Küçük bebeğim ile boşanmak

denizmelekk .!.:

Arkadaşlar selam, yaşadıklarımı yaşamış olup belki yardımı olacak birileri vardır.
İki buçuk yıllık evliyim. Evlilik öncesinde bile ailelerin anlaşamadığı en ufağından eşyaları kim alacak diye kavgaların olduğu, KPSS de iyi puan alamadım ve memur olamadım diye düğünün karşı taraf tarafından ertelenmeye çalıştığı çok zor süreçler yaşadım. Ama eşimi seviyordum ve aynı eve girdiğimizde mutlu oluruz ümidiyle hep dayandım sabrettim ve evlendim. Eşimin annesi ilk başlarda hep evliliğimizin içindeydi. Eşim en ufak bir kavgamızı bile hemen annesine ve kız kardeşine anlatırdı. Annesi beni arardı ve ben küçük bi çocukmuşum gibi annesine açıklama yapardım. Haklı olsam bile. Psikolojik şiddetin yanı sıra ( evlenirken ailemin maddi durumu olmadığı için düğünümü kendim borçlanarak yaptım ve her kuruşunu ödedim) mesela senin anan baban sana bir şey mi yaptı. Senin mesleğin mi var ( özel sektörde yurt dışı bağlantılı iyi bir kariyerim var ama memur değilim diye sıfırım gözlerinde), çok şiddetli sayılmasa da fiziksel şiddette yaşarken iki kez düşük yapıp bebeklerimi kaybetmiştim. İlişkimiz biraz normalleşiyor gibi hissettiğim bir dönemde tekrar hamile kaldım ve bu sefer sağlıklı bir bebeğe hamileydim. Ama yine benzer konularda üzüntüler yaşadım. Eşim memur olmasına rağmen farklı işler de yaparak sürekli dışarıda vakit geçiriyor bu yüzden de hep sorunlar yaşadık. Yine böyle bi olay yaşarken son kontrole gittiğimde doktor beni sezeryane alırken yanımda annem vardı ve onu annem hastaneye çağırdı. Doğumdan sonra benimle annem ve teyzemin ilgilenmesini istedim diye onun kardeşi ve annesi kıskançlık yapıp iki günlük lohusayken evimde kavga çıkardı ve annem ve teyzeme bildiğimiz en ağır küfürlerden olan şeyler söyledi. Eşim ilk defa benim yanımda olarak beni korumuştu. Daha sonra oğlumun kırk banyosu için kayınvalidemi eve çağırmıştım kendi annemde yanımdaydı. O gün annem saat beş gibi gitmişti kayınvalidem akşama şehir dışından öteki teyzemin geleceğini biliyordu ve bilerek geç saatlere kadar oyalandı. Bende eniştemin büyük kuzenleriminde geleceğini haber verdiğim anda kendini yerlere atıp bağırmaya başlayarak onu evden kovmamla beni suçladı. Kocam ilk başta annesini savunmuştu ama nasıl olduysa kadın bana bağırırken ses kaydına almıştım ve ses kayıtlarında şunlar vardı: oğlum vurduysa haketmişsindir. Oğlum benim göz yaşlarımı görsünde seni dövsün. Oğlum beni dinler seni boşasın. Bu eve annen baban girmeyecek. Oğlumdan hiç bir şey istemeyecek gibi cümleler. Oğlu bunları dinlediğinde benim haklı olduğumu ve uyanacağını söylemişti taki babamdan çok sevdiğim dedemi kaybettikten sonra oğlumla ilk bayramı dedemin evinde geçirmek istediğim için memlekete gidene kadar . Ki en başında eşim şehir dışından kuzeninin geleceğini söyleyip beni kendi göndermek istemişti. Döndüğümde ise benimsin zamanlar destekleyen adam gitmiş evliliğin en başındaki adam geri gelmişti. Oğlu ve benim yokluğumla yüzleştiğini ve bi gün gitmek istersem dur demeyeceğini söyledi. Şok olmuştum sonradan öğrendimki kardeşi her saat onunla ilgilenmiş ve abicim sakin kendini yalnız hissetme gibi manipülasyonlar yapmıştı. Neyseki kardeşi başka bir Şehre atandı ve gitmişti ki dün sadece bir konuda konuşurken dik bir ses tonuyla ona çıkıştığımı söylerek instagramındaki bütün fotoğrafları silip her yerdeki profillerinde olan birlikte fotoğraflarımızı silip beni takipten çıktı. Annesinin hesabındanda beni takipten çıkmış. Şimdiye kadar evlilik yıldönümlerinde sevgililer günlerinde benzer kavgalar çıkarıp günü hep atlattı. Ama bu ilk anneler günümdü. Ve yine kutlamadı .Oğlum üç buçuk aylık. Çok bitkin kırgın ve üzgünüm. Şimdiye kadar her kavgayı boşanmaya getirirdi. Yine öyle yaptı. Dün çok üzüldüm ve babamın evine gelmiştim. Burada kaldım. Ailem bana destek ama oğlum çok küçük. Baba figürü olmadan büyütmekten çok korkuyorum. En çok ağırıma giden üç aylık oğlunu boşanırsak 15 günü bir görürüm diyecek bir merhamete sahip olması.

Evimin çoğu eşyasını ben aldım ben ödedim. Yüzsüz gibi dönmek istemiyorum. O asla aramaz gelmez geri dönmek ağırıma gidiyor. Oğlumun her şeyi kendi evimde. Babamlarda kalıp onları da üzüyorum. Sizce ne yapmalıyım…

Genişletmek için tıkla...

denizmelekk .!.:

Oğlum üç buçuk aylık. Çok bitkin kırgın ve üzgünüm. Şimdiye kadar her kavgayı boşanmaya getirirdi. Yine öyle yaptı. Dün çok üzüldüm ve babamın evine gelmiştim. Burada kaldım. Ailem bana destek ama oğlum çok küçük. Baba figürü olmadan büyütmekten çok korkuyorum.

Genişletmek için tıkla...

denizmelekk .!.:

Arkadaşlar selam, yaşadıklarımı yaşamış olup belki yardımı olacak birileri vardır.
İki buçuk yıllık evliyim. Evlilik öncesinde bile ailelerin anlaşamadığı en ufağından eşyaları kim alacak diye kavgaların olduğu, KPSS de iyi puan alamadım ve memur olamadım diye düğünün karşı taraf tarafından ertelenmeye çalıştığı çok zor süreçler yaşadım. Ama eşimi seviyordum ve aynı eve girdiğimizde mutlu oluruz ümidiyle hep dayandım sabrettim ve evlendim. Eşimin annesi ilk başlarda hep evliliğimizin içindeydi. Eşim en ufak bir kavgamızı bile hemen annesine ve kız kardeşine anlatırdı. Annesi beni arardı ve ben küçük bi çocukmuşum gibi annesine açıklama yapardım. Haklı olsam bile. Psikolojik şiddetin yanı sıra ( evlenirken ailemin maddi durumu olmadığı için düğünümü kendim borçlanarak yaptım ve her kuruşunu ödedim) mesela senin anan baban sana bir şey mi yaptı. Senin mesleğin mi var ( özel sektörde yurt dışı bağlantılı iyi bir kariyerim var ama memur değilim diye sıfırım gözlerinde), çok şiddetli sayılmasa da fiziksel şiddette yaşarken iki kez düşük yapıp bebeklerimi kaybetmiştim. İlişkimiz biraz normalleşiyor gibi hissettiğim bir dönemde tekrar hamile kaldım ve bu sefer sağlıklı bir bebeğe hamileydim. Ama yine benzer konularda üzüntüler yaşadım. Eşim memur olmasına rağmen farklı işler de yaparak sürekli dışarıda vakit geçiriyor bu yüzden de hep sorunlar yaşadık. Yine böyle bi olay yaşarken son kontrole gittiğimde doktor beni sezeryane alırken yanımda annem vardı ve onu annem hastaneye çağırdı. Doğumdan sonra benimle annem ve teyzemin ilgilenmesini istedim diye onun kardeşi ve annesi kıskançlık yapıp iki günlük lohusayken evimde kavga çıkardı ve annem ve teyzeme bildiğimiz en ağır küfürlerden olan şeyler söyledi. Eşim ilk defa benim yanımda olarak beni korumuştu. Daha sonra oğlumun kırk banyosu için kayınvalidemi eve çağırmıştım kendi annemde yanımdaydı. O gün annem saat beş gibi gitmişti kayınvalidem akşama şehir dışından öteki teyzemin geleceğini biliyordu ve bilerek geç saatlere kadar oyalandı. Bende eniştemin büyük kuzenleriminde geleceğini haber verdiğim anda kendini yerlere atıp bağırmaya başlayarak onu evden kovmamla beni suçladı. Kocam ilk başta annesini savunmuştu ama nasıl olduysa kadın bana bağırırken ses kaydına almıştım ve ses kayıtlarında şunlar vardı: oğlum vurduysa haketmişsindir. Oğlum benim göz yaşlarımı görsünde seni dövsün. Oğlum beni dinler seni boşasın. Bu eve annen baban girmeyecek. Oğlumdan hiç bir şey istemeyecek gibi cümleler. Oğlu bunları dinlediğinde benim haklı olduğumu ve uyanacağını söylemişti taki babamdan çok sevdiğim dedemi kaybettikten sonra oğlumla ilk bayramı dedemin evinde geçirmek istediğim için memlekete gidene kadar . Ki en başında eşim şehir dışından kuzeninin geleceğini söyleyip beni kendi göndermek istemişti. Döndüğümde ise benimsin zamanlar destekleyen adam gitmiş evliliğin en başındaki adam geri gelmişti. Oğlu ve benim yokluğumla yüzleştiğini ve bi gün gitmek istersem dur demeyeceğini söyledi. Şok olmuştum sonradan öğrendimki kardeşi her saat onunla ilgilenmiş ve abicim sakin kendini yalnız hissetme gibi manipülasyonlar yapmıştı. Neyseki kardeşi başka bir Şehre atandı ve gitmişti ki dün sadece bir konuda konuşurken dik bir ses tonuyla ona çıkıştığımı söylerek instagramındaki bütün fotoğrafları silip her yerdeki profillerinde olan birlikte fotoğraflarımızı silip beni takipten çıktı. Annesinin hesabındanda beni takipten çıkmış. Şimdiye kadar evlilik yıldönümlerinde sevgililer günlerinde benzer kavgalar çıkarıp günü hep atlattı. Ama bu ilk anneler günümdü. Ve yine kutlamadı .Oğlum üç buçuk aylık. Çok bitkin kırgın ve üzgünüm. Şimdiye kadar her kavgayı boşanmaya getirirdi. Yine öyle yaptı. Dün çok üzüldüm ve babamın evine gelmiştim. Burada kaldım. Ailem bana destek ama oğlum çok küçük. Baba figürü olmadan büyütmekten çok korkuyorum. En çok ağırıma giden üç aylık oğlunu boşanırsak 15 günü bir görürüm diyecek bir merhamete sahip olması.

Evimin çoğu eşyasını ben aldım ben ödedim. Yüzsüz gibi dönmek istemiyorum. O asla aramaz gelmez geri dönmek ağırıma gidiyor. Oğlumun her şeyi kendi evimde. Babamlarda kalıp onları da üzüyorum. Sizce ne yapmalıyım…

Genişletmek için tıkla...

denizmelekk .!.:

Arkadaşlar selam, yaşadıklarımı yaşamış olup belki yardımı olacak birileri vardır.
İki buçuk yıllık evliyim. Evlilik öncesinde bile ailelerin anlaşamadığı en ufağından eşyaları kim alacak diye kavgaların olduğu, KPSS de iyi puan alamadım ve memur olamadım diye düğünün karşı taraf tarafından ertelenmeye çalıştığı çok zor süreçler yaşadım. Ama eşimi seviyordum ve aynı eve girdiğimizde mutlu oluruz ümidiyle hep dayandım sabrettim ve evlendim. Eşimin annesi ilk başlarda hep evliliğimizin içindeydi. Eşim en ufak bir kavgamızı bile hemen annesine ve kız kardeşine anlatırdı. Annesi beni arardı ve ben küçük bi çocukmuşum gibi annesine açıklama yapardım. Haklı olsam bile. Psikolojik şiddetin yanı sıra ( evlenirken ailemin maddi durumu olmadığı için düğünümü kendim borçlanarak yaptım ve her kuruşunu ödedim) mesela senin anan baban sana bir şey mi yaptı. Senin mesleğin mi var ( özel sektörde yurt dışı bağlantılı iyi bir kariyerim var ama memur değilim diye sıfırım gözlerinde), çok şiddetli sayılmasa da fiziksel şiddette yaşarken iki kez düşük yapıp bebeklerimi kaybetmiştim. İlişkimiz biraz normalleşiyor gibi hissettiğim bir dönemde tekrar hamile kaldım ve bu sefer sağlıklı bir bebeğe hamileydim. Ama yine benzer konularda üzüntüler yaşadım. Eşim memur olmasına rağmen farklı işler de yaparak sürekli dışarıda vakit geçiriyor bu yüzden de hep sorunlar yaşadık. Yine böyle bi olay yaşarken son kontrole gittiğimde doktor beni sezeryane alırken yanımda annem vardı ve onu annem hastaneye çağırdı. Doğumdan sonra benimle annem ve teyzemin ilgilenmesini istedim diye onun kardeşi ve annesi kıskançlık yapıp iki günlük lohusayken evimde kavga çıkardı ve annem ve teyzeme bildiğimiz en ağır küfürlerden olan şeyler söyledi. Eşim ilk defa benim yanımda olarak beni korumuştu. Daha sonra oğlumun kırk banyosu için kayınvalidemi eve çağırmıştım kendi annemde yanımdaydı. O gün annem saat beş gibi gitmişti kayınvalidem akşama şehir dışından öteki teyzemin geleceğini biliyordu ve bilerek geç saatlere kadar oyalandı. Bende eniştemin büyük kuzenleriminde geleceğini haber verdiğim anda kendini yerlere atıp bağırmaya başlayarak onu evden kovmamla beni suçladı. Kocam ilk başta annesini savunmuştu ama nasıl olduysa kadın bana bağırırken ses kaydına almıştım ve ses kayıtlarında şunlar vardı: oğlum vurduysa haketmişsindir. Oğlum benim göz yaşlarımı görsünde seni dövsün. Oğlum beni dinler seni boşasın. Bu eve annen baban girmeyecek. Oğlumdan hiç bir şey istemeyecek gibi cümleler. Oğlu bunları dinlediğinde benim haklı olduğumu ve uyanacağını söylemişti taki babamdan çok sevdiğim dedemi kaybettikten sonra oğlumla ilk bayramı dedemin evinde geçirmek istediğim için memlekete gidene kadar . Ki en başında eşim şehir dışından kuzeninin geleceğini söyleyip beni kendi göndermek istemişti. Döndüğümde ise benimsin zamanlar destekleyen adam gitmiş evliliğin en başındaki adam geri gelmişti. Oğlu ve benim yokluğumla yüzleştiğini ve bi gün gitmek istersem dur demeyeceğini söyledi. Şok olmuştum sonradan öğrendimki kardeşi her saat onunla ilgilenmiş ve abicim sakin kendini yalnız hissetme gibi manipülasyonlar yapmıştı. Neyseki kardeşi başka bir Şehre atandı ve gitmişti ki dün sadece bir konuda konuşurken dik bir ses tonuyla ona çıkıştığımı söylerek instagramındaki bütün fotoğrafları silip her yerdeki profillerinde olan birlikte fotoğraflarımızı silip beni takipten çıktı. Annesinin hesabındanda beni takipten çıkmış. Şimdiye kadar evlilik yıldönümlerinde sevgililer günlerinde benzer kavgalar çıkarıp günü hep atlattı. Ama bu ilk anneler günümdü. Ve yine kutlamadı .Oğlum üç buçuk aylık. Çok bitkin kırgın ve üzgünüm. Şimdiye kadar her kavgayı boşanmaya getirirdi. Yine öyle yaptı. Dün çok üzüldüm ve babamın evine gelmiştim. Burada kaldım. Ailem bana destek ama oğlum çok küçük. Baba figürü olmadan büyütmekten çok korkuyorum. En çok ağırıma giden üç aylık oğlunu boşanırsak 15 günü bir görürüm diyecek bir merhamete sahip olması.

