Haklı olabilirsiniz. İlk nışanlımla görüşürken yaşarım diye korktuğum herşeyin ama herşeyin kat kat fazlasını yaşadım. Onunla ayrılmayı ben istedim. Oda dört dörtlğk değildi( kimse değil) ama beni korkuttular çevremdekilerde biraz. Sonra bazı şeylerin farkına vardım görüşmek istedim çok acı çektim evlilik düşünmüyorum dedi, oda duygusaldı, biz farklı şehirlerde yaşıyorduk. Benim inancım daha kuvvetliydi ozaman; elini tutmadım, çekingendim yüzüne bakamıyordum bile utangaçlıktan. Hep kendimi korumuştum erkeklerden duygusal bişey yaşamamıştım hiçkimseylr. Ona karşıda sert oldum güçlü gözükmeye çalıştım tecrübem yoktu hiç.şimdi çok aptalca geliyor. Ona rağmen istiyordu beni. Etraftakilerimde dolduruşuna geldim. Erkekleri tanımıyordum, uzaklık vardı onu tam anlayamıyordum. Sonra pişman oldum devam etmek istedim istemedi, kimseyle evlenmek istemiyorum dedi. Gerçektende 8 sene evlenmedi. 2 sene önce evlenmiş,

oda tetikledi beni sanırım. Benim yaşayamadığım hayatı başkası yaşıyor. Utanıyorumda böyle bir insana dönüştüğüm için ama acı çekiyorum. Yabancı biriyle evlenmiş. Çocuğu olmuş. Biz görüşürken adamın erkekliğinden bile şüphe etmiştim. İki tane arkadaşım bu sebeple evliliklerini bitirmek zorunda kalmıştı. Çok kaygılı bir tipmişim. Yetiştiğimiz aile ülke bizi bu durumlara düşürdü diye düşünüyorum, herşeye herkese karşı kırgınım. Beni ben yapan herşeye. Sonra eşimle tanıştım çok farklı gösterdi kendini. Duygusal romantik. İlk nışanlıma karşı yapamadığım herşeyinyaptım çok emek verdim eşime. Bir kere sarılmadı adam bana, bir kez gözlerimin içine baktığını hatırlamıyorum. Bir kez özel bir gün kutlamadı. Sadece çalışsın ve dinlensin. Para mal mülkte yoktu gözüm. Bunları konuştum eşimle, yapamıyorum görmemişim vs niye benimle evlendin baksaydın evlenmeseydiler döndü. İlk nışanlımla Ayrılıktan sonra pişman olmuştum Nasip dedim sonra Allah daha iyisini çıkaracaktır yada vardır bir sebebi diye önüme bakmaya çalışıyordum. Acımı hafşfletniştim. Hazır olunca çıktım eşimin karşısına. Eşimle yaşadıklarım kabus gibi geliyor. Yapamam dediğim yaşayamam ben böyle şöyle olursa dediğim herşey başıma geldi. Sınav diyorlar. İnancım konusunda da zayıflama oldu. İnanamıyorum şu an hayatıma. Bir gün kadın gibi hissedemedim. Bayan olduğumu unutturdu eşim bana, duygusallık yok hiç . Ayrılıktan sonrapişnandım çok ağladım, seneler içinde bin pişman oldum. Şu ana kadar onunla görüşmemizdeki yaşadığım hisleri yaşamadım hiç.