Merhaba, aynı durum benim yeğenimdede vardı, kesinlikle ihmale gelmeyen bir durum bu, eniştem kabullenmek istemedi, 5 yaşındaydı yeğenim o zaman, çor hırçın bir çocuktu, ne kadar dikkat edildiyse de konuşamamasıyla ilgili konu açıldı mı, daha çok saldırıyor, kavga ediyor, ağlıyordu, kendini ifade edememekten,
Bir çok doktora götürdüler, kulak, göz, vs,vs. hiçbirşeyi yok denildi,
En son özel bir rehabilitasyon merkezine götürdüler, haftada 2 gün gitti, 4-5 ay devam etti, televizyon yasak, her gittiğinde ödevi ile geliyordu, mesela kapı resmi var kağıtta,
öğretmeni; emine bu ne? kapı, neymiş emine, diye soruyor, atıyorum mesela, dapı mı dedi, evet emine bu (üzerine basa basa) KAPI, diyordu, oyunla öğretiyordu,
Küçük bir çalışma masası aldılar, önüne de ayna koydular, yeğenim aynaya bakarak çalışıyordu hep,
Konuşmaya başladıktan sonra inanılmaz kendine güveni geldi, artık herkesle iletişim halinde ve o hırçınlık kayboldu, çok mutu,
Kesinlikle ama kesinlikle konuşur, düzelir diye beklemesin arkadaşınız, vakit ilerledikçe, çocuk konuşamadıkça kendine güveni kaybolacak, hiç vakit kaybetmeden en iyi çözüm rehabilitasyon merkezleri,