Evimin çoğu eşyasını ben aldım ben ödedim. Yüzsüz gibi dönmek istemiyorum. O asla aramaz gelmez geri dönmek ağırıma gidiyor. Oğlumun her şeyi kendi evimde. Babamlarda kalıp onları da üzüyorum. Sizce ne yapmalıyım…

Genişletmek için tıkla...

denizmelekk .!.:

Baba figürü olmadan büyütmekten çok korkuyorum.

Genişletmek için tıkla...

freya_ .!.:

Öncelikle bebeğiniz hayırlı olsun, yaşadıklarınız için de üzüldüm

Fikir kısmına gelirsek özel ya da devlet fark etmez kendinizi idame edecek gelirin olduğu bir iş yapıyorsunuz bu çok güzel herkes atanacak diye kaide yok.

İlişki bir hayli yıpranmış. Eşiniz evini koruyan aile olabilme potansiyeline sahip bir yetişkin maalesef olamamış. Siz de istenmeyen gelinsiniz.

Babasız büyüme kısmına gelince, boşanma kararı bir kadın için zor alınan bir karar, bebek varken şu evrede oldukça zor. Terapi ve psikolog seçeneğini bir sunun (düzenli seanslar tabi tek seferlik değil) redderse ki eder bence eder. Kendi yolunuzu çizin. Çünkü size eş olamayan erkek, bebeğe baba olur mu?? Sanmam. Mutsuz bir evde mutsuz bir anne baba kavga gürültülü içinde büyümektense böylesi daha iyi.

Aldığınız eşyaların faturası vs duruyorsa beyan edip alabilirsiniz ama çirkefleşirler bence sağlam durmanız gerekiyor.

Siz de bir psikolojik destek alın, gencecik ömrünüzü çürütmeyin, herkesin gülüp mutlu bir ömür geçirmeye hakkı var. Siz mutsuzluğa mecbur değilsiniz. Çekilecek çile var çekilmeyecek çile var.

Genişletmek için tıkla...

Sonami .!.:

Bbanızda kalmaya devam edin, iyi bi avukatla görüşün, bişey yapacağından çekiniyorsanız hemen dava açıp polis eşliğinde eşyalarınızı almaya gidin. Ve lütfen boşanın. Hayat sizin bunları çekmenize değemeyecek kadar kısa. Yarın oğlunuz 20 yaşına gelmiş olur ve siz hayatınızı bu iğrenç adam üzerinde heba etmiş olursunuz.

Genişletmek için tıkla...

denizmelekk .!.:

Bi bilsen nasıl korkuyorum üzülüyorum evliliğimi o ikisi mahvetmişken nasıl boşanmama sevinir bu insanlar aklım almıyor

Genişletmek için tıkla...