- Katılım
- 15 Aralık 2022
- Mesajlar
- 1.166
- Emoji Skoru
- 867
- Puanlar
- 73
- Yaş
- 20
- Konu Sahibi heybenkimmmm
- #1
Ben 11 12 yaşımdan beri böyleyim. Müzik acip hayal kuruyorum sürekli. Önceden yani çocukken dışlanan bir çocuktum, özgüvensiz , kendini çirkin bulan bir çocuktum sonra yavaş yavaş hayallerime sığınmaya başladım.Aynanin karşısına geçer müzik dinleyerek hayaller kurardım. Güzel bi kız olduğumu, arkadaşlarımın olduğunu hayal ederdim. Sonra bu gitgide arttı. İlk başta kendi kendime çok konuşuyordum. Sürekli kafamda senaryo kurup onu canlandırıyordum tıpkı oyuncu gibi. Ondan sonra ailem bunu fark etti. Aynalara çok bakıyorsun sabaha kadar kendi kendine konuşuyorsun sesinden uyuyamıyoruz demeye başladılar. Ondan sonra onlar evde yokken evde müzik dinleyerek koşmaya başladım. Bu sefer de evi tozutmuşsun, halılar bozulmuş koşma demeye başladılar bu sefer de odamda müzik dinleyerek saatlerce( 5 6 saat ) kendi etrafımda dönüyorum. 21 yaşındayım ve hala yks ye hazırlanıyorum bunun yüzünden. Odaklanma sıfır. Saatlerce geceden sabaha kadar kendi kendime dönüyorum odamda . Kendimi kaptiriyorum buna. Artık alt bacaklarım ( diz kapağının altı, ayak bileğinin üst olan kısım oluyor galiba) taş gibu sert. Yıllarca sert zeminde çıplak ayakla yürümek , zıplamak bacaklarımı mahvetti. Gemini'ye sordum lif kasların sertleşmiş dedi . Yani ne demek bilmiyorum ama bacaklarım taş gibi sert. Bazen kendimi o kadar kaplıyorum ki buna sabah ayaklarımın üstüne basamıyorum. Bundan nasıl vazgeçebilirim. Küçük yerde yaşıyorum psikiyatriye gittim 1 kez adım çıktı. Annem babam deli misin başına iş arıyorsun diyorlar. Zaten hayatım bok gibi bide onların çenesini çekmek istemiyorum. Var mı benim gibi olanlar ? Zaten yazı yazan bir insanım 14 15 yaşından beri kurgu yazıyorum. Aklındakileri kağıda döküyorum biraz iyi geliyor ama yeterli değil. Şimdi de bu yürüme işini bitirmek istiyorum. Müzik açarak telefonda oyun oynuyorum. Ellerim oyun oynuyor ama beynim başka bi yerde oluyor . En azından yürümenin, canımı açılmamış oluyorum. Var mı bunları yasayanlar ? Nasıl kurtulacağım bundan bilmiyorum. Mesela sadece odamda da değil bulaşık yıkarken, başka bir şey yaparken bile kafamda senaryo canladiriyorum . Figüranlar yaratıyorum. Şu an kitap yazıyorum. Birçok yazı platformunda yayımlıyorum. Madem böyle bir özelliğim var bu sinirsiz hayal gücünü kullanayım dedim. Ve ne yalan söyleyeyim ait olduğum yeri bulmuş gibiydim. İnsanlardan iyi dönüşler alıyorum.Hayati kaçırıyorum. Artık hayal dunyasi o kadar tatli geliyor ki gerçek dünya kayıp gidiyor . Ortaokul , lise çağlarında pek sıkıntı olmuyordu ama 21 yaşında hayatımı etkilemeye başladı. Azaltmaya çalışıyorum.Bütün perdeleri camları kapatırdım hayal kurmadan önce. Şimdi bütün perdeler açık, kapı açık bu şekilde biri beni görecek diye kalkıp dönmüyorum. Ama cok zor insan odaklanamıyor dikkati çok çabuk dağılıyor. Bunu benim gibi yaşayanlar var mı?
Son düzenleme:
