- Katılım
- 7 Mayıs 2014
- Mesajlar
- 434
- Emoji Skoru
- 155
- Puanlar
- 33
- Konu Sahibi blackwitch7
- #1
Daha 21 yasındayım..ama yaşadıklarım yüzünden çok olgunlaştım..kendimi 80 yasında gibi hissediyorum
bekaretimi kaybettim bunu karsıma çıkan erkeklere anlattığımda da hep bahanelerle ya terkedildim ya terketmek zorunda kaldım..artık cok yorgunum gerçekten.evet kabul kesinlikle cahil bi dönemimdeydim şimdiki aklım olsa yapmazdım ama artık olan oldu..toparlayamıyorum kendimi..bugün doğum yapan bi yakınımıza gittik o kadar kötü oldumki gözlerim doldu ben bunları hiç yasayamıcam dedim..kim bunu kabul ederki?daha önce açtığım konularda hep buna takılmayan erkekler var dendi ama o erkekler hiç beni bulmuyo
ben açıkladığım zaman tepki gösteriyolar inanmak istemiyolar..bu da beni yıkıyo..Allahım nolur artık bende mutlu olayım diyorum sürekli ağlama krizlerine giriyorum..diktirmeyi düşünüyorum sonra vazgeçiyorum tam bi karmaşa yaşıyorum içimde yani.kimi de bunu bi erkek kabul etse bile en küçük bi kavgada yüzüne vurur diyolar..bi yandan düşünüyorum hiç evlenmemek en iyisi diyorum..
kendime gelemiyorum arınamıyorum o kötü düşüncelerden..tövbe ediyorum sürekli ama cok cok cok yoruldum.mutluluk harammı yani bana bu kadar mı kötü biriyim ya kimler kimler mutlu oluyo da bi bana gülmüo hayat.keşke o lanet zamanlara geri dönsem de telafi edebilsem.Allaha karsı mı vicdanımı temizliyim kendime karsımı?
lütfen yaşayan varsa ya da yaşandığına şahit olan varsa bişeyler söyleyin okuduğunuz için teşekkürler.
bekaretimi kaybettim bunu karsıma çıkan erkeklere anlattığımda da hep bahanelerle ya terkedildim ya terketmek zorunda kaldım..artık cok yorgunum gerçekten.evet kabul kesinlikle cahil bi dönemimdeydim şimdiki aklım olsa yapmazdım ama artık olan oldu..toparlayamıyorum kendimi..bugün doğum yapan bi yakınımıza gittik o kadar kötü oldumki gözlerim doldu ben bunları hiç yasayamıcam dedim..kim bunu kabul ederki?daha önce açtığım konularda hep buna takılmayan erkekler var dendi ama o erkekler hiç beni bulmuyo
kendime gelemiyorum arınamıyorum o kötü düşüncelerden..tövbe ediyorum sürekli ama cok cok cok yoruldum.mutluluk harammı yani bana bu kadar mı kötü biriyim ya kimler kimler mutlu oluyo da bi bana gülmüo hayat.keşke o lanet zamanlara geri dönsem de telafi edebilsem.Allaha karsı mı vicdanımı temizliyim kendime karsımı?
lütfen yaşayan varsa ya da yaşandığına şahit olan varsa bişeyler söyleyin okuduğunuz için teşekkürler.