İkiz bebeklerimi kaybettim

simlumina .!.:

Allah sabır versin başınız sağ olsun
6 ay önce 26 haftalık ölü doğum yaptım ben, tüp bebek tedavisi ile gebe kalmıştım. Odasi eşyaları her şeyi hazırdı artık neredeyse.
Ben hiç görmedim hiç kucağıma almadım olayın şokuyla, bunu yapabileceğime hakkım olduğunu bile idrak edemedim. Doğumda doktorum fotoğrafını çekmiş hala bakamadım aylar oldu.
Mezarina her gittiğimde sanki tekrar tekrar doğuruyorum oğlumu tekrar tekrar oluyor ve o toprağa giriyor. Acısi dün gibi, hiç sönmeyen bir yangın. Zaman geçtikçe özlem daha da büyüyor, sadece alisiyorsunuz artık kalbinize gommeyi ogreniyorsunuz. 1 kilo 30 gramlık bir evladın hayatınızda kapladığı yer tonlarca ağırlıkta oluyor işte anne olunca.

Evimde duramadim ben de Doğumdan sonra, 40im çıkmadan ev taşıdım o dikişlerle. yasiyormus gibi yeni evde de odasını yaptım mobilyalarini kurdurduk, yalnız beşiğini koyamadim dayanamadık iade ettik.
neyden güç alıyorsa bırakın ona tutunsun kendinizi kasmayın hiç.
Doya doya yasinizi tutun ama lütfen destek de alın.
Allah evlatlarımıza varsa şayet cennette kavuşmayı nasip etsin

Genişletmek için tıkla...

Madamgazel .!.:

Almalisin cok agir bir depresyon geciriyorsun

Basin sag olsun evlat acisi yazmadi bile zor Allah sabir versin

Yardimsiz bu süreci atlatmak iki Kati zor lütfen yardim alin

Genişletmek için tıkla...

Matmazel .!.:

Başınız sagolsun
Rabbim sabir versin
Icinizden nasil geliyorsa oyle yapin
Birsey degistirmek kafanizi oyalayacaksa uygulayin
Bu surecte bosbeles konusan illaki cikar, saglam mesafe koyun kafaniza takmayin
Teselli ederken bile can yakan tipler cikabiliyor cunku
Eski duzeninize geri donmek istemeniz cok dogal
Belki iyi bile gelebilir
Su an evde cok kisinin olmasi duygularinizi bastirmaniza bile neden olabilir
Esinizle basbasa elele bu sureci en hasarsiz sekilde atlatmanizi temenni ederim

Genişletmek için tıkla...

Ufkshn123 .!.:

Bu süreçte en çok zoruma giden ve sinirlendiren şey üzülme Allahın izniyle bidaha olur denmesiydi.Bebeği 6-7 haftalıkken düşürmüşüm gibi..Ben bidaha bebeğimin oluo olmıycağına ağlıyprum sanki bebeklerim öldü evlat acısı yaşıyorum sanki derdim bebeğimin olup olmaması

Genişletmek için tıkla...

flowers35 .!.:

O kadar iyi anlıyorum ki sizi teselli gibi edilen cümleler insanı daha çok yaralıyor, insan sadece anlaşılmak istiyor o süreçte.

Rabbim yüreğinize bir an önce ferahlık versin inşallah. Hep dua edeceğim size acınızı kalbimde hissettim inanın ve ağlayarak okudum.

Genişletmek için tıkla...

Ufkshn123 .!.:

Bu süreçte en çok zoruma giden ve sinirlendiren şey üzülme Allahın izniyle bidaha olur denmesiydi.Bebeği 6-7 haftalıkken düşürmüşüm gibi..Ben bidaha bebeğimin oluo olmıycağına ağlıyprum sanki bebeklerim öldü evlat acısı yaşıyorum sanki derdim bebeğimin olup olmaması

Genişletmek için tıkla...

Ufkshn123 .!.:

Evet iyi olmak istiyorum,hatta anneme dedim sen burda olup beniö işimi gördükçe ben kendime gelemiycem,herkes gitsin ben eşimle eski düzenimize geri dönüyim rutinime döniyim

Genişletmek için tıkla...

Ufkshn123 .!.:

Hayır su an yardım almıyorum

Genişletmek için tıkla...

FloppyDisk .!.:

Bilmeyen yaşamayan anlayamaz. Onlar cennetteler.



çok zor ama geçecek. Kendinizi fiziksel iyi hissediyorsanız gitsin eski düzeninize yavaştan dönün. Psikolog ile de görüşün. Çok güzel tavsiyeleri oluyor. İlla terapi almak zorunda da değilsiniz.

Genişletmek için tıkla...

