Selamlar herkese,
Kayınvalidem kafasına taktığı her konuda inanılmaz ısrarcı ve bunaltıcı bir insan. Rahatsız olduğum sözleri ya da davranışları olduğunda alttan alırım, sessiz kalırım. Eşim zaten ailesinin yanında tek kelime konuşan biri değil. Herhangi bir konuda laf anlatmaktan seneler önce vazgeçmiş. Ben de onun tutumunu taklit ediyorum diyelim.
Eşimle beş yıldır evliyiz, beş yıldır çocuk ne zaman sorusuyla muhatabım. Ben de ayrıntı bir cevap vermeyip nasip deyip geçiyordum. 2 yıldır çocuk düşünüyoruz. Çocuk deneyip de olmadıkça bu soru aşırı canımı sıkmaya başladı. Belki çocuğumuz olmuyor değil mi? Ben de eşime konuşmasını ve annesinin bana bir daha bunu sormamasını sağlamasını yoksa ters bir yanıt vereceğimi söyledim. O da güya konuşmuş. Zaten o arada bir dış gebeliğim oldu. İlaç tedavisi gördüğüm için sonrasında ne kadar korunacağımızı bile sordu annesi. Bilgi sahibi yani denediğimiz konusunda kesin bir şekilde.
Kendisine bildirdiğim süre bitti, geçen gün kayınpederim, eşim o ve ben otururken "e hadi ne zaman çocuk olacak, bekliyoruz" dedi. Bende şalterler attı o an. Ben bu konuda bir daha sizle muhatap olmak istemiyorum dedim. Konuşmaya devam ediyor nedenmiş vs diye. Bu kadar mahrem bir konuyu sizle konuşmak istemiyorum dedim. Vay efendim o ailedenmiş, seyir mi baksınmış. Ben sağlıkçıymışım, gerekeni bilirmişim tedavi gerekiyorsa olabilirmişiz. Ben de buyrun yatak odamıza teftişe isterseniz dedim. Devamında kendisi güya fenalaştı, oğluna tutuna tutuna odasına çıktı uzandı. Eşim deseniz inandı ve panik oldu. Biz oradan defolup gideceğimize daha yarım saat annesinin başında bekledi. Ben de gittim yanlarına, daha eşime soruyor sorun kimde, oğlum sendeyse söyle bileyim.
Sonrasında eşimle konuştuk. Annesinin gerçekten fenalaştığını, çocuk konusunu merak etmesinin doğal olduğunu ve annesinin tek hatasının ona değil de bana sormak olduğunu söyledi. Şaştım kaldım, ikna da olmuyor aksine. Ben de bana eksik hissettirdiğini, çocuk denediğimizin gayet de farkında olduğunu söyledim.
Arkadaşlar bu inanılmaz bir hadsizlik değil mi? Yoksa çok masum bir soru mu?
Kayınvalidem kafasına taktığı her konuda inanılmaz ısrarcı ve bunaltıcı bir insan. Rahatsız olduğum sözleri ya da davranışları olduğunda alttan alırım, sessiz kalırım. Eşim zaten ailesinin yanında tek kelime konuşan biri değil. Herhangi bir konuda laf anlatmaktan seneler önce vazgeçmiş. Ben de onun tutumunu taklit ediyorum diyelim.
Eşimle beş yıldır evliyiz, beş yıldır çocuk ne zaman sorusuyla muhatabım. Ben de ayrıntı bir cevap vermeyip nasip deyip geçiyordum. 2 yıldır çocuk düşünüyoruz. Çocuk deneyip de olmadıkça bu soru aşırı canımı sıkmaya başladı. Belki çocuğumuz olmuyor değil mi? Ben de eşime konuşmasını ve annesinin bana bir daha bunu sormamasını sağlamasını yoksa ters bir yanıt vereceğimi söyledim. O da güya konuşmuş. Zaten o arada bir dış gebeliğim oldu. İlaç tedavisi gördüğüm için sonrasında ne kadar korunacağımızı bile sordu annesi. Bilgi sahibi yani denediğimiz konusunda kesin bir şekilde.
Kendisine bildirdiğim süre bitti, geçen gün kayınpederim, eşim o ve ben otururken "e hadi ne zaman çocuk olacak, bekliyoruz" dedi. Bende şalterler attı o an. Ben bu konuda bir daha sizle muhatap olmak istemiyorum dedim. Konuşmaya devam ediyor nedenmiş vs diye. Bu kadar mahrem bir konuyu sizle konuşmak istemiyorum dedim. Vay efendim o ailedenmiş, seyir mi baksınmış. Ben sağlıkçıymışım, gerekeni bilirmişim tedavi gerekiyorsa olabilirmişiz. Ben de buyrun yatak odamıza teftişe isterseniz dedim. Devamında kendisi güya fenalaştı, oğluna tutuna tutuna odasına çıktı uzandı. Eşim deseniz inandı ve panik oldu. Biz oradan defolup gideceğimize daha yarım saat annesinin başında bekledi. Ben de gittim yanlarına, daha eşime soruyor sorun kimde, oğlum sendeyse söyle bileyim.
Sonrasında eşimle konuştuk. Annesinin gerçekten fenalaştığını, çocuk konusunu merak etmesinin doğal olduğunu ve annesinin tek hatasının ona değil de bana sormak olduğunu söyledi. Şaştım kaldım, ikna da olmuyor aksine. Ben de bana eksik hissettirdiğini, çocuk denediğimizin gayet de farkında olduğunu söyledim.
Arkadaşlar bu inanılmaz bir hadsizlik değil mi? Yoksa çok masum bir soru mu?
vallahi sırf memnun etmemek için vazgeçesim de var, çok öfkeliyim hem ona hem eşime
Allah size de kolaylık versin
