Bazı sebeplerden ötürü şehir değiştirmem gerekti.. şimdi acile dönebilirim ama acik tam bir bomba hangi hastadan ne cıkacagını bilemiyorsun 2 saatte 100 hasta bakıyosun yıpratıcı bi yer... ben huzur içerisinde çalışmak istiyorum ve bunu da hak ettiğimi düşünüyorum..
Kaldı kıyıda köşede.. o yoğun asistan alma döneminde gelenler de gitmiş, psikolojik baskı çok fazla.. 6 kişiyiz şuan 2 kişi bu tusla gidecek tusla açılan kadrolardan biri doldu sadece bize de.. ben artık stres istemiyorum, problem uzun çalışma şartları değil sürekli eleştiriye maruz kalmak, hem hırpalanıyorum hem emeklerim göz ardı ediliyor. Bu nedenle assla personel eksikliğinin hissedilmeyeceğiçok da hayati olmayan bi yerde çalışmak istiyorum kasiyer olayım kafam rahat olsun modundayım
Simdi bence asistanliktan feragat edip kendinizi eylul ayi gibi pratisyenlige atin. yeni dhy ile gelenler de baslamis olur orada iyice dusunun hangi bolumu istediginizi .sonra sartlarini iyice arastirarak tusa girersiniz sehir konusunda illa seceneginiz yoksa her bransi huzurla yapabileceginiz yerler var
aslında gerçekten olmak istediğim şeyi bilmiyorum.. fakulteye sevmeyerek başladım, çokca yapamayacağımı düşündüm. Acilde çalışıyorken aşşırı zevk aldıgım çok an oldu bunaldıgım da cok oldu. Bölümümü seviyorum, bazen sevmiyorum değmediğini düşünüyorum niye uğraşıyorum ki.. düşününce çok zor şeyleri başardıgımın farkındayım ama cevremden mi etkileniyorum doktor mu olmak istemiyorum anlayamıyorum 3 sene sonra hasta bakmak ister miyim istemez miyim kestiremiyorum şuan çok yorgun ve umutsuzum.. bu bezmişliğin getirdiği hislerle ileride pişman olmayacağım kararlar vermek istiyorum ama insan 5 sene sonrasına gidip halini göremiyor ne yazık ki.. o kadar bilmiyorum ki ne istediğimi nasıl çözeceğimi de bilmiyorum yoruldum ve dinlenilmek anlaşılmak istiyorum..