Ufkshn123 .!.:

Tüp bebekle ikiz kızlarıma hamile kaldım,zor bi hamilelik geçirdim 6. Haftada 15. Haftada yoğun kanamadan hastanede yattım,kalan günlerde hep evde yattım dışarı bile cıkamadım.21. Haftada detaylı ultrasona gittiğimde rahim ağzımın kısaldığını öğrendim devlet hastanesine gönderildim riskli olduğu için.Devlet hastanesinde yatışım yapıldı 2 gün sonra iyice kısaldığı için acil ameliyata alındım,9 gün sonra hâlâ hastanede yatarken sancılarım başladı ve yoğun kanamayla acil sezeryana alındım ne olduğumu bile anlamadım,kaos ortamı vardı sonda takmaya calışana kadar doğuma gittiğimi anlamadım en sonunda hemşire dur seni acil sezeryana almamız lazım siye bağırınca aydınlandım.Doğumdan çıktığımda yoğun bakımda tek başımaydım,ben nerdeyim ? Kızlarım nerde noldu hiçbişeyin farkında değildim boş boş bakıyodum sadece.Kızlarımın doğdukları an çldüklerini düşünüyordum cünkü..Eşim sabaha karşı yanıma girdi resimlerini cektim gösteriyim dedi asla görmek istemedim.2 gün boyunca yanlarına gitmedim görmeye cesaret edemedim o kadar büyük bi travma yaşıypdum ki kabullenemedim onları.2 gün sonra cesaretmi toplayıp yanlarına gittim,çok kücüklerdi tahminimden bile kücük olduklarını görünce yıkıldım ayakta duramadım dışarı cıkarttılar.Eve cıktım ertesi gün kızım vefat etti o kafar canım yanıyordu ki ağlayamadıö bile sadece bağırdım.Cesaret edip yanına gidemedim göremedim.19 gün diğer kızımın hanına gittim geldim onun için sütü için kendimi topladım elini tuttum,30. Haftadan önce gözlerini açmaz dediler ben onunla konuştukça 24 haftalıkken gözlerini açıp baktı sesime..19 gün sonra cumartesi günü görüş olmamasına rağmen görüşe gittim cok ağladım doktora dedim çık özlüyorum yarında gelsem gösterir misiniz diye doktor acıdı gelin gösteririz dedi..Göremedim.Gece heyecandan uyuyamıyordum yarıj gidip kızımı görücem diye,gözüm daldı yarım saat sonra o telefon çaldığı an uyandım ve bütün vücudum uyuştu çünkü kötü bişey olmasa arqmazlardı.Koşa koşa hastaneye gittik gece 3 de 10 dk sonra doktor geldi karşıma suratı beş karış ağzını bıcak açmıyor,bağırdım sus sakın Öldü deme diye öylece baktı gözlerime o an anladım bebeğim ölmüş.Yere yığıldım o an doktorun ayaklarına kapandım resmen yalvardım nolur öldü deme yalvarıyorum öldü deme diye,doktor bile ağladı,içeri aldılar küvezde ölüsü yatıyordu,ilk kez kucağıma aldım bebeğimi,ölüydü.Yanımda duran hemşire tutamadı kendini ağlamaya başladı o hitt baikası geldi oda ağlıyordu.O an o kadar büyük bi ateş vardı ki içimde anlatamam.Kızlarımı kucağıma alıcağım günğ bekledim hep,cansız bedenini almak nasip oldu.el kadar bebeğimi yıkanırken izledim kefenleyip kucağıma verdiler mezarlığa kucağımda götürdüm..2 gün sonra mezarlarına 2 tane gül götürdüm sapladım.18 gün geçti o sürede çatıları uçuran bi fırtına oldu,çok fazla yağmur yağdı kar yağdı her yer bembeyaz oldu,mezarlarına gittiğimde ağaçlar devrilmişti ama güller olduğu gibi duruyordu tek yaprak bile düşmemiş..hiç rüyamda görmemiştim 40. Gün kuran okuttuk o gece ikisini ayrı ayrı rüyamda gördüm..Çok acı cekiyorum yüreğim yanıyor,ama yüreği yanan bi anne evdeki eşyaları değiştirmeyi düşünür mü ? Ben düşünüyorum ve kendimi suçluyorum,cocuğum ölmüş 3 gün olmış daha ben öyle bış boş otururken ben bu perdeleri değiştiricem diyorum cok saçma,onu değiştiricem bunu yeniliyceö falan diyorum hep..

Genişletmek için tıkla...

Ufkshn123 .!.:

Evet sezeryan sonrası cok zor iyileştim su an çok şükğr daha iyiyim kırkım yeni cıktı hafta sonu gidicekler artık daha iyi olucam inanıyorum,iyi olmak istiyorum kendimi salmıyorum bilinçliyim bu konuda cünkü kendimi saldığımda bebeklerim geri gelmiycek tam tersi hayatı hem kendime hem eşime zehir edicem kendimi bırakmamın kimseye özellikle kemdime bi faydası yok

Genişletmek için tıkla...

