamak ve Muğla ya yerleştik. Lise bitmişti o nedenle ben de 2 sene içinde okumak için ayrıldım. Üniversite bitince önce İstanbul sonra yüksek lisans için başka şehir. Doktora ve evlilik için Antalya'da yaşıyorum.
Doğduğum zamandan beri hiç aynı şehirde 15 yıl durmadım. Bu nedenle çok duygusal bağ kurmadım.
Sizinle empati yapamam ancak yeni şehir yeni yerler keşfetmek çok güzel değil mi?
İlk zamanlar evlendiğimde yalnız hissettim bende elbette. Sahaf gezdim şehri kesfettim işe girince daha kolay oldu. Şu an o kadar seviyorum ki burayı asla gitmem diyorum

Genişletmek için tıkla...