Ufkshn123 .!.:

Tüp bebekle ikiz kızlarıma hamile kaldım,zor bi hamilelik geçirdim 6. Haftada 15. Haftada yoğun kanamadan hastanede yattım,kalan günlerde hep evde yattım dışarı bile cıkamadım.21. Haftada detaylı ultrasona gittiğimde rahim ağzımın kısaldığını öğrendim devlet hastanesine gönderildim riskli olduğu için.Devlet hastanesinde yatışım yapıldı 2 gün sonra iyice kısaldığı için acil ameliyata alındım,9 gün sonra hâlâ hastanede yatarken sancılarım başladı ve yoğun kanamayla acil sezeryana alındım ne olduğumu bile anlamadım,kaos ortamı vardı sonda takmaya calışana kadar doğuma gittiğimi anlamadım en sonunda hemşire dur seni acil sezeryana almamız lazım siye bağırınca aydınlandım.Doğumdan çıktığımda yoğun bakımda tek başımaydım,ben nerdeyim ? Kızlarım nerde noldu hiçbişeyin farkında değildim boş boş bakıyodum sadece.Kızlarımın doğdukları an çldüklerini düşünüyordum cünkü..Eşim sabaha karşı yanıma girdi resimlerini cektim gösteriyim dedi asla görmek istemedim.2 gün boyunca yanlarına gitmedim görmeye cesaret edemedim o kadar büyük bi travma yaşıypdum ki kabullenemedim onları.2 gün sonra cesaretmi toplayıp yanlarına gittim,çok kücüklerdi tahminimden bile kücük olduklarını görünce yıkıldım ayakta duramadım dışarı cıkarttılar.Eve cıktım ertesi gün kızım vefat etti o kafar canım yanıyordu ki ağlayamadıö bile sadece bağırdım.Cesaret edip yanına gidemedim göremedim.19 gün diğer kızımın hanına gittim geldim onun için sütü için kendimi topladım elini tuttum,30. Haftadan önce gözlerini açmaz dediler ben onunla konuştukça 24 haftalıkken gözlerini açıp baktı sesime..19 gün sonra cumartesi günü görüş olmamasına rağmen görüşe gittim cok ağladım doktora dedim çık özlüyorum yarında gelsem gösterir misiniz diye doktor acıdı gelin gösteririz dedi..Göremedim.Gece heyecandan uyuyamıyordum yarıj gidip kızımı görücem diye,gözüm daldı yarım saat sonra o telefon çaldığı an uyandım ve bütün vücudum uyuştu çünkü kötü bişey olmasa arqmazlardı.Koşa koşa hastaneye gittik gece 3 de 10 dk sonra doktor geldi karşıma suratı beş karış ağzını bıcak açmıyor,bağırdım sus sakın Öldü deme diye öylece baktı gözlerime o an anladım bebeğim ölmüş.Yere yığıldım o an doktorun ayaklarına kapandım resmen yalvardım nolur öldü deme yalvarıyorum öldü deme diye,doktor bile ağladı,içeri aldılar küvezde ölüsü yatıyordu,ilk kez kucağıma aldım bebeğimi,ölüydü.Yanımda duran hemşire tutamadı kendini ağlamaya başladı o hitt baikası geldi oda ağlıyordu.O an o kadar büyük bi ateş vardı ki içimde anlatamam.Kızlarımı kucağıma alıcağım günğ bekledim hep,cansız bedenini almak nasip oldu.el kadar bebeğimi yıkanırken izledim kefenleyip kucağıma verdiler mezarlığa kucağımda götürdüm..2 gün sonra mezarlarına 2 tane gül götürdüm sapladım.18 gün geçti o sürede çatıları uçuran bi fırtına oldu,çok fazla yağmur yağdı kar yağdı her yer bembeyaz oldu,mezarlarına gittiğimde ağaçlar devrilmişti ama güller olduğu gibi duruyordu tek yaprak bile düşmemiş..hiç rüyamda görmemiştim 40. Gün kuran okuttuk o gece ikisini ayrı ayrı rüyamda gördüm..Çok acı cekiyorum yüreğim yanıyor,ama yüreği yanan bi anne evdeki eşyaları değiştirmeyi düşünür mü ? Ben düşünüyorum ve kendimi suçluyorum,cocuğum ölmüş 3 gün olmış daha ben öyle bış boş otururken ben bu perdeleri değiştiricem diyorum cok saçma,onu değiştiricem bunu yeniliyceö falan diyorum hep..

Genişletmek için tıkla...